Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 7:3

Δεν δίνεις συγχώρεση στον συνάνθρωπό σου; Τότε ούτε και εσύ να ζητάς συγχώρεση. Διότι το Ευαγγέλιο σε διδάσκει πλέον να προσεύχεσαι με αυτόν τον τρόπο: «Συγχώρησέ μας τα χρέη μας, όπως και εμείς τα συγχωρήσαμε στους οφειλέτες μας». Όπως λοιπόν ζητάτε φιλανθρωπία από τον Θεό, έτσι και εσείς να προσφέρετε φιλανθρωπία στους συνανθρώπους σας. Όταν δε άκουσε για τον Ιησού, έστειλε προς αυτόν πρεσβυτέρους των Ιουδαίων. Τι άκουσε; Ότι με έναν λόγο θεραπεύει, με έναν λόγο δίνει ζωή στους νεκρούς, με έναν λόγο διώχνει τους δαίμονες, με έναν λόγο φέρνει εις πέρας τα πάντα. Διότι ο λόγος του Θεού είναι ζωντανός και ενεργός, και πιο κοφτερός από κάθε δίστομη μάχαιρα.

Δεν προσκομίζει βότανα ούτε φάρμακα, αλλά στέλνεται από αυτόν ένας λόγος, και το έργο επιτελείται. Δες πόση είναι η διαφορά μεταξύ του εκατοντάρχου και των Ιουδαίων. Αυτός μεν, αφού άκουσε, πίστεψε μόνο από την απλή ακοή, και επειδή πίστεψε, τον πλησίασε ως Θεό· εκείνοι δε, αν και έβλεπαν ολοζώντανα μπροστά τους τα θαύματα, αρνούνταν τον θαυματουργό· μολονότι η όραση είναι ισχυρότερη από την ακοή. Ισχυρότερη βέβαια είναι η όραση από την ακοή, αλλά αυτοί είχαν την κακία ως δάσκαλο της νόσου τους. Γι' αυτό, όντας τυφλοί ως προς την κρίση, περιφρονούσαν τον Κριτή. Έστειλε, λέγει, πρεσβυτέρους των Ιουδαίων, παρακαλώντας τον να πάει να διασώσει τον δούλο του. Έστειλε σε αυτόν πρεσβυτέρους, όχι επειδή από υπεροψία απέφυγε να πάει ο ίδιος, αλλά επειδή δίσταζε να μεσολαβήσει ο ίδιος για τον εαυτό του εξαιτίας του μεγαλείου του αξιώματός Του. Διότι γνώριζε ότι ο ίδιος ήταν άνθρωπος προερχόμενος από φθαρτό άνθρωπο, ενώ ο Ιησούς Θεός από Θεό, μονογενής Υιός από αγέννητο Πατέρα.

Γι' αυτό, κινούμενος από ευλάβεια, αποστέλλει τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, εκπληρώνοντας τα αποστολικά παραγγέλματα πριν από τους αποστόλους: «Βρίσκεται κάποιος σε αθυμία; Ας προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, και ας προσευχηθούν γι' αυτόν, και εάν έχει διαπράξει αμαρτίες, θα του συγχωρεθούν». Έστειλε, λοιπόν, τους πρεσβυτέρους σε αυτόν, παρακαλώντας τον να έλθει και να διασώσει τον δούλο του. Εσύ, όμως, ας θαυμάζεις και τη συμπόνια του ανδρός· διότι, όταν ο υπηρέτης του ασθενούσε, δεν τον περιφρόνησε, αλλά έδειξε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, όσο θα επιδείκνυε κανείς υπέρ του εαυτού του εάν έπασχε ο ίδιος. Αυτά τα στοιχεία αποτελούν γνωρίσματα ανθρώπου που αποβλέπει στην αρετή, το να επιδείξει δηλαδή τέτοια σπουδή και να αποστείλει πρεσβεία για τη θεραπεία ενός υπηρέτη. Γνώριζε την ισοτιμία της ανθρώπινης φύσεως· και δεν τον περιφρόνησε ως ανδράποδο, αλλά τον συμπόνεσε ως σύνδουλο, γνωρίζοντας ότι ο Θεός είναι κοινός για όλους. Τέτοιος, λοιπόν, ήταν ο εκατόνταρχος.

Εμείς όμως δεν προσέχουμε τα γεγραμμένα, αλλά εκείνους μεν που βρίσκονται έξω μερικές φορές τους τρέφουμε, επιδιώκοντας τη δόξα των ανθρώπων, ενώ εκείνους που βρίσκονται μέσα τους αφήνουμε να φθείρονται από την πείνα και να παγώνουν από το κρύο, μη αναλογιζόμενοι τις ανταποδόσεις του Θεού. Αλλά δεν ήταν τέτοιος ο εκατόνταρχος, ο οποίος σε όλα ήταν νηφάλιος, ο οποίος ήταν πραγματικός κύριος των υπαρχόντων του, διαφυλάσσοντας και την περιουσία του και τον εαυτό του ως κτήμα του Θεού, γεμάτος από φρόνηση και καταυγαζόμενος από τη θεία σωφροσύνη. Γι' αυτό και αποστέλλει πρώτα τους πρεσβυτέρους προς τον Ιησού. Αυτοί, λοιπόν, μεσολαβούν με πολλή προθυμία, προβάλλουν ικανές παρακλήσεις και λένε: «Είναι άξιος να του δώσεις τη χάρη, είναι ευγνώμων αυτός που λαμβάνει τη δωρεά, είναι άξιος της παρουσίας σου».

Κεφάλαιο Ζ'. Περί του εκατοντάρχου. Περί του υιού της χήρας. Περί των απεσταλμένων του Ιωάννη. «Όταν δε ολοκλήρωσε όλους αυτούς τους λόγους εις επήκοον του λαού, εισήλθε στην Καπερναούμ. Κάποιου εκατοντάρχου όμως ένας δούλος, ο οποίος του ήταν πολύτιμος, ήταν βαριά άρρωστος και κόντευε να πεθάνει. Επειδή άκουσε για τον Ιησού, έστειλε σε αυτόν πρεσβυτέρους των Ιουδαίων, παρακαλώντας τον να έρθει να σώσει τον δούλο του. Και αυτοί, αφού πήγαν στον Ιησού, τον παρακαλούσαν θερμά, λέγοντας ότι είναι άξιος να του κάνεις αυτή τη χάρη, διότι αγαπά το έθνος μας και τη συναγωγή αυτός την έχτισε για εμάς.