Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 5:7

Και το έργο της ένθεης δύναμής του δεν άργησε να το παρουσιάσει, εκπληρώνοντας με τα έργα αυτά ακριβώς που είχαν προαναγγελθεί με τα λόγια, έτσι ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα ολόκληρη η οικουμένη των ανθρώπων να αποκτήσει αναρίθμητα πλήθη από εκείνους που αλιεύθηκαν από αυτούς τους φτωχούς και απλοϊκούς άνδρες, και να γεμίσει από εκκλησίες κάθε τόπος, Ελλήνων και βαρβάρων, χάρη σε εκείνη τη μία υπόσχεση της θεϊκής φωνής, με την οποία δεν υποσχέθηκε ότι απλώς θα διδάξει τους μαθητές του, αλλά ότι ο ίδιος θα τους κάνει αλιείς ανθρώπων. Ώστε, όχι μόνο προέγνωσε και προφήτευσε το μέλλον, αλλά αποδείχθηκε και αυτουργός αυτής της σπουδαίας γνώσης, και μίλησε με τον λόγο και έπραξε με το έργο, και παρουσίασε το μέλλον μέσω συμβόλου και εικόνας και το εκπλήρωσε με την ίδια την πράξη. Διότι σε εκείνους που παλαιότερα είχαν κοπιάσει μέσα στο σκοτάδι, δίχως το φως της αλήθειας και τη γνώση του Θεού, σαν μέσα στη νύχτα, και δεν είχαν μπορέσει να αλιεύσουν κανέναν για τη σωτηρία, αφού έκανε να λάμψει το δικό του φως, τους προστάζει, τώρα που βρίσκονταν στο φως και στην ημέρα, έχοντας θάρρος όχι στη δική τους τέχνη, αλλά στον δικό του λόγο, να ρίξουν τα δίχτυα στον βυθό. Αυτοί δε συγκέντρωσαν τόσο μεγάλα πλήθη ψαριών, ώστε να σχίζονται τα αλιευτικά τους εργαλεία, και να κινδυνεύουν τα πλοία να βυθιστούν από το βάρος. Και επειδή αυτά που συνέβαιναν κατ' αυτόν τον τρόπο οδηγούσαν τον Πέτρο σε μεγάλη έκπληξη και φόβο, του λέει ο Σωτήρας: «Αλλά αυτά ας μη σε εκπλήσσουν ακόμη».

Δεν είχε τη δύναμη να αδειάσει το φορτίο, και προσείλκυσε βοηθούς. Διότι, όπως αναφέρει, έκαναν νοήματα στους συνεταίρους τους που βρίσκονταν στο άλλο πλοίο, στο οποίο ήταν ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, να έλθουν για να τους βοηθήσουν. Έκαναν νοήματα, δεν φώναζαν, αυτοί οι ναύτες που χωρίς κραυγές και θόρυβο δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Γιατί; Επειδή το παράδοξο του γεγονότος τούς οδήγησε σε αφωνία. Διότι τι θα μπορούσαν να φωνάξουν, παρά μόνο να κάνουν νοήματα, βλέποντας μπροστά τους ένα θείο μυστήριο; Όταν έσπευσαν και εκείνοι από το άλλο πλοίο, όπου βρίσκονταν ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, άρχισαν να συλλέγουν τα ψάρια, και όσο τα συγκέντρωναν, τόσο εκείνα πληθύνονταν. Διότι τα ψάρια βιάζονταν ποιο θα υπηρετήσει πρώτο το πρόσταγμα του Δεσπότη· τα μικρά προσπερνούσαν τα μεγάλα, τα μεσαία παραμέριζαν τα μεγαλύτερα, τα μεγάλα υπερπηδούσαν τα μικρά· δεν περίμεναν τα χέρια των αλιέων, αλλά αναπηδούσαν από μόνα τους μέσα στο πλοίο. Ο βυθός της λίμνης έμενε ακίνητος, κανένα από τα ψάρια δεν ανεχόταν να παραμείνει κάτω· διότι γνώριζαν Εκείνον που είχε πει: «Ας εξαγάγουν τα ύδατα ερπετά ζωσών ψυχών». Τι συνέβη λοιπόν στον Σίμωνα, ο οποίος βρέθηκε ανάμεσα σε δύο καταστάσεις, αυτόν που τη νύχτα κοπίασε και δεν έπιασε τίποτα, και την ημέρα, με τον λόγο του Ιησού, τα αλίευσε όλα;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε'. Περί της αλιείας των ιχθύων. Περί του λεπρού. Περί του παραλυτικού. Περί του Λευί του τελώνη. Περί του Ιησού που συνέτρωγε με τους τελώνες. Γιατί οι μαθητές του Ιωάννη νηστεύουν, ενώ του Χριστού όχι; «Συνέβη δε, ενώ το πλήθος τον πίεζε στενά για να ακούει τον λόγο του Θεού, αυτός στεκόταν παρά τη λίμνη Γεννησαρέτ. Και είδε δύο πλοιάρια να στέκονται στην άκρη της λίμνης· και οι ψαράδες, αφού είχαν αποβιβαστεί από αυτά, έπλεναν τα δίχτυα. Μπαίνοντας δε σε ένα από τα πλοιάρια, το οποίο ανήκε στον Σίμωνα, του ζήτησε να απομακρυνθεί λίγο από την ξηρά· και αφού κάθισε, δίδασκε τα πλήθη μέσα από το πλοιάριο. Όταν δε σταμάτησε να ομιλεί, είπε προς τον Σίμωνα: Οδήγησε το πλοίο στα βαθιά, και ρίξτε τα δίχτυα σας για ψάρεμα. Και αποκρινόμενος ο Σίμων, του είπε: Διδάσκαλε, όλη τη νύχτα κοπιάσαμε και δεν πιάσαμε τίποτα, αλλά στηριζόμενος στον λόγο σου θα ρίξω το δίχτυ. Και αφού το έπραξαν αυτό, έκλεισαν μέσα ένα πολύ μεγάλο πλήθος ψαριών. Το δίχτυ τους μάλιστα άρχισε να σχίζεται· και έκαναν νόημα στους συνεργάτες τους που βρίσκονταν στο άλλο πλοιάριο, να έλθουν να τους βοηθήσουν· και ήλθαν και γέμισαν και τα δύο πλοιάρια, ώστε κόντευαν να βυθιστούν. Βλέποντάς το δε αυτό ο Σίμων Πέτρος, έπεσε στα γόνατα του Ιησού, λέγοντας: Έξελθε από εμένα, διότι είμαι άνθρωπος αμαρτωλός, Κύριε· διότι θάμβος είχε κυριεύσει τον ίδιο και όλους όσους ήταν μαζί του, για την ψαριά των ιχθύων που είχαν πιάσει.»