Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 7:44

Αποκρίθηκε ο Σίμων: Εκείνος στον οποίο συγχωρήθηκαν τα πολλά, αυτός οφείλει να αγαπήσει ακόμη περισσότερο. Ο δε Κύριος του είπε: Ορθά έκρινες. Άκουσε λοιπόν, να σου μιλήσω για την άγνοιά σου. Εσύ με κάλεσες στο σπίτι σου για να με τιμήσεις, αλλά δεν έπλυνες με νερό τα πόδια μου, ως προφήτου. Αυτή όμως η γυναίκα, την οποία βλέπεις, έπλυνε τα πόδια μου με τα δάκρυά της και τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Παρομοίως, εσύ, Σίμων, δεν μου έδωσες φιλί· αυτή όμως δεν σταμάτησε να καταφιλεί τα πόδια μου. Δεν άλειψες ποτέ το κεφάλι μου με λάδι· αυτή όμως άλειψε τα πόδια μου με καλό μύρο. Εξαιτίας αυτού, σου λέω, οι πολλές αμαρτίες της, τις οποίες εσύ νομίζεις ότι εγώ αγνοώ, θα της συγχωρηθούν, επειδή πρόλαβε να δείξει την αγάπη της για να λάβει συγχώρεση. Σε εκείνον που αγαπά λίγο, συγχωρούνται λίγα· σε εκείνον όμως που αγαπά πολύ, συγχωρούνται πολλά. Λοιπόν, μην σκανδαλίζεσαι για τη σωτηρία αυτής της αμαρτωλής· διότι εγώ ήλθα για να σώσω αμαρτωλούς, να φωτίσω τους σκοτισμένους. Τη Ραάβ, που δέχθηκε τους κατασκόπους και πίστεψε αληθινά στον Θεό των πατέρων, πώς την διέσωσε ο Ιησούς του Ναυή, αναγνωρίζοντάς την ως απόλυτα πιστή, ώστε να καταγραφεί το όνομά της σε όλες τις γενεές και η φήμη της στις δώδεκα φυλές του Ισραήλ; Με τον ίδιο τρόπο τώρα δέχθηκα και αυτήν. Με πίστη ακλόνητη και με τέλειο πόθο με αγάπησε, και με όλη της την καρδιά και με όλη της την ψυχή.

Θέλω, αγαπητοί, να σας διηγηθώ τη δύναμη των δακρύων. Η Άννα μέσω της προσευχής έλαβε τον προφήτη Σαμουήλ, εξύψωση και καύχημα στην καρδιά της. Μια αμαρτωλή γυναίκα στο σπίτι του Σίμωνα έλαβε από τον Κύριο την άφεση των αμαρτιών κλαίγοντας και βρέχοντας τα άγια πόδια Του. Η κατάνυξη, αδελφοί, είναι θεραπεία της ψυχής· μας προσφέρει την άφεση των αμαρτιών. Η κατάνυξη, αδελφοί, εγκατοικίζει μέσα μας τον μονογενή Υιό, όταν Τον ποθούμε. Η κατάνυξη, αδελφοί, ελκύει το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή.

Από εδώ, λοιπόν, αυτός αρχίζει και πάλι δεν συνεχίζει με λογικό ειρμό, αλλά, όπως προείπα, άλλα μεν τα περικόπτει, άλλα δε τα προσθέτει άνω κάτω, χωρίς να βαδίζει ορθά, αλλά περιπλανώμενος στα πάντα με ραδιουργία, και είναι τα εξής: 〈α〉. «Πήγαινε να δείξεις τον εαυτό σου στον ιερέα και πρόσφερε για τον καθαρισμό σου, καθώς πρόσταξε ο Μωυσής»· «για να είναι αυτό μαρτυρία σε εσάς» αντί αυτού που είπε ο Σωτήρας «ως μαρτυρία σε αυτούς». 〈β〉. «Για να γνωρίζετε όμως ότι εξουσία έχει ο Υιός του ανθρώπου να συγχωρεί αμαρτίες επί της γης». 〈γ〉. «Κύριος είναι ο Υιός του ανθρώπου και του σαββάτου». 〈δ〉. «Τον Ιούδα Ισκαριώτη, ο οποίος έγινε προδότης». Και αντί του «κατέβηκε μαζί τους» γράφει «κατέβηκε ανάμεσά τους». 〈ε〉. «Και όλο το πλήθος ζητούσε να τον αγγίξει. Και αυτός, αφού σήκωσε τα μάτια του» και τα εξής. 〈στ〉. «Τα ίδια έκαναν στους προφήτες οι πατέρες σας». 〈ζ〉. «Σας λέω δε, τόση πίστη ούτε μέσα στον Ισραήλ δεν βρήκα». 〈η〉. Παραλλαγμένο είναι το «μακάριος είναι αυτός που δεν θα σκανδαλιστεί με εμένα»· διότι το παρουσίαζε σαν να απευθυνόταν στον Ιωάννη. 〈θ〉. «Αυτός είναι για τον οποίο έχει γραφτεί: ιδού, αποστέλλω τον άγγελό μου προ του προσώπου σου». 〈ι〉. «Και αφού εισήλθε στο σπίτι του Φαρισαίου, ανακλίθηκε στο τραπέζι. Η δε αμαρτωλή γυναίκα, αφού στάθηκε πίσω κοντά στα πόδια του, έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια του, τα άλειψε και τα καταφιλούσε». 〈ια〉. Και πάλι «αυτή με τα δάκρυά της έβρεξε τα πόδια μου, τα άλειψε και τα καταφιλούσε». 〈ιβ〉.

