Βλασφημίας δὲ ἐγκλήματι περιβάλλουσι, τὴν ἐσχάτην αὐτοῦ καθορίζοντες δίκην, καὶ θάνατον καταψηφιζόμενοι· τὸν γὰρ εἰπόντα δυσφημίας κατὰ τοῦ Θεοῦ θάνατον ὑπομένειν ὁ διὰ τοῦ Μωϋσέως προσέταττε νόμος. Ἐπειδὴ δὲ ἅπαξ τοῦτο τετολμήκασι, δείκνυσιν εὐθὺς ὅτι Θεός ἐστιν, ἵνα πάλιν οὐ φορητῶς δυσσεβοῦντας ἐλέγξῃ. Τί γὰρ, φησὶ, διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Οὐκοῦν, ὅταν λέγεις, ὦ Φαρισαῖε, Τίς δύναται ἁμαρτίας ἀφιέναι, εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; ἐρῷ σοι κἀγώ· Τίς δύναται καρδίας εἰδέναι καὶ τοὺς ἐν τῷ βάθει τῆς διανοίας λογισμοὺς καθορᾷν, εἰ μὴ μόνος ὁ Θεός; Αὐτὸς γάρ πού φησι διὰ φωνῆς τῶν προφητῶν, ὅτι «Ἐγὼ Κύριος ἐτάζων καρδίας, καὶ δοκιμάζων νεφρούς.» Ἔφη δέ που καὶ ὁ Δαβὶδ περί τε αὐτοῦ καὶ ἡμῶν· «Ὁ πλάσας κατὰ μόνας τὰς καρδίας αὐτῶν.» Οὐκοῦν ὁ εἰδὼς καρδίας τε καὶ νεφροὺς ὡς Θεὸς, οὗτος ἀφίησι καὶ ἁμαρτίας ὡς Θεός. <Ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, κ.τ.λ.> (A f. 88, H f. 272) Εἶτα ἐπειδὴ ἐν μὲν γὰρ τῷ εἰπεῖν, «Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου,» τόπος ἐστὶ πολλάκις ἀπιστίας εὐάφορμος· ἀφιεμένας γὰρ ἁμαρτίας ἄνθρωπος οὐχ ὁρᾷ τοῖς τοῦ σώματος ὀφθαλμοῖς· τὸ δὲ ἀποβαλεῖν τὴν νόσον, καὶ ἀναστάντα περιπατεῖν τὸν παράλυτον, ἀπόδειξιν ἔχει σαφῆ τῆς θεοπρεποῦς ἰσχύος, ἐπάγει· «Ἐγερθεὶς ἆρον τὸ κλινίδιόν σου, καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου.» (
Μετάφραση
Τον περιβάλλουν δε με την κατηγορία της βλασφημίας, καθορίζοντας για αυτόν την εσχάτη ποινή και καταδικάζοντάς τον σε θάνατο. Διότι ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή πρόσταζε να υπομένει θάνατο αυτός που εκστόμιζε δυσφημίες κατά του Θεού. Επειδή όμως τόλμησαν αυτό το πράγμα, αποδεικνύει αμέσως ότι είναι Θεός, για να τους ελέγξει πάλι επειδή ασεβούσαν με τρόπο ανυπόφορο. Τι, λέει, διαλογίζεστε μέσα στις καρδιές σας; Λοιπόν, όταν λες, ω Φαρισαίε: Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, παρά μόνον ένας, ο Θεός; θα σου πω και εγώ: Ποιος μπορεί να γνωρίζει τις καρδιές και να βλέπει καθαρά τους λογισμούς στο βάθος της διάνοιας, παρά μόνον ο Θεός; Διότι ο ίδιος λέει κάπου μέσω της φωνής των προφητών, ότι «Εγώ είμαι ο Κύριος που εξετάζω καρδιές και δοκιμάζω νεφρούς». Είπε δε κάπου και ο Δαβίδ περί αυτού και ημών: «Αυτός που έπλασε ξεχωριστά τις καρδιές τους». Επομένως, αυτός που γνωρίζει καρδιές και νεφρούς ως Θεός, αυτός συγχωρεί και αμαρτίες ως Θεός. <Για να γνωρίζετε δε ότι εξουσία έχει ο Υιός του ανθρώπου, κ.τ.λ.> (A f. 88, H f. 272) Έπειτα, επειδή με το να πει, «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες», υπάρχει συχνά εύλογη αφορμή για απιστία. διότι ο άνθρωπος δεν βλέπει τις συγχωρημένες αμαρτίες με τα μάτια του σώματος. η αποβολή όμως της νόσου, και το να σηκωθεί και να περπατήσει ο παράλυτος, αποτελεί σαφή απόδειξη της θεοπρεπούς ισχύος, γι' αυτό προσθέτει: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου, και πήγαινε στο σπίτι σου.» (
Περισσότερα
Λεπτομέρειες