Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 6:44

Ο Αθ. είπε: Το αξίωμα του λεγομένου κλήρου που σου έχει δοθεί από την αίρεση, δεν σου φαίνεται ότι αποτελεί μέρος της απάτης, το οποίο εξωτερικά μεν επιδεικνύει σχήμα ευσέβειας, εσωτερικά όμως τυγχάνει γεμάτο δυσφημία, με αποτέλεσμα να γίνεται ο άνθρωπος όργανο ενός γιγαντιαίου πνεύματος, έτοιμος για θεομαχία μέσω της ιεροσυλίας; Ο Άρ. είπε: Σου ομολογώ επί του παρόντος, η ψυχή μου δεν ενδίδει, εκτός εάν μέσω της σκέψεως αποδιώξω και αυτήν την τυραννία της κενοδοξίας από την ψυχή μου. Ο Αθ. είπε: Εάν λοιπόν τα μέρη της πλάνης δεν συγκατατίθενται με την αρετή, πολύ περισσότερο δεν συμβαδίζουν τα μέρη της αρετής και της αλήθειας με τα μέρη της πλάνης. Διότι το ψεύδος αντιτίθεται στην αλήθεια, και στο ψεύδος αντιτίθεται η αλήθεια· επειδή το καθένα από αυτά γνωρίζεται από τον καρπό του, όπως ακριβώς είπε η Αλήθεια. Ολοκληρώθηκε, συν Θεώ, η αριστεία του αγίου Αθανασίου κατά του Αρείου.

Διότι δεν είναι δυνατόν ένα σάπιο δέντρο να κάνει καλούς καρπούς. Διότι το κάθε δέντρο αναγνωρίζεται από τον δικό του καρπό. Έτσι και εσείς, τέτοιου είδους ανθρώπους θα τους αναγνωρίσετε από τους δικούς τους καρπούς· και αφού τους αναγνωρίσετε, μην τους δεχθείτε στο σπίτι σας, μην υποκύψετε, μην τους θεωρήσετε άξιους να τους απευθύνετε τον λόγο, μην ρίξετε τα μαργαριτάρια σας μπροστά τους· αλλά να προσέχετε από το προζύμι τους, δηλαδή από την αίρεσή τους. Κανείς από εσάς ας μην αποθαρρυνθεί, ούτε ας ακούσει επιπόλαια· διότι ο Θεός είναι αυτός που ομιλεί. Ακούστε, οι ποιμένες, τις φωνές του Αρχιποίμενος· ακούστε, πώς αποκαλύπτει και θριαμβεύει εις βάρος των κρυφών λύκων· ακούστε και προσέχετε και τους εαυτούς σας, και ολόκληρο το ποίμνιο.

Δεν είναι κάτι σπουδαίο το να μεριμνά κανείς για έναν δίκαιο άνδρα. Αλλά λαμβάνει χάρη εκείνος που αξιώνεται να τον υπηρετεί. ΤΙΤΛΟΣ ΣΤ΄. —Περί της διαγνώσεως του καλού και του πονηρού· και ότι πρέπει να δοκιμάζουμε τον καθένα από τα έργα και όχι από τα λόγια. «Η ενδυμασία του άνδρα, και το βήμα του ποδιού, και το γέλιο των δοντιών φανερώνουν τα όσα τον αφορούν.» «Διότι από τον καρπό γνωρίζεται το δέντρο.» «Να προσέχετε από τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι έρχονται προς εσάς με ενδύματα προβάτων, ενώ από μέσα είναι λύκοι άρπαγες. Από τους καρπούς τους θα τους αναγνωρίσετε.» «Κάθε δέντρο γνωρίζεται από τον δικό του καρπό.» «Αγαπητοί, μην πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά να δοκιμάζετε τα πνεύματα.» Είναι μεν ενδεχόμενο, παιδί μου, κάποιος να μιλάει καλά, αλλά να είναι φαύλος· το να πράττει όμως καλά και να είναι φαύλος είναι αδύνατον.