Διότι αποστέλλει τον άγγελό του προ του προσώπου του, προ του προσώπου του Υιού που τιμάται από τον Πατέρα. Διότι δεν θα απέστελλε τον άγγελό του για να υπηρετήσει κάποιον ξένο, στον οποίο μάλιστα ήταν και αντίθετος, σύμφωνα με τα δικά σου λόγια, ω Μαρκίωνα. <Σχόλιον> <ι>. «Και αφού εισήλθε στον οίκο του Φαρισαίου, κατεκλίθη. Η δε αμαρτωλή γυναίκα, αφού στάθηκε πίσω κοντά στα πόδια του, έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια του, και τα άλειψε και τα καταφιλούσε». <Έλεγχος> <ι>. Το «αφού εισήλθε» υποδεικνύει σώμα· διότι υποδεικνύει οίκο και διαστάσεις σώματος. Και το να κατακλιθεί δεν αρμόζει σε κανέναν άλλον παρά μόνο σε κάποιον που έχει σώμα με όγκο το οποίο κατακλίνεται· και το ότι η γυναίκα έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια του δείχνει ότι δεν ήταν πόδια φανταστικά, ούτε πόδια δοκήσεως· διότι τα άλειψε και τα έβρεξε και τα καταφιλούσε, έχοντας την αίσθηση της αφής του σώματος. <Σχόλιον> <ια>. Και πάλι: «αυτή έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια μου και τα άλειψε και τα καταφιλούσε». <Έλεγχος> <ια>. Για να μην νομίσεις, ω Μαρκίωνα, ότι απλώς θεωρήθηκε από τους ανθρώπους πως η αμαρτωλή γυναίκα έβρεξε, άλειψε και καταφίλησε τα πόδια του Σωτήρα, ο ίδιος ο Σωτήρας το επιβεβαιώνει, διδάσκοντας ότι αυτά δεν συνέβησαν κατά δόκησιν, αλλά στ' αλήθεια, προς έλεγχο του Φαρισαίου και εσένα του Μαρκίωνα και των οπαδών σου, διαβεβαιώνοντας και λέγοντας «αυτή άλειψε και καταφιλούσε τα πόδια μου». Ποια πόδια, λοιπόν, παρά αυτά που αποτελούνται από σάρκα και οστά και τα υπόλοιπα; <Σχόλιον> <ιβ>.

