Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 5:18

Είναι συνήθεια του Σωτήρα Χριστού, όταν κάνει πολλές φορές τις ωφέλιμες συζητήσεις του προς τους ασύνετους ιδίως Φαρισαίους, να ατενίζει στο βάθος της καρδιάς τους, και να παρατηρεί θεοπρεπώς εκείνα που ακόμη στρέφονται και κινούνται άφωνα ως λογισμοί στον νου τους, και κυρίως προς αυτά να απευθύνει τις απαντήσεις και τους λόγους του, και κάποιες φορές και τους ελέγχους για αυτά. Και δεν διατηρεί πάντοτε αδιάκοπο τον ειρμό των δικών του λόγων, αλλά σε ό,τι εκείνοι σκέφτονται και εννοούν μέσα τους, απαντά με δριμύτητα, αποδεικνύοντας μέσω αυτού ότι είναι κατά φύσιν Θεός, αφού γνωρίζει τα κρυμμένα στο βάθος και ερευνά καρδιές και νεφρούς. Ας δεχθεί, λοιπόν, όποιος επιθυμεί, την πιο ξεκάθαρη απόδειξη για τα όσα ειπώθηκαν από τους άλλους ευαγγελιστές, δηλαδή τον Λουκά και τους μαζί με αυτόν. Γράφτηκε λοιπόν στα ευαγγέλια, ότι είχαν συγκεντρωθεί κάποτε Φαρισαίοι και νομοδιδάσκαλοι από όλα τα περίχωρα της Ιουδαίας. «Και ιδού, λέει, άνδρες που έφεραν πάνω σε κλίνη έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν παράλυτος, και ζητούσαν να τον φέρουν μέσα και να τον τοποθετήσουν ενώπιόν του. Και επειδή δεν έβρισκαν από πού να τον περάσουν μέσα εξαιτίας του πλήθους, ανέβηκαν στη στέγη και μέσα από τα κεραμίδια τον κατέβασαν μαζί με το κρεβατάκι του στο μέσον, μπροστά στον Ιησού».

Διότι οι άνθρωποι μεν συχνά αξιώνονται πνευματικών χαρισμάτων, αλλά μπορεί να δει κανείς κάπου και ασθενείς ορισμένες φορές, σύμφωνα με τον λόγο που γνωρίζει ο ίδιος ο διανομέας των θείων χαρισμάτων. Στην περίπτωση όμως του Σωτήρα όλων μας δεν συνέβαινε τίποτα τέτοιο, αλλά υπήρχε σε αυτόν για να θεραπεύει, όχι ανθρώπινη μάλλον, αλλά θεία και ακαταμάχητη ισχύς. διότι ήταν Θεός και Υιός του Θεού. (D f. 19) Μόνος ο Χριστός, ως διδάσκαλος και όντας σοφία του Πατρός, διδάσκει. διότι όλοι οι άλλοι διδάσκουν λαμβάνοντας από αυτόν. Και υπήρχε, λέει, δύναμη Κυρίου σε αυτόν για να θεραπεύει τους πάντες, δηλαδή, δεν είχε ανθρώπινη ισχύ για να θεραπεύει, αλλά κάποια θεία και ακαταμάχητη. Οι μεν άλλοι άγιοι, πότε λαμβάνουν τη δύναμη να κάνουν θεραπείες, και πότε όχι. Ο Ιησούς όμως, ως Θεός και όντας δύναμη του Πατρός, πάντοτε θεράπευε τους πάντες. <Και ιδού άνδρες που έφεραν πάνω σε κρεβάτι έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν παράλυτος κ.λπ.> (D f. 19) Έπειτα, ενώ είχε συγκεντρωθεί, λέει, ένα αναρίθμητο πλήθος Γραμματέων και Φαρισαίων, ιδού άνδρες που έφεραν πάνω σε κρεβάτι έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν παράλυτος. Και επειδή δεν μπόρεσαν να εισέλθουν από τη θύρα, τον ανέβασαν στη στέγη, επιχειρώντας ένα παράξενο και πρωτοφανές πράγμα. Διότι, αφού ξήλωσαν τα κεραμίδια, μετακίνησαν το υλικό που βρισκόταν εκεί. Και όμως, παρόλο που γίνονταν αυτά, και ο Ιησούς μακροθυμούσε, και οι παρευρισκόμενοι σιωπούσαν, θέλοντας να δουν την έκβαση και να παρατηρήσουν τι θα πει και τι θα κάνει.

Αναλογίσου επίσης την ταπείνωση του Κυρίου, πώς, ενώ το πλήθος επιθυμούσε να τον αγγίξει, εκείνος προτιμούσε να διαμένει με ευχαρίστηση στις ερήμους και να προσεύχεται. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, μας προσέφερε σε όλα υποδείγματα, τόσο για το να προσευχόμαστε ιδιαιτέρως, όσο και για το να αποφεύγουμε τη δόξα. «Και συνέβη σε μία από τις ημέρες αυτές, ενώ αυτός δίδασκε, να κάθονται εκεί Φαρισαίοι και νομοδιδάσκαλοι, οι οποίοι είχαν έρθει από κάθε χωριό της Γαλιλαίας και της Ιουδαίας και από την Ιερουσαλήμ. Και η δύναμη του Κυρίου ενεργούσε στο να τους θεραπεύει. Και ιδού, κάποιοι άνδρες έφερναν πάνω σε κλίνη έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν παραλυμένος. Και ζητούσαν να τον φέρουν μέσα και να τον τοποθετήσουν μπροστά του. Και επειδή δεν βρήκαν από ποια είσοδο να τον φέρουν μέσα εξαιτίας του πλήθους, ανέβηκαν στο δώμα και μέσα από τα κεραμίδια τον κατέβασαν μαζί με το κρεβατάκι του στη μέση, μπροστά στον Ιησού. Και βλέποντας την πίστη τους, του είπε: Άνθρωπε, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου. Και άρχισαν να διαλογίζονται οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, λέγοντας: Ποιος είναι αυτός που ξεστομίζει βλασφημίες;»