Επειδή δε το μερικό καταργείται όταν φανερωθεί το τέλειο, και όλα τα κάτοπτρα και τα αινίγματα παρέρχονται όταν έλθει η αλήθεια πρόσωπο με πρόσωπο, ο σωζόμενος, αφού τελειωθεί κατά Θεόν, θα υψωθεί πάνω από όλους τους κόσμους και τους αιώνες και τους τόπους, με τα οποία μέχρι τότε διαπαιδαγωγούνταν ως νήπιο. οα. Ο Πιλάτος είναι τύπος του φυσικού νόμου, ενώ το πλήθος των Ιουδαίων του γραπτού νόμου. Εκείνος, λοιπόν, που μέσω της πίστης δεν υψώνεται πάνω από τους δύο νόμους δεν μπορεί να δεχθεί την υπέρ φύση και λόγο αλήθεια, αλλά σταυρώνει οπωσδήποτε τον Λόγο, θεωρώντας το Ευαγγέλιο είτε σκάνδαλο ως Ιουδαίος είτε μωρία ως Έλληνας. οβ. Όταν δεις τον Ηρώδη και τον Πιλάτο να γίνονται φίλοι μεταξύ τους με σκοπό τη θανάτωση του Ιησού, τότε να εννοείς τη σύμπραξη στο ίδιο έργο του δαίμονα της πορνείας και του δαίμονα της κενοδοξίας, οι οποίοι συμφωνούν μεταξύ τους για να θανατώσουν τον Λόγο της αρετής και της γνώσης. Διότι ο μεν κενόδοξος δαίμονας, υποκρινόμενος την πνευματική γνώση, παραπέμπει στον δαίμονα της πορνείας, ο δε της πορνείας, προσποιούμενος καθαρότητα υποχωρώντας, αναπέμπει στον δαίμονα της κενοδοξίας. Γι' αυτό, λέγει η Γραφή, ο Ηρώδης, αφού του φόρεσε λαμπρό ένδυμα, έστειλε πίσω τον Ιησού στον Πιλάτο. ογ. Είναι καλό να μην επιτρέπουμε στον νου να προσκολλάται στη σάρκα και στα πάθη. Διότι δεν συλλέγουν, λέγει, από αγκάθια σύκα, δηλαδή από τα πάθη αρετή, ούτε από βάτο σταφύλι, δηλαδή από τη σάρκα τη γνώση που ευφραίνει. οδ.

Έτσι λοιπόν, αυτούς που είναι τέλειοι στη γνώση, στον λόγο και στην αρετή, εκείνους, λέω, που έχουν ανέλθει στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού και έχουν αποκτήσει τον νου Του μέσα από την άκρα καθαρότητά τους, ούτε η απαγορευμένη γεύση ενός τέτοιου φυτού μπορεί να τους βλάψει, έστω κι αν ονομάζεται γνώση του καλού και του πονηρού. Αντίθετα μάλιστα, και ως το πιο παράδοξο, τρυγούν ώριμο σταφύλι από βάτο και ρόδο από αγκάθια. Για όσους όμως είναι ακόμα νέοι, άπειροι και αφώτιστοι, ακόμα και η ίδια η μετάληψη του καλού γίνεται πολλές φορές πρόξενος θανάτου, όπως ακριβώς η τροφή του άρτου για τα νήπια που δεν έχουν απογαλακτιστεί ακόμα και οι ακτίνες του ήλιου για όσους πάσχουν στα μάτια τους, όπως άλλωστε ο λόγος προχωρώντας απέδειξε παραπάνω με πολλούς τρόπους.

Διότι δεν υπάρχει μαθητής ανώτερος από τον δάσκαλό του. Αν λοιπόν εσύ, που θεωρείσαι δάσκαλος και οδηγός, σφάλλεις, εξάπαντος θα σφάλει και ο μαθητευόμενος και καθοδηγούμενος. Διότι ο καταρτισμένος μαθητής, δηλαδή ο ολοκληρωμένος, θα γίνει σαν τον δάσκαλό του. Αυτά τα είπε για το ότι δεν πρέπει να κατακρίνουμε τους κατώτερούς μας και αυτούς που φαίνεται ότι αμαρτάνουν. Και προσθέτει και άλλα για το ίδιο θέμα: «Γιατί βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδελφού σου, και δεν παρατηρείς το δοκάρι στο δικό σου μάτι; Ή πώς μπορείς να λες στον αδελφό σου, Αδελφέ, άφησέ με να βγάλω το σκουπιδάκι από το μάτι σου, ενώ εσύ ο ίδιος δεν βλέπεις το δοκάρι στο δικό σου μάτι; Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου, και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το σκουπιδάκι από το μάτι του αδελφού σου. Διότι δεν υπάρχει καλό δέντρο που να κάνει σάπιο καρπό, ούτε σάπιο δέντρο που να κάνει καλό καρπό. Επειδή το κάθε δέντρο αναγνωρίζεται από τον δικό του καρπό. Διότι δεν μαζεύουν σύκα από τα αγκάθια, ούτε τρυγούν σταφύλια από τον βάτο. Ο αγαθός άνθρωπος από τον αγαθό θησαυρό της καρδιάς του βγάζει το αγαθό, και ο πονηρός άνθρωπος από τον πονηρό θησαυρό της καρδιάς του βγάζει το πονηρό. Διότι από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα του». Γιατί βλέπεις, λέει, το σκουπιδάκι, δηλαδή το μικρό αμάρτημα του αδελφού σου, και το δοκάρι, το δικό σου μεγάλο αμάρτημα, δεν το αντιλαμβάνεσαι;