Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 7:35

Και στο Ευαγγέλιο ο Κύριος αποκάλεσε τον Ιούδα υιό απωλείας· διότι κανείς, λέει, δεν χάθηκε, παρά μόνο ο υιός της απωλείας· και τέκνα σοφίας, αυτούς που έχουν μορφωθεί στη θεογνωσία· διότι δικαιώθηκε, λέει, η σοφία από τα τέκνα της· και, εάν υπάρχει, λέει, εκεί υιός ειρήνης. Δεν είναι λοιπόν καθόλου θαυμαστό και τώρα να αποσιωπήθηκε μεν ο σωματικός του πατέρας, και να ονομάστηκε ο αρχιεταίρος του Δαβίδ υιός δεξιάς, λαμβάνοντας από την πράξη τον χαρακτηρισμό που του άρμοζε.

Διηγούνται δε ότι η γυναίκα που σαρώνει την οικία και βρίσκει τη δραχμή λέγεται πως είναι η άνω Σοφία, η οποία, αφού έχασε την Ενθύμησή της, τη βρίσκει αργότερα, όταν τα πάντα καθαρίστηκαν δια της παρουσίας του Σωτήρος. Γι' αυτό, κατ' αυτούς, και αυτή αποκαθίσταται εντός του Πληρώματος. Λένε επίσης ότι ο Συμεών, που πήρε στην αγκαλιά του τον Χριστό και ευχαρίστησε τον Θεό λέγοντας: «νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη», είναι τύπος του Δημιουργού, ο οποίος, όταν ήλθε ο Σωτήρας, πληροφορήθηκε για τη μετάθεσή του και ευχαρίστησε τον Βυθό. Και διαβεβαιώνουν ότι μέσω της Άννας, η οποία αναφέρεται στο ευαγγέλιο ως προφήτιδα, που έζησε επτά έτη με τον σύζυγό της και όλον τον υπόλοιπο χρόνο παρέμεινε χήρα, μέχρι που είδε τον Σωτήρα, τον αναγνώρισε και μιλούσε για αυτόν σε όλους, υποδηλώνεται σαφέστατα η Αχαμώθ, η οποία, αφού είδε τότε για λίγο τον Σωτήρα μαζί με τους συνομηλίκους του, όλο τον υπόλοιπο χρόνο παρέμενε στη Μεσότητα και τον περίμενε, πότε θα έλθει πάλι για να την αποκαταστήσει στη δική της συζυγία. Ακόμη, το όνομά της έχει υποδηλωθεί από τον Σωτήρα όταν είπε: «και εδικαιώθη η σοφία από των τέκνων αυτής», καθώς και από τον Παύλο με τα εξής λόγια: «σοφίαν δε λαλούμεν εν τοις τελείοις».

Το δε φέγγος αποτελεί αγαθό σκοπό. Διότι τέτοιες είναι οι κολάσεις. Ένας είναι ο όρος του δημιουργού: το να διαμορφώνει την υποκείμενη ύλη όπως βούλεται και όπως επιδέχεται η τέχνη του· όπως ακριβώς ο Θεός είναι αγαθός και σοφός, αλλά όχι όπως εμείς, έτσι είναι και δημιουργός, επειδή είναι απλός και ασύνθετος· διότι εμείς, όντας σύνθετοι, δεν είμαστε έτσι. «Εδικαιώθη η σοφία από τα τέκνα αυτής», εννοώντας ως τέκνα της τους σοφούς. Και πάλι ο ίδιος ο Σωτήρας τούς λέει το εξής: «Σοφότεροι είναι οι υιοί του αιώνος τούτου από τους υιούς του φωτός, στη γενεά τους», ονομάζοντας υιούς του φωτός εκείνους που έχουν φωτιστεί από τη γνώση. Και στο, «Ήμασταν εκ φύσεως τέκνα οργής», δεν αναφέρεται σε αυτό που είναι κατά φύσιν, αλλά στο ότι αληθινά όσοι αμαρτάνουν τυγχάνουν υπόλογοι της οργής.

Και ισχυρίζονται ότι μέσω της προφήτιδας που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο, η οποία έζησε επτά χρόνια με τον άνδρα της και όλο τον υπόλοιπο χρόνο παρέμεινε χήρα, μέχρις ότου, βλέποντας τον Σωτήρα, τον αναγνώρισε και μιλούσε για αυτόν σε όλους, υποδηλώνεται ολοφάνερα η Αχαμώθ. Αυτή, αφού είδε για λίγο τον Σωτήρα μαζί με τους συνομηλίκους του, όλον τον υπόλοιπο χρόνο, παραμένοντας στη μεσότητα, τον περίμενε, πότε θα έρθει πάλι και θα την αποκαταστήσει στη συζυγία της. Λένε επίσης ότι το όνομά της έχει υποδηλωθεί από τον Σωτήρα, όταν είπε: «Και δικαιώθηκε η σοφία από τα τέκνα της»· καθώς και από τον Παύλο με τον εξής τρόπο: «Σοφία δε κηρύττουμε μεταξύ των τελείων». Και διατείνονται ότι ο Παύλος αναφέρθηκε στις συζυγίες που βρίσκονται μέσα στο Πλήρωμα, υποδεικνύοντάς το με μία συγκεκριμένη· διότι, γράφοντας για τη συζυγία του παρόντος βίου, είπε: «Το μυστήριο αυτό είναι μέγα, εγώ δε το λέγω για τον Χριστό και την Εκκλησία».

«Έχει δαιμόνιο. Ήλθε ο Υιός του ανθρώπου, ο οποίος τρώει και πίνει, και λέτε: Ιδού άνθρωπος φαγάς και οινοπότης, φίλος τελωνών και αμαρτωλών, και δικαιώθηκε η σοφία από όλα τα τέκνα της». Υπήρχε μεταξύ των Ιουδαίων ένα τέτοιο είδος παιχνιδιού, κατά το οποίο ένα πλήθος παιδιών χωριζόταν σε δύο μέρη. Και, σαν να διακωμωδούσαν τη ζωή, οι μεν από τη μία πλευρά θρηνούσαν, οι δε από την άλλη έπαιζαν αυλό. Και ούτε με αυτούς που θρηνούσαν συντάσσονταν εκείνοι του άλλου μέρους, ούτε με αυτούς που έπαιζαν αυλό οι άλλοι. Ελέγχει λοιπόν ο Κύριος και τους Φαρισαίους, ότι έπρατταν κάτι παρόμοιο. Διότι, ούτε με τον Ιωάννη, ο οποίος ζούσε θρηνητικό βίο και κήρυττε τη μετάνοια, συνεπένθησαν ή τον μιμήθηκαν, ούτε από τον Ιησού, ο οποίος παρουσίαζε βίο πιο προσηνή, πείσθηκαν ή συμφώνησαν μαζί του· αλλά απέρριψαν και τους δύο, μη θρηνώντας μαζί με τον Ιωάννη που θρηνούσε, ούτε συμμετέχοντας με τον Ιησού που έπαιζε αυλό και ήταν πιο καταδεκτικός. Και τελικά δικαιώθηκε η σοφία του Θεού, δηλαδή τιμήθηκε, όχι από τους Φαρισαίους, αλλά από τα τέκνα της, δηλαδή από εκείνους που αποδέχθηκαν τον λόγο τόσο του Ιωάννη όσο και του Ιησού. «Τον παρακάλεσε δε κάποιος από τους Φαρισαίους να συνδειπνήσει μαζί του. Και αφού εισήλθε στην οικία του Φαρισαίου, κάθισε στο τραπέζι».