Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 6:15

Κεφάλαιο Α΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Τότε λέγει στους μαθητές του: Ο μεν θερισμός είναι πολύς, οι δε εργάτες λίγοι. Παρακαλέστε λοιπόν τον Κύριο του θερισμού να αποστείλει εργάτες στον θερισμό του. ΛΟΥΚΑΣ. Και όταν ξημέρωσε, προσκάλεσε τους μαθητές του, και αφού εξέλεξε από αυτούς δώδεκα, τους οποίους και ονόμασε αποστόλους, τον Σίμωνα, τον οποίο και ονόμασε Πέτρο, και τον Ανδρέα τον αδελφό του, και τον Ιάκωβο, και τον Ιωάννη, τον Φίλιππο, και τον Βαρθολομαίο, και τον Ματθαίο, και τον Θωμά, τον Ιάκωβο του Αλφαίου, και τον Σίμωνα τον αποκαλούμενο Ζηλωτή, και τον Ιούδα του Ιακώβου, και τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, ο οποίος και έγινε προδότης. ΛΟΥΚΑΣ.

Και ανελήφθη στον ουρανό με το ίδιο το σώμα, την ψυχή και τον νου, συνενώνοντάς τα σε μία ενότητα και μία πνευματική υπόσταση και καθιστώντας τη ένθεη, και κάθισε στα δεξιά του Πατρός, στέλνοντας κήρυκες σε όλη την οικουμένη: τον Σίμωνα Πέτρο, τον Ανδρέα τον αδελφό του, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη τους υιούς του Ζεβεδαίου, τους οποίους είχε εκλέξει από παλιά, τον Φίλιππο και τον Βαρθολομαίο, τον Ματθαίο, τον Θωμά, τον Ιούδα, τον Θαδδαίο, και τον Σίμωνα τον Ζηλωτή· διότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, αν και προηγουμένως συγκαταλεγόταν στους δώδεκα, εφόσον έγινε προδότης αποκόπηκε από τον άγιο κατάλογο των αποστόλων. Απέστειλε δε και άλλους εβδομήντα δύο για να κηρύττουν, μεταξύ των οποίων ήταν οι επτά που είχαν ταχθεί για τη φροντίδα των χηρών: ο Στέφανος, ο Φίλιππος, ο Πρόχορος, ο Νικάνορας, ο Τίμωνας, ο Παρμενάς και ο Νικόλαος, και πριν από αυτούς ο Ματθίας, ο οποίος συναριθμήθηκε με τους αποστόλους αντί του Ιούδα· και μετά από αυτούς τους επτά και τον Ματθία που προηγήθηκε από αυτούς, τον Μάρκο και τον Λουκά, τον Ιούστο, τον Βαρνάβα και τον Απελλή, τον Ρούφο, τον Νίγερα και τους υπόλοιπους από τους εβδομήντα δύο. Μετά από όλους αυτούς, και μαζί με αυτούς, εξέλεξε τον άγιο απόστολο Παύλο με τη δική του φωνή από τον ουρανό, ως απόστολο και ταυτόχρονα κήρυκα των εθνών και εκπληρωτή της αποστολικής διδασκαλίας· ο οποίος βρίσκει τον άγιο Λουκά, που ήταν από τους εβδομήντα δύο οι οποίοι είχαν διασκορπιστεί, και αφού τον επανέφερε και τον έκανε ακόλουθό του, τον ανέδειξε ταυτόχρονα συνεργό του Ευαγγελίου και απόστολο.

Έτσι, λοιπόν, ο Ματθαίος, από υπερβολική ταπεινοφροσύνη, φανερώνοντας τον φιλαλήθη χαρακτήρα του, και τελώνη αποκαλούσε τον εαυτό του, μην αποκρύπτοντας τον προηγούμενο βίο του, και τον κατέτασσε δεύτερο μετά τον συνοδοιπόρο του. Όντας, λοιπόν, συνδεδεμένος σε ζεύγος με τον Θωμά, όπως ο Πέτρος με τον Ανδρέα, ο Ιάκωβος με τον Ιωάννη και ο Φίλιππος με τον Βαρθολομαίο, τοποθετεί πριν από τον εαυτό του τον Θωμά, προτιμώντας τον συναπόστολό του ως ανώτερο, ενώ οι υπόλοιποι ευαγγελιστές έπραξαν το αντίθετο. Άκου, λοιπόν, τον Λουκά, πώς μνημονεύοντας τον Ματθαίο δεν τον ονομάζει τελώνη, ούτε τον τοποθετεί μετά τον Θωμά, αλλά γνωρίζοντας ότι είναι ανώτερος τον κατέταξε πρώτο, παραθέτοντας δεύτερο τον Θωμά, όπως ακριβώς έπραξε και ο Μάρκος. Τα λόγια του έχουν ως εξής: «Και όταν έγινε ημέρα, φώναξε τους μαθητές του, και αφού εξέλεξε από αυτούς δώδεκα, τους οποίους και ονόμασε αποστόλους: τον Σίμωνα, τον οποίο και ονόμασε Πέτρο, και τον Ανδρέα τον αδελφό του, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, και τον Φίλιππο και τον Βαρθολομαίο, και τον Ματθαίο και τον Θωμά». Έτσι, λοιπόν, τίμησε ο Λουκάς τον Ματθαίο, σύμφωνα με όσα του παρέδωσαν «εκείνοι που από την αρχή υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες και υπηρέτες του λόγου».

