Πῶς κατακρίνεις τὸν ὀλίγα παντελῶς ἢ καὶ ἔσθ᾽ ὅτε μηδὲν ἡμαρτηκότα; <Ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου.> (A f. 111) Τουτέστι, σαυτὸν ἐπίδειξον καθαρὸν τῶν μεγάλων ἁμαρτημάτων, καὶ τότε σύμβουλος ἔσῃ τῷ πταίοντι μικρά. Οὐκοῦν ἑαυτῷ μὲν ἔσται διδάσκαλος ὁ σοφὸς, ἕτερον δὲ οὐ κατακρινεῖ. Τοῦτο γὰρ καὶ ὁ νόμος ὁ διὰ Μωϋσέως παραγγέλλει, λέγων· «Πρόσεχε, φησὶ, σεαυτῷ, οὐχ ἑτέρῳ·» τὸ δὲ, «Πρόσεχε,» ἀντὶ τοῦ, Περιβλέπου τὰ κατὰ σαυτόν.—(A f. 111 b) Ἀλλ᾽, ὦ Δέσποτα, φαίη ἂν, οἶμαι, τὶς, πῶς ἄρα διαγνωσόμεθα τὸν ἔχοντα μὲν ἐν ὀφθαλμῷ τὴν δοκὸν, ἐπιπλήττοντα δὲ τοῖς κάρφον ἔχουσι καὶ ἀσθενοῦσιν ἐκ μέρους; Χαλεπὸν οὐδὲν ἐν τούτῳ, φησί· πρόκειται γὰρ τοῖς ἐθέλουσιν εὐκόλως ἰδεῖν.—(B f. 68) Οὐκοῦν ὁ ἑκάστου βίος τῶν αὐτοῦ τρόπων ἔσται παραδεικτικός· οὐ γὰρ τοῖς ἔξωθεν ὡραϊσμοῖς, καὶ πεπλασμέναις ἐπιεικείαις τὸ τῆς ἀληθοῦς εὐζωΐας χαρακτηρίζεται κάλλος, ἀλλ᾽ ἐξ ὧν ἂν ἐργάσαιτό τις.
Μετάφραση
Πώς κατακρίνεις εκείνον που έχει αμαρτήσει ελάχιστα ή και κάποιες φορές καθόλου; <Βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου.> (A f. 111) Δηλαδή, δείξε τον εαυτό σου καθαρό από τα μεγάλα αμαρτήματα, και τότε να γίνεις σύμβουλος σε εκείνον που σφάλλει στα μικρά. Επομένως, ο σοφός θα είναι δάσκαλος στον εαυτό του, και δεν θα κατακρίνει τον άλλον. Διότι αυτό παραγγέλλει και ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή, λέγοντας: «Πρόσεχε, λέει, τον εαυτό σου, όχι τον άλλον·» και το «Πρόσεχε», σημαίνει «Εξέταζε προσεκτικά τα δικά σου».—(A f. 111 b) Αλλά, Δέσποτα, νομίζω πως θα μπορούσε να πει κάποιος, πώς λοιπόν θα διακρίνουμε αυτόν που έχει στο μάτι του το δοκάρι, και επιπλήττει αυτούς που έχουν το σκουπιδάκι και είναι εν μέρει ασθενείς; Δεν υπάρχει τίποτε το δύσκολο σε αυτό, λέει· διότι είναι φανερό για όσους θέλουν να το δουν εύκολα.—(B f. 68) Επομένως, ο βίος του καθενός θα είναι αποδεικτικός του χαρακτήρα του· διότι η ομορφιά της αληθινά ενάρετης ζωής δεν χαρακτηρίζεται από τους εξωτερικούς καλλωπισμούς και την προσποιητή επιείκεια, αλλά από εκείνα που πράττει κανείς.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες