Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 6:41

Διότι δεν ήλθε για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να ελεήσει. —(A f. 111) Σύμφωνα δε με την προηγούμενη έννοια, «Αν εγώ», λέει, «δεν κρίνω, ούτε κι εσύ ο μαθητής να κρίνεις· αν δε είσαι ένοχος για μεγαλύτερα σφάλματα από εκείνα για τα οποία κρίνεις τον άλλον, πώς δεν θα ντρεπόσουν όταν το συνειδητοποιούσες;» Αυτό το παρουσιάζει ο Κύριος με άλλη παραβολή λέγοντας: <Γιατί βλέπεις το κάρφος που είναι στο μάτι του αδελφού σου; (A f. 111, B f. 68, C f 119) Με αδιάσειστους συλλογισμούς μάς πείθει να απέχουμε από την επιθυμία να κρίνουμε τους άλλους, και μάλλον να εξετάζουμε τις δικές μας καρδιές και να επιζητούμε την απαλλαγή από τα πάθη που ενυπάρχουν σε αυτές, ζητώντας το αυτό από τον Θεό· διότι αυτός είναι που θεραπεύει τους συντετριμμένους στην καρδιά, και μας ελευθερώνει από τα ψυχικά νοσήματα.

Διότι δεν υπάρχει μαθητής ανώτερος από τον δάσκαλό του. Αν λοιπόν εσύ, που θεωρείσαι δάσκαλος και οδηγός, σφάλλεις, εξάπαντος θα σφάλει και ο μαθητευόμενος και καθοδηγούμενος. Διότι ο καταρτισμένος μαθητής, δηλαδή ο ολοκληρωμένος, θα γίνει σαν τον δάσκαλό του. Αυτά τα είπε για το ότι δεν πρέπει να κατακρίνουμε τους κατώτερούς μας και αυτούς που φαίνεται ότι αμαρτάνουν. Και προσθέτει και άλλα για το ίδιο θέμα: «Γιατί βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδελφού σου, και δεν παρατηρείς το δοκάρι στο δικό σου μάτι; Ή πώς μπορείς να λες στον αδελφό σου, Αδελφέ, άφησέ με να βγάλω το σκουπιδάκι από το μάτι σου, ενώ εσύ ο ίδιος δεν βλέπεις το δοκάρι στο δικό σου μάτι; Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου, και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το σκουπιδάκι από το μάτι του αδελφού σου. Διότι δεν υπάρχει καλό δέντρο που να κάνει σάπιο καρπό, ούτε σάπιο δέντρο που να κάνει καλό καρπό. Επειδή το κάθε δέντρο αναγνωρίζεται από τον δικό του καρπό. Διότι δεν μαζεύουν σύκα από τα αγκάθια, ούτε τρυγούν σταφύλια από τον βάτο. Ο αγαθός άνθρωπος από τον αγαθό θησαυρό της καρδιάς του βγάζει το αγαθό, και ο πονηρός άνθρωπος από τον πονηρό θησαυρό της καρδιάς του βγάζει το πονηρό. Διότι από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα του». Γιατί βλέπεις, λέει, το σκουπιδάκι, δηλαδή το μικρό αμάρτημα του αδελφού σου, και το δοκάρι, το δικό σου μεγάλο αμάρτημα, δεν το αντιλαμβάνεσαι;