Λύση. Από αυτά αποδεικνύεται ότι όχι μόνο ο Κύριος εξέθεσε τους μακαρισμούς για δεύτερη φορά, αλλά και ότι θεράπευσε διαφορετικούς λεπρούς και παραλυτικούς. Διότι αυτούς που αναφέρονται στον Ματθαίο, τους προσφώνησε πριν από την εκλογή των δώδεκα από τους υπολοίπους. Γι' αυτό και τους εξέθεσε πιο γενικά. Μετά από αυτούς, αφού κατέβηκε από το όρος, καθάρισε τον λεπρό, και τον δούλο του εκατόνταρχου, και την πενθερά του Πέτρου. Ο Λουκάς, όμως, αναφέρει ότι μετά την εκλογή των δώδεκα και τη φανέρωση των ονομάτων τους, ο Κύριος Χριστός στάθηκε σε πεδινό τόπο και τους εκφώνησε τους μακαρισμούς. Γι' αυτό και απευθύνεται στο πρόσωπό τους. Ομοίως και καθένας από τους εκατόνταρχους, τόσο αυτός που αναφέρεται στον Ματθαίο, όσο και αυτός στον Λουκά, ήταν διαφορετικό πρόσωπο, αν και ήταν και οι δύο κάτοικοι της Καπερναούμ. Διότι ο μεν ένας παρακαλεί τον Κύριο αυτοπροσώπως, ενώ ο άλλος μέσω των πρεσβυτέρων. Και ο ένας παρακαλεί για δούλους, ενώ ο άλλος για υιό, επειδή στην Αγία Γραφή συνηθίζεται ο υιός να ονομάζεται «παις».

Αλλά ας δούμε από την αρχή τον κατάλογό τους. Πρώτος, ο Σίμων που ονομάζεται Πέτρος, και ο Ανδρέας ο αδελφός του. Δεν είναι μικρό εγκώμιο και αυτό· διότι τον μεν τον ονόμασε με βάση την αρετή του, τον δε με βάση την ευγένεια του χαρακτήρα του. Έπειτα ο Ιάκωβος, ο γιος του Ζεβεδαίου, και ο Ιωάννης ο αδελφός του. Βλέπεις πώς δεν τους τοποθετεί ανάλογα με την αξία τους; Διότι κατά τη γνώμη μου ο Ιωάννης είναι ανώτερος όχι μόνο από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο τον αδελφό του. Έπειτα, αφού είπε, Φίλιππος και Βαρθολομαίος, πρόσθεσε: Θωμάς, και Ματθαίος ο τελώνης. Ο Λουκάς, όμως, δεν το γράφει έτσι· αντιθέτως, τον προτάσσει του Θωμά. Έπειτα, ο Ιάκωβος, ο γιος του Αλφαίου. Διότι υπήρχε, όπως προείπα, και εκείνος του Ζεβεδαίου. Έπειτα, αφού ανέφερε τον Λεββαίο, που επονομάστηκε Θαδδαίος, και τον Σίμωνα τον Ζηλωτή, τον οποίο αποκαλεί και Κανανίτη, φτάνει στον προδότη· και δεν μίλησε ως κάποιος εχθρός και πολέμιος, αλλά το διηγήθηκε έτσι, σαν να συγγράφει ιστορία. Δεν είπε: «Ο μιαρός και παμμίαρος», αλλά τον προσδιόρισε από την πόλη του: Ιούδας ο Ισκαριώτης.

«Τον Σίμωνα, τον οποίο και ονόμασε Πέτρο, και τον Ανδρέα τον αδελφό του, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τον Φίλιππο και τον Βαρθολομαίο, τον Ματθαίο και τον Θωμά, τον Ιάκωβο τον γιο του Αλφαίου, και τον Σίμωνα που ονομαζόταν Ζηλωτής, τον Ιούδα τον γιο του Ιακώβου, και τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, ο οποίος και έγινε προδότης. Και αφού κατέβηκε μαζί τους, στάθηκε σε έναν πεδινό τόπο, και πλήθος μαθητών του, και πάρα πολύς λαός από όλη την Ιουδαία και την Ιερουσαλήμ, και από τα παράλια της Τύρου και της Σιδώνας, οι οποίοι ήλθαν για να τον ακούσουν και να θεραπευτούν από τις ασθένειές τους, καθώς και όσοι βασανίζονταν από ακάθαρτα πνεύματα, και θεραπεύονταν. Και όλο το πλήθος ζητούσε να τον αγγίζει, διότι έβγαινε από αυτόν δύναμη. Και τους θεράπευε όλους.» Όλα τα πράττει ο Κύριος για να μας διδάξει, ώστε να πράττουμε και εμείς κατ' αυτόν τον τρόπο. Ιδού, λοιπόν, όταν επρόκειτο να προσευχηθεί, ανέβηκε στο όρος. Διότι πρέπει να προσευχόμαστε απερίσπαστοι, και όχι ανάμεσα σε πολλούς, αλλά και αγρυπνώντας, χωρίς να στεκόμαστε για λίγο στην προσευχή και αμέσως να αποχωρούμε. Μετά δε την προσευχή εκλέγει τους μαθητές, για να διδάξει και εμάς ότι, όταν πρόκειται να αναθέσουμε σε κάποιον μια πνευματική διακονία, πρέπει να κάνουμε την επιλογή αυτή μετά από προσευχή, καθοδηγούμενοι από τον Θεό, και ζητώντας από Εκείνον να μας αποκαλύψει τον κατάλληλο. Και αφού εξέλεξε τους δώδεκα, κατεβαίνει από το όρος, προκειμένου να θεραπεύσει αυτούς που είχαν έλθει από τις πόλεις, και να τους ευεργετήσει διπλά, τόσο κατά την ψυχή όσο και κατά το σώμα.