Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 5:22

Και ότι οι πολύθεοι ονομάζονται άθεοι, άκουσε τον απόστολο που γράφει προς τους Εφεσίους: «Εσείς άλλοτε τα έθνη, επειδή ήσασταν εκείνον τον καιρό χωρίς Χριστό, αποξενωμένοι από την πολιτεία του Ισραήλ, μη έχοντας ελπίδα και όντας άθεοι στον κόσμο». Και πώς είναι άθεοι οι Εφέσιοι; Από εδώ είδωλα, από εκεί αγάλματα, εκεί η νεωκόρος Άρτεμις, εκεί ο Δημήτριος ο αργυροκόπος που κατασκεύαζε αργυρούς ναούς της Αρτέμιδος· τόσο μεγάλο πλήθος θεών, και πώς οι Εφέσιοι είναι άθεοι; Αλλά γι' αυτό ακριβώς είναι άθεοι, επειδή, αφού ανέδειξαν πολλούς θεούς, εξέπεσαν από τον ένα. «Είπε ο άφρων στην καρδιά του: Δεν υπάρχει Θεός. Διαφθάρηκαν». Από τον πρώτο άφρονα η αφροσύνη πέρασε στους μαθητές του. Πρώτος άφρων είναι ο διάβολος, ο πρώτος σπορέας της αφροσύνης, ο πρώτος κήρυκας της πολυθεΐας: «Θα είστε σαν θεοί». Αυτός όμως που μιλά για πολλούς θεούς αρνήθηκε τον ένα. Άφρων είναι και ο λαός των Ιουδαίων —«Και λαός άφρων παρόξυνε το όνομα του Κυρίου»— λέγοντας για τον Χριστό: «Δεν είναι Θεός. Αυτός, αν ήταν προφήτης, θα γνώριζε ποια και τι λογής είναι η γυναίκα που τον αγγίζει, ότι είναι αμαρτωλή». Και αυτοί που δεν έλεγαν καν ότι είναι προφήτης, πώς θα μπορούσαν να τον πουν Θεό; «Κανείς δεν μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνο ένας, ο Θεός», το οποίο σημαίνει: Εσύ δεν είσαι Θεός. Ο Χριστός όμως είπε: «Τι διαλογίζεστε στις καρδιές σας; Είπε ο άφρων», και τι είπε; «Ότι στην καρδιά του δεν υπάρχει Θεός». Διότι είναι παντού, αλλά στην καρδιά του άφρονος δεν υπάρχει.

Και βλέποντας την πίστη τους είπε στον παραλυτικό: «Άνθρωπε, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Και άρχισαν να διαλογίζονται οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, λέγοντας: «Ποιος είναι αυτός που λέει βλασφημίες; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνο ένας, ο Θεός;». Αντιλαμβανόμενος δε ο Ιησούς, λέει, τους διαλογισμούς τους, αποκρίθηκε και τους είπε: «Τι διαλογίζεστε στις καρδιές σας; Τι είναι ευκολότερο να πω, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου, ή να πω, σήκω και περπάτα;». Βλέπεις πώς, χωρίς να περιμένει την προφορική διατύπωση της απάντησής τους, δηλαδή τον γογγυσμό, αποκρίνεται στις εσωτερικές τους σκέψεις ως Θεός; Θα βρεις δε πάλι και άλλη μια εικόνα γεγονότος διαμορφωμένη σύμφωνα με αυτό το σχήμα. Διότι λέει σχετικά ο μακάριος Λουκάς: «Συνέβη δε σε κάποιο άλλο σάββατο να εισέλθει στη συναγωγή και να διδάσκει, και βρισκόταν εκεί ένας άνθρωπος και το δεξί του χέρι ήταν ατροφικό. Τον παρατηρούσαν δε στενά οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, αν θα θεραπεύσει κατά την ημέρα του σαββάτου, για να βρουν κατηγορία εναντίον του. Αυτός όμως γνώριζε, λέει, τους διαλογισμούς τους, και είπε στον άνδρα που είχε το ατροφικό χέρι: Σήκω και στάσου στη μέση. Και αφού σηκώθηκε, στάθηκε. Είπε τότε ο Ιησούς προς αυτούς: Σας ερωτώ αν επιτρέπεται το σάββατο να κάνει κανείς καλό ή να κάνει κακό».

Ο προφήτης Ησαΐας βέβαια, κατά την απαρίθμηση αυτών των πνευμάτων, υποδεικνύοντας τον θείο χαρακτήρα αυτού του φόβου και ελέγχοντας προφητικά εκείνους που, σαν τον Ακίνδυνο, υποβιβάζουν μέσω αυτού το Άγιο Πνεύμα σε κτίσμα, ενώ στα άλλα χαρίσματα του Πνεύματος αρκέστηκε στη φράση ότι θα αναπαυθεί πάνω σε αυτόν για τον οποίο προφητεύει, τον φόβο τον συμπεριέλαβε με μια προσθήκη, λέγοντας: «και θα τον γεμίσει πνεύμα φόβου Θεού». Το πνεύμα λοιπόν που τον γέμισε, το άνθος στο οποίο κατοίκησε όλο το πλήρωμα της θεότητας, είναι κτίσμα; Τι ασέβεια! Ο προφήτης, δε, με αυτή την προσθήκη φανέρωσε σε όσους έχουν νου και τι ακριβώς είναι αυτό το πνεύμα του Θεού. Διότι, αφού είπε «και θα τον γεμίσει», δηλαδή τον Κύριο, «πνεύμα φόβου Θεού», πρόσθεσε: «δεν θα κρίνει με βάση την εξωτερική δόξα, ούτε θα ελέγξει με βάση τα λόγια». Άραγε δεν είναι αυτό που απέδειξε τότε τον Χριστό ως εξαιρετικά φοβερό, το ότι δηλαδή, γνωρίζοντας τις καρδιές εκείνων που τον συναντούσαν, έλεγε στους ένδοξους τότε Φαρισαίους: και εσείς «τι διαλογίζεστε μέσα στις καρδιές σας;»;

Ποιος δύναται να συγχωρεί αμαρτίες, παρά μόνον ο Θεός; Αντιλαμβανόμενος δε ο Ιησούς τους διαλογισμούς τους, αποκρίθηκε και τους είπε: Τι διαλογίζεσθε στις καρδιές σας; Τι είναι ευκολότερο να ειπωθεί: Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου, ή να ειπωθεί: Σήκω και περπάτα;