Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 6:11

Σκέψου μήπως δεν ήταν δικοί του απόγονοι εκείνοι, στων οποίων το ξηρό δεξί χέρι σήμερα ο Σωτήρας χάρισε τη θεραπεία. Και όταν βγήκαν εκείνοι, δεν σκέφτονταν πώς να δοξάσουν τον Θεό, αλλά πώς να επιβουλευθούν τον ευεργέτη τους. Διότι αναφέρει το Ευαγγέλιο ότι αυτοί κυριεύθηκαν από παραφροσύνη και, αφού βγήκαν, διαλογίζονταν: «Τι να κάνουμε στον Ιησού;». Απόγονοι του διώκτη, απόγονοι του μανιώδους και απόγονοι εκείνου που επιβουλεύεται τους ευεργέτες του. Ο Σαούλ, λοιπόν, κοιτούσε με φθόνο τον Δαβίδ και δεν τον αντίκριζε πλέον με ευθύτητα. Διότι τέτοιοι είναι οι φθονεροί και τέτοιοι οι υποκριτές. Για τον λόγο αυτόν η Γραφή σού λέει: «Τα μάτια σου ας βλέπουν ευθεία», χωρίς το βλέμμα σου να είναι πλάγιο ή φθονερό, ούτε να κατέχεται από πάθος, από μανία ή από κάτι παρόμοιο. Να βλέπεις τον φίλο σου με ευθύτητα, χωρίς καμία υστεροβουλία και χωρίς τίποτε το δηλητηριώδες. Αλλά ο Σαούλ κοιτούσε λοξά και φθονερά τον Δαβίδ. Και δες τη ραδιουργία του: βλέποντάς τον να απολαμβάνει τιμές, θέλει να του δώσει τη θυγατέρα του ως σύζυγο. Ώ, τι φθονερή πλεκτάνη! Τον επιβουλεύεται και τον παίρνει για γαμπρό του· και δεν λυπάται τη θυγατέρα του, προκειμένου να στήσει παγίδα στον τιμώμενο άνδρα. Και ως αντίτιμο ζητά εκατό ακροβυστίες των αλλοφύλων.

Πώς, λοιπόν, κατηγορείς τον Χριστό επειδή θέλει να ελεήσει και να ευεργετήσει μια ψυχή ακόμη και την ημέρα του Σαββάτου; Και όταν θελήσουμε να εξετάσουμε προσεκτικά τον νόμο που θεσπίστηκε για το Σάββατο, θα διαπιστώσουμε ότι ορίστηκε από τον Θεό για λόγους ελέους· διότι πρόσταξε να αργούν το Σάββατο και να μην καταπιάνονται με κανέναν απολύτως κόπο, αλλά μάλλον να αναπαύονται μαζί τους και τα ίδια τα άλογα ζώα· διότι είπε: «Για να αναπαυθεί ο δούλος σου και η δούλη σου, το βόδι σου, και το υποζύγιό σου, και κάθε ζώο σου». Εκείνος, λοιπόν, που σπλαγχνίζεται και το βόδι και τα υπόλοιπα ζώα, πώς δεν θα ελεούσε έναν άνθρωπο το Σάββατο που είχε περιπέσει σε δεινή και αναπόφευκτη ασθένεια; <Αυτοί όμως κυριεύτηκαν από άνοια.> (A f. 93, G f. 13, H f. 280 b) Δεν σου αρκεί το παράδοξο θαύμα για να πιστέψεις; Τον βλέπεις να ενεργεί θεοπρεπώς και με την ύψιστη εξουσία να θεραπεύει τους ασθενείς, και εσύ από φθόνο και βασκανία κυοφορείς φόνο; <Εξήλθε στο όρος για να προσευχηθεί.> (A f. 93 a b, B f. 62, G f. 13 b, H f. 290 b sq.) Όλα για τη δική μας οικοδομή και για την ωφέλεια όσων πιστεύουν σε αυτόν τα έπραττε ο Χριστός, και καθιστώντας τον εαυτό του κατά κάποιον τρόπο εικόνα της πνευματικής πολιτείας, ήθελε να αναδείξει αληθινούς προσκυνητές.

Εκείνος σηκώθηκε και στάθηκε όρθιος. Είπε λοιπόν ο Ιησούς προς αυτούς: «Θα σας ρωτήσω κάτι: επιτρέπεται το Σάββατο να κάνει κανείς το αγαθό ή το κακό; να σώσει μια ψυχή ή να την καταστρέψει;» Και αφού τους κοίταξε όλους γύρω του, είπε σε αυτόν: «Άπλωσε το χέρι σου». Εκείνος το έκανε, και αποκαταστάθηκε το χέρι του υγιές όπως και το άλλο. Αυτοί όμως κυριεύθηκαν από παραφροσύνη και συζητούσαν μεταξύ τους τι θα μπορούσαν να κάνουν στον Ιησού. Όσα βέβαια είπαμε στο κατά Ματθαίον είναι φανερά. Τώρα όμως λέμε τούτο, ότι ξερό χέρι έχει εκείνος που δεν πράττει κανένα από τα έργα της αρετής. Διότι το μεν χέρι είναι όργανο δράσης, και όποιος το έχει ξηραμένο, μένει εντελώς αδρανής. Όποιος λοιπόν θέλει να θεραπευτεί το χέρι του, κατά το Σάββατο θα θεραπευτεί. Τι εννοώ με αυτό; Δεν είναι δυνατόν να πράξει κανείς κάτι από τα έργα της αρετής, εάν δεν παύσει προηγουμένως από την κακία. Διότι, «απομακρύνσου πρώτα από το κακό, και τότε πράξε το αγαθό». Όταν λοιπόν τηρήσεις το Σάββατο, δηλαδή όταν σταματήσεις να πράττεις τα έργα της κακίας, τότε θα απλώσεις το χέρι σου προς τα έργα της αρετής, και αυτό θα σου αποκατασταθεί. Και εύλογα είπε το «Αποκαταστάθηκε».