Ὅτε γὰρ τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν δόξης ἐπλήσθη πᾶσα ἡ γῆ κεκλημένων διὰ τῆς πίστεως τῶν ἐθνῶν, τότε τῆς Ἰουδαίων διανοίας πᾶσα μὲν ἀσφάλεια λέλυται πνευματική. Καπνοῦ δὲ δίκην οἱ τάλανες, τὴν ἐκ τῆς ἀμαθίας ἀχλὺν λαβόντες εἰς νοῦν τυφλοὶ γεγόνασι νοητῶς. Ταύτῃτοι καὶ ὁ Σωτὴρ αὐτοῖς ἐπεφώνει λέγων· «Ἕως τὸ φῶς ἔχετε, περιπατεῖτε ἐν τῷ φωτὶ, ἵνα μὴ ἡ σκοτία ὑμᾷς καταλάβῃ.» Τί δέ ἐστιν ἀσφαλὴς καὶ εὐάλωτος τῶν Ἰουδαίων ὁ νοῦς πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν παθῶν ἐπικουρίας τῆς ἄνωθεν ἔρημος ὢν, πῶς ἂν ἐνδοιάσειέ τις τῶν εὖ φρονεῖ εἰωθότων; <Καὶ εἶπα, Ὦ τάλας ἐγὼ, ὅτι κατανένυγμαι, ὅτι ἄνθρωπος ὢν, καὶ ἀκάθαρτα χείλη ἔχων, ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκάθαρτα χείλη ἔχοντος ἐγὼ οἰκῶ· καὶ τὸν βασιλέα Κύριον Σαβαὼθ εἶδον τοῖς ὀφθαλμοῖς.> Ὁ διὰ τοῦ πανσόφου Μωσέως προστέταχε νόμος, μὴ συναναμίγνυσθαι τοῖς ἁγίοις τὸν βέβηλον, καὶ πολλή τις ἄγαν ἡ ἐπιτήρησις παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις ἐν τούτοις. Καὶ γοῦν τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις ἁλιεύουσιν ἔτι προσεφώνει λέγων ὁ Κύριος· «Χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν.» Οὗ δὴ γεγονότος, ἰχθύων μὲν πλῆθος συνείληπτο πολὺ, τεθαυμακὼς δὲ τοῦ λόγος τὴν δύναμιν ὁ θεσπέσιος Πέτρος, «Προσέπεσε, φησὶ, τοῖς γόνασι τοῦ Ἰησοῦ, λέγων· Ἔξελθε ἀπ᾽ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε.» Ἀλλ᾽ οὐκ ἂν ὁ Πέτρος ἠθέλησεν ἀπελθεῖν ἀπ᾽ αὐτοῦ τὸν Χριστόν.
Μετάφραση
Διότι, όταν όλη η γη γέμισε από τη δόξα του Σωτήρα μας, με την κλήση των εθνών μέσω της πίστεως, τότε λύθηκε κάθε πνευματική ασφάλεια της διανοίας των Ιουδαίων. Σαν τον καπνό δε, οι ταλαίπωροι, αφού έλαβαν στον νου τους την ομίχλη της αμάθειας, έγιναν νοητά τυφλοί. Γι' αυτόν τον λόγο και ο Σωτήρας τούς φώναζε λέγοντας: «Όσο έχετε το φως, να περπατάτε στο φως, για να μη σας καταλάβει το σκοτάδι.» Το ότι δε ο νους των Ιουδαίων δεν είναι καθόλου ασφαλής αλλά ευάλωτος σε κάθε είδους πάθος, όντας στερημένος από την άνωθεν βοήθεια, πώς θα μπορούσε να το αμφισβητήσει κανείς από αυτούς που σκέφτονται ορθά; <Και είπα, Ω ταλαίπωρος εγώ, διότι έχω συντριβεί, επειδή όντας άνθρωπος και έχοντας ακάθαρτα χείλη, κατοικώ ανάμεσα σε λαό που έχει ακάθαρτα χείλη· και είδα με τα μάτια μου τον βασιλιά Κύριο Σαβαώθ.> Ο νόμος που διατάχθηκε μέσω του πανσόφου Μωυσή όρισε να μην αναμειγνύεται ο βέβηλος με τους αγίους, και υπήρχε πάρα πολύ μεγάλη σχολαστικότητα στους Ιουδαίους ως προς αυτά. Γι' αυτό άλλωστε και στους αγίους αποστόλους, ενώ ακόμη ψάρευαν, ο Κύριος τους φώναξε λέγοντας: «Ρίξτε τα δίχτυα σας για ψάρεμα.» Όταν έγινε αυτό, πιάστηκε πολύ μεγάλο πλήθος ψαριών, ο δε θεσπέσιος Πέτρος, θαυμάζοντας τη δύναμη του λόγου, «Έπεσε», λέει, «στα γόνατα του Ιησού, λέγοντας: Φύγε από μένα, Κύριε, διότι είμαι άνθρωπος αμαρτωλός.» Όμως ο Πέτρος δεν θα ήθελε πραγματικά να φύγει από κοντά του ο Χριστός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες