Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 7:38

Διότι, όταν ήλθε στο σπίτι του Φαρισαίου, ούτε ντράπηκε το πλήθος των συνδαιτυμόνων, ούτε απέφυγε την ώρα του συμποσίου ως ακατάλληλη για εξομολόγηση, αλλά, κατεχόμενη από λύπη και έχοντας σφοδρό πένθος για τα αμαρτήματά της, δεν απομακρυνόταν ούτε για μια στιγμή από τον ιατρό των αμαρτιών. Ούτε, βέβαια, ήλθε ενώπιόν του ικετεύοντάς τον κατά πρόσωπο, αλλά εκφράζοντας την αναξιότητά της και την έλλειψη παρρησίας με τη στάση της, πήρε θέση πίσω του και δεν στεκόταν απλώς, αλλά, πιάνοντας τα πόδια του από πίσω, λύνοντας τα μαλλιά της και καθιστώντας έτσι φανερή εμπράκτως την πενθούσα ψυχή της, και βρέχοντας με δάκρυα τα πόδια του Ιησού, ζητούσε με πολλή συντριβή το έλεος. Και έχυνε τόσα πολλά δάκρυα, ώστε να βρέχονται τα πόδια του, και, σκουπίζοντας πάλι την υγρασία με τα μαλλιά της, επιδείκνυε απόλυτα ταπεινή ευλάβεια. Για να το πω με συντομία, με όλες τις αισθήσεις και με τα μέλη που είχαν αμαρτήσει, η γυναίκα κατεργαζόταν κοπιαστικά τη μετάνοια. Και εκείνη που δημοσίως και φανερά θρηνούσε έτσι τις αμαρτίες της, μπορεί κανείς να συμπεράνει τι έπραττε ιδιαιτέρως, όταν είχε την άνεση του χρόνου. Ενώ η δική μας υπόσχεση επαγγέλλεται μεν μετάνοια, η πράξη μας όμως δεν δείχνει κανέναν κόπο, αλλά διατηρούμε την ίδια κατάσταση βίου που ζούσαμε και πριν από την αμαρτία.

Ο Ιησούς εγκαλεί το πλήθος σχετικά με τον Ιωάννη. Παρομοιάζει τη γενεά με παιδιά που φωνάζουν. Έρχεται σε οικία Φαρισαίου, και ιδού η αμαρτωλή γυναίκα εκχέει το αλάβαστρο. Ο Φαρισαίος κατακρίνει το γεγονός.

Και η συκιά που καλλιεργούνταν, και επί τρία έτη δεν έδωσε καρπό, αφέθηκε και δεν αποκόπηκε, με την ελπίδα να δώσει. Ο Δεσπότης συγχωρεί, και εσύ θα αντιταχθείς; Μήπως άραγε αρπάζει κανείς δικά του πράγματα για τον εαυτό του; Εάν λοιπόν ο Θεός συγχωρεί, ποιος είναι αυτός που αντιλέγει; Αφού έχουμε διδαχθεί να προσευχόμαστε: «Συγχώρεσέ μας τα χρέη μας, διότι τα συγχωρήσαμε και εμείς». Εσύ συγχωρείς, και ο Θεός δεν συγχωρεί; Σε κατέστησε ιατρό του εαυτού σου. Με όποιο μέτρο μετράς, θα αντιμετρηθεί και σε εσένα. Συγχωρείς, σε συγχωρεί. Αλλά εάν εσύ που είσαι πονηρός δείχνεις καλοσύνη, ο Αγαθός δεν θα δείξει πολύ περισσότερο; Μαζί με τους αμαρτωλούς είναι ο Ιησούς, μαζί με τους ασθενείς ο ιατρός. Αγανακτούν οι Φαρισαίοι, οι πατέρες εκείνων που αγανακτούν τώρα· ο Ελεήμων όμως δεν τους αποστρέφεται. Εισήλθε προσκεκλημένος στην οικία του Φαρισαίου· και εισήλθε μαζί Του μια αμαρτωλή γυναίκα, απρόσκλητη. Είδε την αμαρτία, πλησίασε τη δικαιοσύνη· είδε την ασθένεια, πήγε εκεί όπου βρισκόταν ο ιατρός. Τον πλησίασε όχι κατά πρόσωπο, διότι δεν είχε παρρησία· δεν έπιασε το χέρι Του, διότι δεν τολμούσε· αλλά έπεσε στα πόδια Του, τα οποία έπλυνε με τα δάκρυά της, και άφησε λυτά τα μαλλιά της, τότε μόνο για καλό σκοπό· τα μαλλιά που πολλές φορές είχαν φανεί για κακό, τότε τα ξεγύμνωσε για καλό. Σου υποδείχθηκε το να καταφύγεις στα πόδια του Ιησού. Ανήλθε προς τον Πατέρα, αλλά λέγει: «Εγώ είμαι μαζί σας». Οποτεδήποτε θέλεις, κατάφυγε με θάρρος, βρέξε τα πόδια Του, διότι βρίσκεται κοντά. Και ήλθε όντας παρών, και απήλθε παραμένοντας παρών. Αυτά από την Καινή Διαθήκη είναι αδελφά με εκείνα της Παλαιάς. Τι κηρύττει ο Ιωάννης;

Ενώ αυτή έλεγε αυτά, έφθασε στο σπίτι όπου ήταν ανακεκλιμένος ο Χριστός. Και βρίσκει την πύλη του σπιτιού ανοιγμένη, εισέρχεται, και αμέσως πλησιάζει από πίσω· αγγίζει τους αγίους Του πόδες και, κλίνοντας την κεφαλή μαζί με την καρδιά της, με στεναγμούς και με ρυάκια δακρύων κατέβρεχε τα πόδια Του. Τα καταφιλούσε με χαρά και με σφοδρότατο πόθο, τα σκούπιζε με τις τρίχες της κεφαλής της και τα άλειφε πρόθυμα με το μύρο, λέγοντας: «Μόνος Εσύ γνωρίζεις πώς τόλμησα εγώ να πράξω αυτό. Δεν τόλμησα, Κύριε, να πλησιάσω Εσένα τον άχραντο επειδή αγνοώ τα φαύλα έργα μου· αλλά, επειδή θέλω να σωθώ, προσέπεσα σε Σένα, όπως οι τελώνες και οι αμαρτωλοί. Δέξου, Χριστέ, τα ρυάκια των δακρύων μου. Δέξου, Κύριε, τον πόθο της ψυχής μου. Η τόλμη μου ας λογισθεί ως παράκληση, και η αναίδειά μου ως προσευχή· το μύρο μου ας γίνει προς ιλασμό, και η συντριβή της καρδιάς μου προς φωτισμό. Από παιδί άκουγα ότι Θεός θα γεννηθεί από Παρθένο· και επειδή ήθελα να μάθω, ρωτούσα: πώς μπορεί ο άσαρκος να σαρκωθεί; Και μου έλεγαν οι γονείς μου: “Δεν είναι αυτή παράδοση από τους πατέρες για τούτο, ότι ο άγιος Θεός γεννιέται από Παρθένο, με σάρκα θνητών, επάνω στη γη;” Αυτό λοιπόν που άκουσα όταν ήμουν νέα, ιδού, τώρα το βλέπω με μάτια αλήθειας: τον μεγάλο και άγιο Θεό, ορατό μέσα στη δική μας σάρκα, για να μας σώσει».

Φέρνοντας αυτά στον νου, αγαπητοί, περιήλθα σε σφοδρότατη έκσταση, πώς εισήλθε, πώς πλησίασε χωρίς φόβο, πώς στάθηκε ενώπιον όλων ομού, πώς έκλαιγε μπροστά στα μάτια όλων όσων ανέκειντο εκεί, πώς έλυσε τα μαλλιά της με παρρησία, πώς κατέβρεχε τα πόδια Του χωρίς συστολή, και πώς κανείς απολύτως δεν αγανάκτησε εναντίον της· απεναντίας, ο κλαυθμός της τους ήταν γλυκύτατος, ο στεναγμός της ωραίος και σεβαστός σε όλους. Άφωνοι έχοντας μείνει οι άνθρωποι, μαζί με τα εδέσματα απορροφούσαν και το θέαμα, βλέποντας ένα παράξενο θαύμα, ένα γεγονός που φάνηκε μέσα στο γεύμα και συνέβη εντελώς ξαφνικά· μια γυναίκα πόρνη, απρόσκλητη, μπήκε και στεκόταν πίσω από το τραπέζι, έχοντας τα μαλλιά της ριγμένα στο στήθος, και κρατώντας στα χέρια ένα αλάβαστρο με εκλεκτό μύρο· και δεν υπήρχε κανείς να ρωτήσει: «γιατί μπήκες τόσο αυθάδικα;» ή να πει: «τι ζητάς εδώ, γυναίκα;», ούτε από όσους έτρωγαν, ούτε από όσους παρίσταντο. Αλλά σε όλους ήταν γλυκύτατο το θαύμα της, και το θέαμα παράδοξο και ευχάριστο. Όλοι οι Αρχάγγελοι καταλήφθηκαν από τρόμο.

Έτσι πάλι ο Ματθαίος αναδείχθηκε δούλος του Χριστού. Έτσι και μια πόρνη γυναίκα, μια εταίρα που ζούσε με τρυφηλότητα και αχαλίνωτη ακολασία, σκάνδαλο για όσους την έβλεπαν, αφού σφούγγισε τα πόδια του Σωτήρα με τα μαλλιά της, ανασύρθηκε από λάκκους βαθιούς και άνομους.

Θέλω, αγαπητοί, να σας διηγηθώ τη δύναμη των δακρύων. Η Άννα μέσω της προσευχής έλαβε τον προφήτη Σαμουήλ, εξύψωση και καύχημα στην καρδιά της. Μια αμαρτωλή γυναίκα στο σπίτι του Σίμωνα έλαβε από τον Κύριο την άφεση των αμαρτιών κλαίγοντας και βρέχοντας τα άγια πόδια Του. Η κατάνυξη, αδελφοί, είναι θεραπεία της ψυχής· μας προσφέρει την άφεση των αμαρτιών. Η κατάνυξη, αδελφοί, εγκατοικίζει μέσα μας τον μονογενή Υιό, όταν Τον ποθούμε. Η κατάνυξη, αδελφοί, ελκύει το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή.

Από εδώ, λοιπόν, αυτός αρχίζει και πάλι δεν συνεχίζει με λογικό ειρμό, αλλά, όπως προείπα, άλλα μεν τα περικόπτει, άλλα δε τα προσθέτει άνω κάτω, χωρίς να βαδίζει ορθά, αλλά περιπλανώμενος στα πάντα με ραδιουργία, και είναι τα εξής: 〈α〉. «Πήγαινε να δείξεις τον εαυτό σου στον ιερέα και πρόσφερε για τον καθαρισμό σου, καθώς πρόσταξε ο Μωυσής»· «για να είναι αυτό μαρτυρία σε εσάς» αντί αυτού που είπε ο Σωτήρας «ως μαρτυρία σε αυτούς». 〈β〉. «Για να γνωρίζετε όμως ότι εξουσία έχει ο Υιός του ανθρώπου να συγχωρεί αμαρτίες επί της γης». 〈γ〉. «Κύριος είναι ο Υιός του ανθρώπου και του σαββάτου». 〈δ〉. «Τον Ιούδα Ισκαριώτη, ο οποίος έγινε προδότης». Και αντί του «κατέβηκε μαζί τους» γράφει «κατέβηκε ανάμεσά τους». 〈ε〉. «Και όλο το πλήθος ζητούσε να τον αγγίξει. Και αυτός, αφού σήκωσε τα μάτια του» και τα εξής. 〈στ〉. «Τα ίδια έκαναν στους προφήτες οι πατέρες σας». 〈ζ〉. «Σας λέω δε, τόση πίστη ούτε μέσα στον Ισραήλ δεν βρήκα». 〈η〉. Παραλλαγμένο είναι το «μακάριος είναι αυτός που δεν θα σκανδαλιστεί με εμένα»· διότι το παρουσίαζε σαν να απευθυνόταν στον Ιωάννη. 〈θ〉. «Αυτός είναι για τον οποίο έχει γραφτεί: ιδού, αποστέλλω τον άγγελό μου προ του προσώπου σου». 〈ι〉. «Και αφού εισήλθε στο σπίτι του Φαρισαίου, ανακλίθηκε στο τραπέζι. Η δε αμαρτωλή γυναίκα, αφού στάθηκε πίσω κοντά στα πόδια του, έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια του, τα άλειψε και τα καταφιλούσε». 〈ια〉. Και πάλι «αυτή με τα δάκρυά της έβρεξε τα πόδια μου, τα άλειψε και τα καταφιλούσε». 〈ιβ〉.

Διότι αποστέλλει τον άγγελό του προ του προσώπου του, προ του προσώπου του Υιού που τιμάται από τον Πατέρα. Διότι δεν θα απέστελλε τον άγγελό του για να υπηρετήσει κάποιον ξένο, στον οποίο μάλιστα ήταν και αντίθετος, σύμφωνα με τα δικά σου λόγια, ω Μαρκίωνα. <Σχόλιον> <ι>. «Και αφού εισήλθε στον οίκο του Φαρισαίου, κατεκλίθη. Η δε αμαρτωλή γυναίκα, αφού στάθηκε πίσω κοντά στα πόδια του, έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια του, και τα άλειψε και τα καταφιλούσε». <Έλεγχος> <ι>. Το «αφού εισήλθε» υποδεικνύει σώμα· διότι υποδεικνύει οίκο και διαστάσεις σώματος. Και το να κατακλιθεί δεν αρμόζει σε κανέναν άλλον παρά μόνο σε κάποιον που έχει σώμα με όγκο το οποίο κατακλίνεται· και το ότι η γυναίκα έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια του δείχνει ότι δεν ήταν πόδια φανταστικά, ούτε πόδια δοκήσεως· διότι τα άλειψε και τα έβρεξε και τα καταφιλούσε, έχοντας την αίσθηση της αφής του σώματος. <Σχόλιον> <ια>. Και πάλι: «αυτή έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια μου και τα άλειψε και τα καταφιλούσε». <Έλεγχος> <ια>. Για να μην νομίσεις, ω Μαρκίωνα, ότι απλώς θεωρήθηκε από τους ανθρώπους πως η αμαρτωλή γυναίκα έβρεξε, άλειψε και καταφίλησε τα πόδια του Σωτήρα, ο ίδιος ο Σωτήρας το επιβεβαιώνει, διδάσκοντας ότι αυτά δεν συνέβησαν κατά δόκησιν, αλλά στ' αλήθεια, προς έλεγχο του Φαρισαίου και εσένα του Μαρκίωνα και των οπαδών σου, διαβεβαιώνοντας και λέγοντας «αυτή άλειψε και καταφιλούσε τα πόδια μου». Ποια πόδια, λοιπόν, παρά αυτά που αποτελούνται από σάρκα και οστά και τα υπόλοιπα; <Σχόλιον> <ιβ>.

Θέλεις να ακούσεις και τη φιλοσοφία μιας πόρνης; Άκουσε τον Χριστό που λέει, την ώρα που εκείνη σφούγγιζε τα πόδια του με τα μαλλιά της: «Οι τελώνες και οι πόρνες προηγούνται από εσάς στη βασιλεία». Την είδες να στέκεται και να δακρύζει, και να ξεπλένει τα δικά της αμαρτήματα;

Ο δρυμός έγινε παράδεισος, η λέαινα αρνίο, η δυσωδία μύρο, η απώλεια θησαυρός, η κορώνη περιστέρι, η πόρνη παρθένος, αδελφή του Χριστού, νύμφη του Λόγου. Διότι, αφού στάθηκε πίσω από τον Ιησού η μαθήτρια της αιμορροούσας, έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια Του, και τα σκούπισε με τα μαλλιά της, και με τα χείλη της καταφιλούσε τα ίχνη Του, και τα άλειψε με πολύτιμο μύρο. Όλα τα όπλα της αμαρτίας τα προσέφερε στον Βασιλέα, ζητώντας ειρήνη· και την πανοπλία των κακών την εναπέθεσε στα πόδια του Δεσπότου.

Αλλά εκείνη μεν ήταν μια τέχνη που δεν ήταν κατακριτέα, ανήκε όμως σε ανθρώπους με κάπως απλοϊκό τρόπο ζωής, αποτραβηγμένους και προικισμένους με πολλή απλότητα· τούτο όμως το επάγγελμα ήταν γεμάτο από αναισχυντία και θρασύτητα, απέφερε κέρδος που δεν είχε εύλογη δικαιολογία, και αποτελούσε ένα ξεδιάντροπο εμπόριο και μια αρπαγή με νόμιμο σχήμα. Εντούτοις, για τίποτα από αυτά δεν ντράπηκε Εκείνος που τον κάλεσε. Και τι να πω, ότι δεν ντράπηκε τον τελώνη, τη στιγμή που όχι μόνο δεν ντράπηκε να καλέσει κοντά Του μια πόρνη γυναίκα, αλλά της επέτρεψε να Του φιλήσει τα πόδια και να τα βρέξει με τα δάκρυά της; Διότι γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ήλθε, όχι για να θεραπεύσει μόνο τα σώματα, αλλά για να ιατρεύσει και την κακία της ψυχής.

Είδαν μόνο τον αμπελώνα σου, μόνο με τα μάτια τους συμμετείχαν μαζί μας στην εργασία, έδειξαν τα πρόσωπά τους, αλλά δεν κατόρθωσαν κανένα έργο· έγιναν μάρτυρες των μόχθων, όχι συμμέτοχοι. Και τους έκανες ίσους με εμάς, που βαστάξαμε το βάρος της ημέρας και τον καύσωνα; Εμείς φλεχθήκαμε από τις ηδονές, αλλά δεν κατασβεστήκαμε χάρη στις αρετές· εμείς διωχθήκαμε για χάρη σου, εμείς υπομείναμε μύριους πόνους, για να πλατύνουμε την περιουσία σου· και τώρα φεύγουμε από εδώ λαμβάνοντας μισθούς όμοιους με αυτούς που δεν κόπιασαν όμοια με εμάς· ο πόνος είναι ανόμοιος, και το κέρδος παρόμοιο· ο κόπος είναι άνισος, και η δόξα ισάξια. Αυτοί οι έσχατοι εργάστηκαν μόνο μία ώρα. Μόνο και μόνο επειδή για μία ώρα έκλαψε κοντά σου η πόρνη γυναίκα, και έλυσε τα μαλλιά της, τα οποία προηγουμένως έπλεκε αμαρτωλά, και φίλησε τους άχραντους πόδες σου με σώφρονα χείλη, και προσέφερε σε εσένα τον επουράνιο επίγειο μύρο, της παραχώρησες τα πρεσβεία της θυγατέρας και της παρθένου. Μόνο και μόνο επειδή για μία ώρα ένας ληστής, σταυρωμένος πάνω στον σταυρό, κατέφυγε σε εσένα και φώναξε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις στη βασιλεία σου», εξαιτίας αυτής μόνο της φωνής τού άνοιξες τον Παράδεισο. Μόνο και μόνο επειδή για μία ώρα μετανόησε ο Παύλος, ο διώκτης και πολέμιος, αναδείχθηκε Ευαγγελιστής.

Διότι με όσα σαγήνευσε τους ανθρώπους, με αυτά παρασκεύασε τα φάρμακα της μετάνοιας· με όσα διέγειρε τα βλέμματα των ακόλαστων, με αυτά δάκρυσε· με τα μαλλιά, με τα οποία παρέσυρε πολλούς στην αμαρτία, με αυτά σπόγγισε τα πόδια του Χριστού· με το μύρο, με το οποίο δελέασε πολλούς, με αυτό άλειψε τα δικά Του πόδια. Και εσύ, λοιπόν, με όσα παρόργισες τον Θεό, με αυτά κάνε Τον πάλι ίλεω.

Διότι όσα πράχθηκαν από εκείνη αποτελούν σαφή διδασκαλία για όσα οφείλουν να γίνονται πάντοτε από εμάς· και η συνομιλία του Σωτήρος μαζί της θα αποτελεί παρηγοριά για τους αμαρτωλούς. Διότι ποιος, ακούγοντας ότι μια γυναίκα στιγματισμένη με αμέτρητες κηλίδες, μόνο και μόνο επειδή κατέφυγε σε Αυτόν και έχυσε στα πόδια Του θερμές σταγόνες δακρύων, έλαβε τη χειροτονία της παρθενίας, δεν θα συγκινηθεί; Επιδείξτε την ίδια διαγωγή, ώστε να τρυγήσετε τον ίδιο καρπό. Διότι ποιος, αναλογιζόμενος τη μεταστροφή εκείνης και την αμοιβή της, δεν θα ασκήσει το ίδιο φρόνημα, ώστε να βρει την ίση ανταπόδοση; Διότι τι άλλο είναι η πόρνη, παρά διαφθορά, ή προφανής ύβρις της φύσεως, ή δημόσιος εξευτελισμός του γυναικείου φύλου, λύμη των σωμάτων και των ψυχών, λοιμός που χρησιμοποιεί την τέρψη, τάφος ασβεστωμένος, ακατάσχετο και ακόρεστο στόμα του άδη, καλλωπισμένο προπύλαιο του θανάτου, τερπνό δηλητήριο, αναίδεια που εκδηλώνεται απροκάλυπτα, αναίσχυντη αισχύνη, ευπρόσωπος όλεθρος, δόλωμα των ασελγών τεχνασμάτων, ξόβεργα για τους νέους, κάπηλος των ίδιων της των μελών, βυθός της απώλειας, αγαπητό ναυάγιο, κοινή συμφορά κάθε αμαρτίας, θρασύ εργαστήριο, διδάσκαλος κάθε παρανομίας, δημιουργός της έχθρας προς τον Θεό, καύσιμη ύλη της γέεννας του αιώνιου πυρός; Και όμως, αυτή που υπήρξε υπηρέτρια τέτοιων και τόσων μεγάλων κακών, επειδή ενάντια στη συνήθειά της αγάπησε σφοδρά τη σωφροσύνη, καταγράφηκε στα βιβλία των Ευαγγελίων.

Ας μιμηθώ λοιπόν κι εγώ αυτήν, και ας βρεθώ κοντά σε Εκείνον που τα πάντα χαρίζει και μπορεί και θέλει· ας μεταχειριστώ τη συνήθεια της αναιδείας για το συμφέρον μου· ας σταθώ απρόσκλητη δίπλα στον Σωτήρα ενώ δειπνεί, έχοντας τη μορφή πόλεως όπου πολλοί συμποσιάζονται· ας λύσω τα μαλλιά μου και ας θρηνήσω τη δική μου αθλιότητα· ας χαλάσω τα πολύπλοκα δίχτυα, για να θηρεύσω Εκείνον που χορηγεί άφθονα το έλεος· ας κλάψω καλά για μία φορά, εγώ που γέλασα κακώς πολλές φορές· ας κλάψω τώρα ενώπιον του φιλάνθρωπου Κριτή, για να μην κλάψω ανώφελα στο τέλος· ας θρηνήσω τώρα λίγο, για να μη θρηνήσω τότε πολύ· ας κατακλύσω με δάκρυα τα πόδια του Χριστού, για να μου ξεπλύνει τις ανομίες μου με τα λόγια Του· ας σφουγγίσω με τις πλεξούδες μου τα δάκρυα, για να προσλάβουν και αυτές εξαιτίας αυτού κάποιον αγιασμό· ας καταφιλήσω τα άχραντα ίχνη Του, τα οποία καταφίλησε και το πέλαγος, για να αποβάλω με σώφρονα φιλιά το δηλητήριο των ασελγών φιλιών· ας αγκαλιάσω τα θεία μέλη, τα παρθενικά, αυτά που προέρχονται από Παρθένο, για να διοχετεύσω στα δικά μου καταδικασμένα μέλη κάποια σταγόνα δικαιοσύνης από εκείνα τα άγια μέλη. Θα καμφθεί από όλα αυτά ο Εύσπλαγχνος· θα ελεήσει εκείνη που προσπίπτει μπροστά Του, την οποία δεν τιμώρησε όταν αμάρτανε· θα ελεήσει εκείνη που γονατίζει, την οποία ακατάπαυστα ευεργετούσε όταν εκείνη ζούσε με αταξία· θα ελεήσει εκείνη που επιθυμεί να σωθεί, την οποία αντιμετώπισε με πραότητα όταν τη βρήκε να οδηγείται στην απώλεια.

Διότι, λέει, αφού έφερε αλάβαστρο με μύρο και στάθηκε από πίσω κοντά στα πόδια του, άρχισε κλαίγοντας να βρέχει τα πόδια του με τα δάκρυα, και με τα μαλλιά της κεφαλής της τα σπόγγιζε, καταφιλούσε τα πόδια του και τα άλειφε με το μύρο, μιλώντας με τη σιωπή, φωνάζοντας με τη σιγή, και αρθρώνοντας λόγο με την ψυχή προς εκείνον που γνωρίζει να ακούει τις οδυνώμενες ψυχές, ακόμη κι αν τα στόματα δεν μιλούν, γράφοντας με τα δάκρυά της, όπως είναι φυσικό, μια τέτοια ικεσία: Πλανήθηκα ως πρόβατο απολωλός· αλλά σε αναγνώρισα ως Δεσπότη, τον δικό μου ποιμένα και Κύριο· έγινα βορά των θηρίων με τη θέλησή μου, αλλά απέκτησα τη σύνεση να ξεφύγω από τα πικρά δαγκώματα του λύκου· ναυάγησα πολλές φορές ηθελημένα, αλλά σώθηκα από το ναυάγιο, κρατώντας ως άγκυρα τη δική σου παρουσία. Αλλά δεν έχω παρρησία· διότι κάθε αμαρτωλός στερείται παρρησίας· δεν έχω καμία δικαιολογία· διότι κάθε αμαρτωλός και παράνομος είναι αδικαιολόγητος· δεν έχω φωνή· διότι κάθε κατάκριτος είναι άφωνος· η πονηρή συνείδηση φράζει το στόμα μου, το οποίο διέφθειρε ο διεφθαρμένος μου βίος· πνίγει τη γλώσσα μου ο κατήγορος πλούτος, φωνάζοντας διαρκώς από μέσα μου: Κλείδωσε τον λόγο στα χείλη σου· το στόμα των αμαρτωλών στερείται παρρησίας για μεσιτεία, και η κατάκριτη γλώσσα είναι ανάρμοστη για ικεσία, και ο κίβδηλος λόγος δεν είναι ευπρόσδεκτος για να εγείρει αίτημα.

Κάποιος από τους Φαρισαίους παρακάλεσε τον Κύριο να εισέλθει και να γευματίσει. Εισήλθε ο Δεσπότης και ανεκλίθη στο τραπέζι. Διότι, αν και γνώριζε τις προθέσεις εκείνων που τον καλούσαν, ωστόσο δείχνοντας μακροθυμία τις ανεχόταν. Το ότι βέβαια αυτός που τον κάλεσε ήταν υποκριτής, το αποδεικνύουν τα εξής: Ενώ ο Κύριος καθόταν στο τραπέζι και το συμπόσιο βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη, υπήρχε, λέει, κάποια αμαρτωλή γυναίκα στην πόλη. Αυτή, όταν άκουσε ότι ο Ιησούς κάθεται εκεί στο τραπέζι, έρχεται, λέει, στο σπίτι· και αφού έφερε ένα αλαβάστρινο δοχείο με μύρο, το έχυσε πάνω στα πόδια του Δεσπότη, καταφιλούσε τα ίχνη του και τα σκούπιζε με τα μαλλιά της. Για να καταλάβεις, λοιπόν, ότι αυτός που τον κάλεσε ήταν υποκριτής, ο Φαρισαίος συλλογίζεται μέσα του: «Αυτός, αν ήταν προφήτης, θα γνώριζε ποια και τι λογής είναι η γυναίκα που τον αγγίζει· ότι είναι αμαρτωλή». Διότι οι Φαρισαίοι δεν είναι μόνο υποκριτές, αλλά και φθονεροί. Κοντά σου παρακάθεται στο τραπέζι ο Χριστός, και μάλιστα ενώ γνωρίζει τον χαρακτήρα σου, και κανείς δεν φθονεί· ήρθε μια αμαρτωλή γυναίκα να σωθεί, και εσύ φθονείς, ω Φαρισαίε; Ίσως αν ... ήταν συγγενής του, ή μάλλον προπάτορας των δογμάτων. Για να γνωρίσεις, λοιπόν, ότι δεν είναι απλώς ένας προφήτης, αλλά ο προφήτης (διότι η προσθήκη του άρθρου έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία), τι το σπουδαίο θα ήταν, αν γνώριζε ότι η γυναίκα ήταν αμαρτωλή; Αυτό ήταν εύκολο να το μάθει κανείς και από τη φήμη της· αυτό και εσύ ο Φαρισαίος, αν και δεν είσαι προφήτης, το γνώριζες. Αποδεικνύει, λοιπόν, κάτι ανώτερο από την απλή γνώση.

