Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 7:2

Για τον εκατόνταρχο. Ο δούλος κάποιου εκατόνταρχου, ασθενώντας βαριά, επρόκειτο να πεθάνει· αλλά δεν πέθανε, χάρη στον Δεσπότη. Επρόκειτο να πεθάνει, επειδή ήταν άνθρωπος· αλλά δεν πέθανε, χάρη σε εκείνον που μεσολάβησε, ο οποίος τυγχάνει να είναι θεοφιλής. Η φύση απαιτούσε το δικό της χρέος· αλλά ο Δεσπότης της φύσης παραχωρούσε το κτήμα στο κτίσμα ένεκα της πίστης. Ο θάνατος και η αναγκαιότητα της φύσης πίεζαν με βία προς το τέλος, αλλά η πίστη ασκούσε αντίρροπη έλξη, πολεμώντας τον θάνατο και καταργώντας τους νόμους του θανάτου. Και μην αμφιβάλλεις αν η πίστη έχει τόση δύναμη, ώστε να διαρρήξει ακόμη και τα δεσμά του θανάτου, και να ανασύρει ψυχές από τα ίδια τα καταχθόνια βάραθρα. Η πίστη και τις πύλες του άδη ανοίγει, και τοποθετεί κλείθρα στους ουρανούς, και τους όρους της φύσης μεταβάλλει, και τη δύναμη του πυρός καταπραΰνει, και τη φλόγα σε δροσιά μετατρέπει, και το κεντρί του θανάτου αμβλύνει. Δεν αναφέρω πράγματα χωρίς μαρτυρία· θα σε βεβαιώσω μέσα από τις άγιες Γραφές. Είπα ότι η πίστη ανοίγει τις πύλες του άδη, και τοποθετεί κλείθρα στους ουρανούς.

Κλείθρο του ουρανού υπήρξε το στόμα ενός θνητού ανθρώπου, στολισμένο με ευσεβή πίστη. Ο ίδιος πάλι ο Ηλίας τόλμησε να επιβιβαστεί σε πύρινα άρματα, και σαν πτηνό πέταξε προς τις αιθέριες μονές, και βέβαια μέχρι σήμερα παραμένει άγευστος θανάτου, όχι από κάποιον νόμο της φύσης, αλλά με τη χάρη του Μονογενούς, και διαφυλάσσεται ακλόνητος με τη δύναμη της πίστης. Και προς τι τα πολλά λόγια; Ο Ενώχ μεταφέρθηκε με το σώμα του από τη ζωή στη ζωή, υπερνικώντας τον θάνατο, τα γηρατειά και τη φύση μέσω της πίστης. Πολλά άλλα, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε περί πίστεως, αλλά συντομεύω τον λόγο, για να μην προκαλέσω κόρο. Γνωρίζω, βέβαια, ότι τα θεία λόγια στις δικές σας φιλόχριστες ακοές δεν γνωρίζουν να προκαλούν κόρο, αλλά πνευματικό πόθο, ωστόσο ο λόγος θα επανέλθει στο προκείμενο θέμα. Ο δούλος κάποιου εκατοντάρχου, λέει η Γραφή, ήταν βαριά άρρωστος και επρόκειτο να πεθάνει, και αυτός του ήταν πολύτιμος· ένας υπηρέτης πολύτιμος στον κύριό του. Διότι, αν και η πλεονεξία αυτής της ζωής επινόησε τον θεσμό του δούλου, ωστόσο η αγαθή προαίρεση του κυρίου δεν αρνήθηκε τη συγγένεια της ανθρώπινης φύσης. Δεν τον αποστράφηκε ως υπηρέτη, αλλά τον περιέβαλε με στοργή ως άνθρωπο της ίδιας φύσης, ελαφρύνοντας με τη φιλανθρωπία του τον βαρύ ζυγό της δουλείας.

Κεφάλαιο Ζ'. Περί του εκατοντάρχου. Περί του υιού της χήρας. Περί των απεσταλμένων του Ιωάννη. «Όταν δε ολοκλήρωσε όλους αυτούς τους λόγους εις επήκοον του λαού, εισήλθε στην Καπερναούμ. Κάποιου εκατοντάρχου όμως ένας δούλος, ο οποίος του ήταν πολύτιμος, ήταν βαριά άρρωστος και κόντευε να πεθάνει. Επειδή άκουσε για τον Ιησού, έστειλε σε αυτόν πρεσβυτέρους των Ιουδαίων, παρακαλώντας τον να έρθει να σώσει τον δούλο του. Και αυτοί, αφού πήγαν στον Ιησού, τον παρακαλούσαν θερμά, λέγοντας ότι είναι άξιος να του κάνεις αυτή τη χάρη, διότι αγαπά το έθνος μας και τη συναγωγή αυτός την έχτισε για εμάς.