Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 7:29

Διότι λέγοντας ότι «εκείνος ήταν ο λύχνος που έκαιγε και φώτιζε», τους ελέγχει ευλόγως ως ανθρώπους που δεν έχουν κατανοήσει ακόμη αυτό που σκιαγραφούνταν από παλιά μέσα από τα νομικά αινίγματα. Και με το να πει «Εσείς όμως θελήσατε να αγαλλιάσετε για λίγη ώρα στο φως του», πάλι τους παρουσιάζει να προτάσσουν πάντοτε το δικό τους θέλημα έναντι της άνωθεν απόφασης, και να έχουν συνηθίσει να ακολουθούν μόνο όσα οι ίδιοι επιθυμούν. Διότι, λέγει, ενώ ο νομοθέτης διέταξε να φέγγει και να καίει ο λύχνος διαπαντός, εσείς δεν θελήσατε να φέγγει για πάντα, αλλά μόνο για μία ώρα, δηλαδή για ένα εντελώς ελάχιστο χρονικό διάστημα. Επειδή, αφού στην αρχή τον θαυμάσατε, κατόπιν σβήσατε, όσον αφορά το δικό σας μέρος, το φως του λύχνου, επικρίνοντας εντελώς παράλογα αυτόν που είχε σταλεί από τον Θεό, και όχι μόνο αρνούμενοι οι ίδιοι να βαπτιστείτε, αλλά εμποδίζοντάς τον και από το να βαπτίζει άλλους· διότι στείλατε απεσταλμένους προς αυτόν λέγοντας: «Τότε γιατί βαπτίζεις;», δηλαδή γιατί φωτίζεις οδηγώντας στη μετάνοια και στην επίγνωση του Χριστού; Επομένως, ο Σωτήρας απήγγειλε κατηγορία αφέλειας και συνάμα παρανομίας στους ανόητους γραμματείς και Φαρισαίους, υπερασπιζόμενος πάλι τα λόγια του Ιωάννη. Αυτό ακριβώς νομίζω πως εννόησε και κατανόησε άριστα ο μακάριος Λουκάς, και γι' αυτό κατακρίνει εντόνως τη δική τους απόνοια, λέγοντας: «Και όλος ο λαός, όταν άκουσε» –τα λόγια του Σωτήρα δηλαδή– «εδικαίωσε τον Θεό, καθώς βαπτίστηκε με το βάπτισμα του Ιωάννη».

Και όλος ο λαός που άκουσε, καθώς και οι τελώνες, δικαίωσαν τον Θεό, δεχόμενοι το βάπτισμα του Ιωάννη. Αντιθέτως, οι Φαρισαίοι και οι νομικοί αθέτησαν τη βουλή του Θεού για τον εαυτό τους, μη δεχόμενοι να βαπτιστούν από αυτόν. Και τις δύο αυτές ομάδες υπονοεί και όταν λέει σε παραβολή: Τι νομίζετε; Κάποιος άνθρωπος είχε δύο παιδιά· και αφού πλησίασε το πρώτο του είπε: Παιδί μου, πήγαινε, εργάσου σήμερα στο αμπέλι μου. Εκείνο αποκρίθηκε και είπε: Δεν θέλω· αργότερα όμως μεταμελήθηκε και πήγε. Και αφού πλησίασε το δεύτερο του είπε τα ίδια· εκείνο αποκρίθηκε και είπε: Πηγαίνω εγώ, κύριε· και δεν πήγε. Ποιος από τους δύο έκανε το θέλημα του πατέρα; Του λέγουν: Ο πρώτος.

Δ΄. Και ποια δικαιοσύνη, λέγει, είναι το να βαπτισθεί; Δικαιοσύνη ήταν το να υπακούσει στον προφήτη. Όπως λοιπόν περιτμήθηκε, και πρόσφερε θυσία, και τήρησε τα σάββατα, και εκπλήρωσε τις ιουδαϊκές εορτές, έτσι πρόσθεσε και τούτο που υπολειπόταν, το να υπακούσει δηλαδή στον προφήτη που βάπτιζε. Διότι, ότι ήταν θέλημα του Θεού να βαπτίζονται όλοι τότε, άκουσε τι λέγει ο Ιωάννης: «Εκείνος που με έστειλε να βαπτίζω με νερό»· και πάλι ο Χριστός λέγει: «Οι τελώνες και το πλήθος δικαίωσαν τον Θεό, αφού βαπτίσθηκαν με το βάπτισμα του Ιωάννη· οι δε Φαρισαίοι και οι γραμματείς αθέτησαν τη βουλή του Θεού, μη έχοντας βαπτισθεί από αυτόν».

«Ιδού, εγώ αποστέλλω τον άγγελό μου προ του προσώπου σου, ο οποίος θα προετοιμάσει την οδό σου εμπρός σου. Διότι σας λέγω, μεγαλύτερος μεταξύ εκείνων που έχουν γεννηθεί από γυναίκες δεν υπάρχει κανείς από τον Ιωάννη. Ο μικρότερος, όμως, στη βασιλεία του Θεού είναι μεγαλύτερός του. Και όλος ο λαός που άκουσε, δικαίωσε τον Θεό, λαμβάνοντας το βάπτισμα του Ιωάννη. Οι Φαρισαίοι όμως και οι νομικοί αθέτησαν το σχέδιο του Θεού για τους εαυτούς τους, καθώς δεν βαπτίστηκαν από αυτόν.» Ακούστηκε, βέβαια, σε όλη την Ιουδαία και στη γύρω περιοχή το θαύμα στη Ναΐν, και το άκουσαν επίσης οι μαθητές του Ιωάννη. Δυσφορούσαν, λοιπόν, για τους επαίνους προς τον Κύριο, εφόσον ήταν ακόμη ατελείς. Ο Ιωάννης, συνεπώς, επειδή ήθελε να τους υποδείξει το μεγαλείο του Χριστού και το πόσο απείχε ο ίδιος από Αυτόν, διαχειρίζεται το ζήτημα με πνευματική οικονομία. Και δεν λέει στους μαθητές κανέναν συστατικό λόγο για τον Χριστό.

Ιδού αποστέλλω τον άγγελό μου. Διότι ο Ιωάννης είναι άγγελος· ίσως μεν λόγω του σχεδόν άυλου και αγγελικού βίου του, ίσως δε και επειδή ανήγγειλε την έλευση του Σωτήρος. Αμήν σας λέγω, δεν έχει εγερθεί μεταξύ των γεννημένων από γυναίκες μεγαλύτερος από τον Ιωάννη, εξυψώνοντας τον Πρόδρομο πάνω από όλους τους άλλους. Έπειτα, σαν να έλεγε κάποιος: «Και από εσένα τον ίδιο, ω Χριστέ, είναι μεγαλύτερος;», προσθέτει: «Εγώ όμως που είμαι μικρότερός του, είμαι μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών». Διότι θεωρούμαι μεν τώρα μικρότερός του και κατά την καταγωγή και την ηλικία και τη δόξα, αλλά στη βασιλεία των ουρανών είμαι μεγαλύτερός του, δηλαδή σε όλα τα θεία και πνευματικά. Όλος λοιπόν ο λαός, όταν άκουσε τον Ιωάννη, εδικαίωσε τον Θεό, δηλαδή τίμησε τον Θεό, διότι δέχθηκαν τον προφήτη Του. Οι Φαρισαίοι όμως ατίμασαν τον Θεό, επειδή δεν δέχθηκαν τον Ιωάννη.