Πες, ποιος θα τον αγαπήσει περισσότερο; Τότε ο Φαρισαίος απάντησε: «Υποθέτω, εκείνος στον οποίο χάρισε τα περισσότερα». Και ο υπόλογος γινόταν κριτής του εαυτού του, και έβρισκε τον Δεσπότη να τον επαινεί λέγοντας: «Ορθά έκρινες». Άκουσε λοιπόν: Βλέπεις αυτήν τη γυναίκα, η οποία χρωστούσε λιγότερα από εσένα, και προσκόμισε περισσότερα δώρα φιλοξενίας και προσφορές; Βλέπεις αυτήν τη γυναίκα που έγινε αιτία απώλειας για πολλούς; Τον έμψυχο τάφο· τον περιφερόμενο θάνατο; Εισήλθα στον οίκο σου· νερό, το οποίο είναι φθηνό και προσιτό σε όλους, δεν έφερες για τα πόδια μου· αυτή όμως προσέφερε στα πόδια μου πηγές δακρύων από τα μάτια της. Φίλημα δεν μου έδωσες· αυτή όμως έστρωσε τα χείλη της στα πόδια μου. Δεν άλειψας το κεφάλι μου με λάδι, ως κάποιος που ελεήθηκε από εμένα· αυτή όμως μύρωσε με μύρο το σώμα μου, και με την πίστη της τη θεότητά μου. Γι' αυτό σου λέω, έχουν συγχωρεθεί οι πολλές της αμαρτίες, για να εκπληρωθεί αυτό που έχει ειπωθεί στους Ψαλμούς: «Συγχώρεσες τις ανομίες του λαού σου», και αυτό που κηρύχθηκε από τον Ιωάννη: «Ίδε ο αμνός του Θεού, ο οποίος αίρει την αμαρτία του κόσμου». Σε Αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Απαντώντας δε ο Σίμων είπε: Υποθέτω ότι είναι εκείνος στον οποίο χάρισε τα περισσότερα. Και προς αυτόν ο Σωτήρας είπε: Ορθά έκρινες. Επομένως, μείνε σταθερός σε όσα εσύ ο ίδιος πρώτος έκρινας. Και στρεφόμενος προς τη γυναίκα, λέει στον Σίμωνα: Βλέπεις αυτήν τη γυναίκα; Εγώ δεν αποκαλώ πλέον πόρνη αυτήν που απέρριψε μαζί με την αμαρτωλή πράξη και το όνομα. Βλέπεις αυτήν τη γυναίκα που εισήλθε ανάμεσά μας αυτόκλητη, που επιδεικνύει μια αναίδεια η οποία επαινείται, που ασκεί μια αναισχυντία η οποία αγαπάται, την οδηγήτρια του δρόμου που φέρει προς εμένα, τον ηγεμόνα της ευσέβειας, τη δασκάλα της μετάνοιας, αυτήν που δίδαξε την αλήθεια με τα έργα της, που κλαίει ακατάπαυστα, την παρρησία των αμαρτωλών, την κήρυκα της δικής μου ευσπλαχνίας, που μετέτρεψε τον δικό σου οίκο σε εκκλησία, που προσεύχεται μόνη προς εμένα τον Μόνο, που με βλέπει ως άνθρωπο και με ικετεύει ως Θεό, χωρίς φρουρούς, χωρίς δικαστικό βήμα, και γονατίζει μπροστά μου ως σε κριτή, και με προσκυνά ενώ ανακλίνομαι; Βλέπεις αυτήν τη γυναίκα, την ακαταπόνητη, την εργάτρια των αγαθών, η οποία μέσα από τις πλεξούδες των μαλλιών της και τα δάκρυά της υφαίνει για τον εαυτό της τη στολή της αθανασίας, η οποία μεσιτεύει για τον εαυτό της με όλα τα μέλη του σώματός της, την άπληστη σε όσα δεν έπρεπε να κοιτάζει, αλλά απληστότερη σε εκείνα όπου το άμετρο μακαρίζεται;

Εξέτασε αυτά που έπραξες εσύ, και δες αυτά που έπραξε εκείνη, και θα στεφανώσεις μαζί με εμένα αυτήν που στεφάνωσε τον εαυτό της. Εάν δεν θαυμάσεις και εσύ την ευσέβεια και το έργο της, τότε κατάκρινε τους δικούς μου οικτιρμούς. Εισήλθα στην οικία σου εγώ ο Χριστός, που υπάρχω και επάνω και κάτω και παντού, αλλά και εδώ έτσι όπως με βλέπεις, και με την παρουσία μου τίμησα και εσένα και τον οίκο σου· και εσύ δεν μου έδωσες ούτε νερό για τα πόδια μου. Εσύ δεν έχυσες στα πόδια μου αυτό που είναι εύκολο, απλό και ευκόλως παρεχόμενο· αυτή όμως, η οποία λοιδορείται από εσένα, έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια μου, τα οποία δεν κατάφεραν να βρέξουν ούτε όλα τα ύδατα και τα κύματα της θάλασσας. Βλέπεις ένα πρωτόγνωρο πότισμα να ρέει πάνω στα πόδια μου· βλέπεις μία παράδοξη βροχή, η οποία δεν προέρχεται από τα σύννεφα, αλλά γεννιέται από τα μάτια της γυναίκας. Ποια πηγή διαθέτει τόση αφθονία ναμάτων, όση αυτή δακρύων; Ποια κρήνη που αναβλύζει τόσες σταγόνες δεν αποδεικνύεται κατώτερη μπροστά της;