«Ποιος σκανδαλίζεται», λέει, «και εγώ δεν φλέγομαι;» Βλέπεις ότι τα δικά μου σκάνδαλα συντρίβουν την καρδιά του Παύλου; Πλην όμως, είθε ο καθένας από εμάς να αρκεστεί στο να χύσει δάκρυα για τα δικά του αμαρτήματα. Ας μιμηθούμε τη γυναίκα: με δάκρυα βρέχει τα πόδια του Ιησού, τα αλείφει με το μύρο.

Ομιλία του ιδίου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, εις τον Φαρισαίο και εις την πόρνη. (Πρβλ. Λουκ. 7, 36-50) Σε κάθε καιρό είναι καλή και σωτήρια η μετάνοια για εκείνους που καταφεύγουν σε αυτήν, αλλά ιδίως σε αυτές τις ημέρες της νηστείας καθίσταται επωφελής για όλους τους ανθρώπους που προστρέχουν στην αγκαλιά της. Διότι τώρα οι ψυχές μας, αποθέτοντας την πολυσαρκία σαν βαρύ φορτίο, ανυψώνονται εύκολα προς τον Ποιητή και Δεσπότη Θεό· και κατηγορούν θερμά τα δικά τους παραπτώματα, και ζητούν από τον φιλάνθρωπο Κριτή τη συγχώρηση για τα σφάλματά τους. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, να παρουσιάσουμε, ως διδασκάλισσα της μετανοίας, την πόρνη εκείνη, η οποία περιεπλάκη στα άχραντα πόδια του Δεσπότου Χριστού, η οποία εξάλειψε με τα νάματα των δακρύων της το χρεόγραφο της πλέον φαύλης ζωής της, την οποία ο Κύριος, αφού την ελέησε, την καθάρισε και, αφού τη σπλαχνίστηκε, την απέλουσε. Ας αναδράμουμε λοιπόν στην ευαγγελική διήγηση, για να δούμε και τη φιλανθρωπία του Χριστού, και να θαυμάσουμε την αφοσίωση της γυναικός, και να μάθουμε από αυτήν πώς οφείλουμε και εμείς, οι αμαρτωλοί, να προστρέχουμε στον Λυτρωτή Θεό και να λαμβάνουμε από Αυτόν τη συγχώρηση των παραπτωμάτων μας. «Τον παρακάλεσε κάποιος από τους Φαρισαίους να φάει μαζί του· και αφού εισήλθε στο σπίτι του Φαρισαίου, ανακλίθηκε». Βλέπεις τη συγκατάβαση του Θεού;

Βλέπεις το μυστήριο της θείας οικονομίας; Βλέπεις την υπερβολή της φιλανθρωπίας; Εκείνος που δίνει τροφή σε κάθε σάρκα, προσκαλεσμένος σε γεύμα από τον δούλο του, προσήλθε σε αυτόν αναμφιβόλως, για να αποδείξει μέσω της εστιάσεως το μέγεθος της συγκαταβάσεώς Του. Και εισήλθε στο οίκημα του Φαρισαίου, ως άνθρωπος, Εκείνος που πληροί κάθε τόπο με τη θεότητά Του, για να φανερώσει και την οικονομία και τη φιλανθρωπία. «Και ιδού, μία γυναίκα στην πόλη, η οποία ήταν αμαρτωλή, όταν έμαθε ότι παρακάθεται στο σπίτι του Φαρισαίου, πήρε ένα αλάβαστρο με πολύτιμο μύρο, και αφού στάθηκε πίσω Του, άρχισε να βρέχει τα πόδια Του με τα δάκρυά της, και τα σπόγγιζε με τα μαλλιά της κεφαλής της, και καταφιλούσε τα πόδια Του και τα άλειφε με το μύρο» — χωρίς να Του πει τίποτα φανερά. Διότι φοβόταν μήπως κάποιος δυσώδης λόγος, βγαίνοντας από τα αμαρτωλά της χείλη, κινήσει εναντίον της σε οργή τον φιλάνθρωπο κριτή.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις μακάριες γυναίκες, ότι η μία, αφού ανέμειξε τα δάκρυα με το μύρο, «καταφιλούσε τα πόδια» του Δεσπότη, ενώ από τις άλλες δύο καμία· αυτές, νομίζω, δεν τόλμησαν, αλλά συγκρατήθηκαν από ευλάβεια, ενώ εκείνη νικήθηκε από τον πόθο και πήρε σιγά-σιγά θάρρος από τα ρεύματα των δακρύων με τα οποία έβρεχε τα πόδια.