Αυτή με τα δάκρυά της έβρεξε τα πόδια μου και με τα μαλλιά της τα σπόγγισε, και μετέτρεψε τις τρίχες της σε ένα ασυνήθιστο λέντιο, και έκανε τους πλοκάμους της ένα παράδοξο εκμαγείο για τα πόδια μου. Εσύ δεν μου έδωσες φιλί· δεν καταδέχθηκες να εφαρμόσεις τα χείλη σου στα δικά μου χείλη· αυτή όμως, αφότου εισήλθε, δεν σταμάτησε να καταφιλεί τα πόδια μου. Ω, της σταθερής αφοσίωσης! Ω, των θείων φιλημάτων! Ω, των πνευματικών φιλημάτων που αποτέλεσαν απολογία για τις προηγούμενες περιπτύξεις της. Με λάδι το κεφάλι μου δεν το άλειψας· το πολυτιμότερο μέρος του σώματος δεν το ύγρανες έστω με απλό λάδι· αυτή όμως με μύρο άλειψε τα πόδια μου. Τι λοιπόν νομίζεις; Να αποστραφώ αυτήν που μου φέρνει τέτοια δώρα φιλοξενίας; Να αποτινάξω τα προσφιλή σε μένα δώρα; Να μη σεβαστώ τέτοια και τόση διάθεση; Να μη σεβαστώ μια πίστη υψηλότερη από τον ουρανό; Να παραβλέψω τέτοια και τόσα καλά; Να παραβλέψω τους αξιολύπητους στεναγμούς της; Αλλά η φύση μου δεν είναι τέτοια. Να παραβλέψω τους κρουνούς των δακρύων; Αλλά δεν μπορώ. Να παραβλέψω τη δακρυσμένη μορφή της; Μόνο από φιλανθρωπία έλαβα τη μορφή του δούλου. Να αρνηθώ τον ίδιο μου τον εαυτό εξαιτίας σου; Να μισήσω αυτήν που με ποθεί τόσο γνήσια; Να αποβάλω αυτήν που περιπλέκεται έτσι στα πόδια μου; Να αποδιώξω την ικέτιδα χωρίς να λάβει αυτά που ήλπισε; Να εκπληρώσω το θέλημα του διαβόλου; Να χαρίσω στον εχθρό το θήραμα; Να στείλω πάλι το δικό μου περιστέρι προς το γεράκι;

Ομιλία του ιδίου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, εις τον Φαρισαίο και εις την πόρνη. (Πρβλ. Λουκ. 7, 36-50) Σε κάθε καιρό είναι καλή και σωτήρια η μετάνοια για εκείνους που καταφεύγουν σε αυτήν, αλλά ιδίως σε αυτές τις ημέρες της νηστείας καθίσταται επωφελής για όλους τους ανθρώπους που προστρέχουν στην αγκαλιά της. Διότι τώρα οι ψυχές μας, αποθέτοντας την πολυσαρκία σαν βαρύ φορτίο, ανυψώνονται εύκολα προς τον Ποιητή και Δεσπότη Θεό· και κατηγορούν θερμά τα δικά τους παραπτώματα, και ζητούν από τον φιλάνθρωπο Κριτή τη συγχώρηση για τα σφάλματά τους. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, να παρουσιάσουμε, ως διδασκάλισσα της μετανοίας, την πόρνη εκείνη, η οποία περιεπλάκη στα άχραντα πόδια του Δεσπότου Χριστού, η οποία εξάλειψε με τα νάματα των δακρύων της το χρεόγραφο της πλέον φαύλης ζωής της, την οποία ο Κύριος, αφού την ελέησε, την καθάρισε και, αφού τη σπλαχνίστηκε, την απέλουσε. Ας αναδράμουμε λοιπόν στην ευαγγελική διήγηση, για να δούμε και τη φιλανθρωπία του Χριστού, και να θαυμάσουμε την αφοσίωση της γυναικός, και να μάθουμε από αυτήν πώς οφείλουμε και εμείς, οι αμαρτωλοί, να προστρέχουμε στον Λυτρωτή Θεό και να λαμβάνουμε από Αυτόν τη συγχώρηση των παραπτωμάτων μας. «Τον παρακάλεσε κάποιος από τους Φαρισαίους να φάει μαζί του· και αφού εισήλθε στο σπίτι του Φαρισαίου, ανακλίθηκε». Βλέπεις τη συγκατάβαση του Θεού;