Όποιος έχει εσένα, αληθινά έχει σε εσένα τα πάντα. Ας μην στερηθώ εσένα, Δέσποτα, ας μην στερηθώ εσένα, Κτίστη. Ας μην στερηθώ εσένα, Εύσπλαχνε, εγώ ο ταπεινός και ξένος. Διότι είμαι ξένος, όπως ευδόκησας, και πάροικος εδώ. Δεν έγινα ξένος από δική μου προαίρεση ούτε από δική μου θέληση, αλλά με τη δική σου χάρη γνώρισα τον εαυτό μου ως ξένο προς τα ορατά πράγματα, έχοντας φωτιστεί νοερά από το φως σου και έχοντας γνωρίσει ότι προς τον άυλο και αόρατο κόσμο μεταφέρεις και εγκαθιστάς το ανθρώπινο γένος, και μοιράζεις και κατανέμεις άξιες κατοικίες στον καθένα, ανάλογα με το πώς φύλαξε, Σωτήρα, τις εντολές σου. Γι' αυτό λοιπόν σε παρακαλώ να με κατατάξεις μαζί σου, αν και αμάρτησα πολύ, περισσότερο από όλους τους ανθρώπους, και είμαι άξιος κολάσεως και τιμωρίας. Αλλά δέξου εμένα που σε ικετεύω, όπως τον τελώνη και όπως την πόρνη, Δέσποτα, έστω κι αν ίσως δεν κλαίω, έστω κι αν δεν σκουπίζω παρομοίως τα πόδια σου με τα μαλλιά μου, έστω κι αν δεν στενάζω και δεν θρηνώ, Χριστέ, με παρόμοιο τρόπο. Όμως εσύ αναβλύζεις έλεος και ξεχειλίζεις από ευσπλαχνία, πηγάζεις αγαθότητα, με τα οποία ελέησέ με. Ναι, εσύ που σου κάρφωσαν τα χέρια, ναι, εσύ που σου κάρφωσαν τα πόδια στον σταυρό και λογχίστηκες στην πλευρά, Πανοικτίρμον, ελέησέ με και λύτρωσέ με από το αιώνιο πυρ, αξιώνοντάς με από τώρα να σε υπηρετώ καλά, και τότε να σταθώ ακατάκριτος ενώπιόν σου και να γίνω δεκτός μέσα στον νυμφώνα σου, Σωτήρα, όπου θα συνευφρανθώ με εσένα, τον καλό Δεσπότη, με ανείπωτη χαρά σε όλους τους αιώνες. Αμήν.

Και ιδού, μια γυναίκα στην πόλη, η οποία ήταν αμαρτωλή, όταν έμαθε ότι παρακάθεται σε γεύμα στο σπίτι του Φαρισαίου, έφερε ένα αλαβάστρινο δοχείο με μύρο, και αφού στάθηκε πίσω κοντά στα πόδια του, κλαίγοντας, άρχισε να βρέχει τα πόδια του με τα δάκρυά της, και με τα μαλλιά της κεφαλής της τα σκούπιζε, και καταφιλούσε τα πόδια του, και τα άλειφε με το μύρο. Όταν το είδε ο Φαρισαίος που τον είχε καλέσει, είπε μέσα του, λέγοντας: «Αυτός, αν ήταν προφήτης, θα γνώριζε ποια και τι λογής είναι η γυναίκα που τον αγγίζει, ότι είναι αμαρτωλή». Και αποκρινόμενος ο Ιησούς, του είπε: «Σίμων, έχω να σου πω κάτι». Και εκείνος απάντησε: «Δάσκαλε, πες το». «Δύο χρεοφειλέτες χρωστούσαν σε κάποιον δανειστή. Ο ένας όφειλε πεντακόσια δηνάρια και ο άλλος πενήντα. Επειδή όμως δεν είχαν να τα επιστρέψουν, τα χάρισε και στους δύο».