Ποιος, λοιπόν, όφειλε να τον αγαπά περισσότερο; Αποκρινόμενος δε ο Φαρισαίος είπε: Υποθέτω, εκείνος στον οποίο χάρισε τα περισσότερα. Λέει προς αυτόν ο Σωτήρας: «Ορθά έκρινες». —Και εσύ μου οφείλεις πολλές εξηγήσεις για τη ζωή σου, και εγώ σε συγχώρησα, ακριβώς όπως συγχώρησα και σε αυτήν τα εγκλήματα της διαγωγής της, και όταν με κάλεσες, ανταποκρίθηκα πρόθυμα και βρέθηκα κάτω από την ίδια στέγη και στο ίδιο τραπέζι μαζί σου· όχι επειδή είμαι άπορος ή έχω ανάγκη από τροφή, αλλά επειδή, ως πλούσιος σε έλεος, αποδέχομαι τη μετάνοια όσων προσέρχονται σε εμένα και συγχωρώ τις αμαρτίες τους. Γιατί, λοιπόν, διαβάλλεις τη συγκατάβασή μου; Και γιατί κατακρίνεις τη φιλανθρωπία μου, την οποία εσύ πρώτος απόλαυσες; Γιατί απαιτείς τόση μεγάλη αυστηρότητα για τους άλλους, την οποία, εάν επιδείξω τώρα, δεν σε συμφέρει; Γιατί ζητάς ευθύνες από την αγαθότητά μου, την οποία και ο ίδιος έχεις ανάγκη; «Και αφού στράφηκε προς τη γυναίκα, είπε στον Σίμωνα: βλέπεις αυτή τη γυναίκα;» —Ω, άπειρο ύψος της φιλανθρωπίας του Θεού· ω, ανυπέρβλητο μέγεθος της ανεξικακίας του Δεσπότη· την ομολογουμένως πόρνη την προσφώνησε μειλίχια «γυναίκα»· απέκρυψε το όνομα που προήλθε από την πονηρή προαίρεση, και πρόβαλε το κοινό όνομα της φύσης. «Βλέπεις αυτή τη γυναίκα;» —εκείνην που προ πολλού είδα με τα μάτια της θεότητας· εκείνην που ήρθε σε εμάς αυτόκλητη; Εκείνην που πρώτη και μόνη επέδειξε αυτή την καλή αναισχυντία; Εκείνην που, στον κατάλληλο καιρό, επέδειξε τη ζωηφόρο αναίδεια;

Αυτήν που κατηγορείται από εσένα για πολλά παραπτώματα, με τα οποία προσήλθε στη Ζωή, και δεν τόλμησε, μην έχοντας πρόσωπο, να σταθεί κατά πρόσωπο, αλλά κρυβόταν από πίσω, ελέγχοντας τον εαυτό της δια του προηγούμενου βίου της; «Εισήλθα στην οικία σου, νερό για τα πόδια μου δεν μου έδωσες, αυτή όμως έβρεξε τα πόδια μου με τα δάκρυά της, και με τις τρίχες της κεφαλής της τα σκούπισε.» Εκείνα τα πόδια που δεν τα έβρεξε η θάλασσα με τα κύματά της, αυτή τα έπλυνε με τα δάκρυά της και τα ικέτευσε με τα φιλιά της.

Άκουσε λοιπόν τι λέει και μέσω του προφήτη: «Λέγε εσύ πρώτος τις ανομίες σου, για να δικαιωθείς». Και τούτο το απαιτεί από εμάς προκειμένου να γίνει ισχυρή η φιλία μας προς αυτόν. Διότι, όταν εκείνος που αγαπά έχει υβριστεί πολύ από αυτούς που αγαπά και ούτε έτσι δεν σβήνει τον πόθο του, για κανέναν άλλο λόγο δεν επιδιώκει να φέρει στο φως εκείνες τις ύβρεις, παρά μόνο για να αποδείξει τη σταθερότητα της φιλίας του, ώστε να τους προσελκύσει σε μεγαλύτερη και πιο έντονη αγάπη. Αν λοιπόν η ομολογία των αμαρτημάτων προσφέρει τόση παρηγοριά, πόσο μάλλον το να τα αποπλύνει κανείς μέσω των έργων. Επειδή, αν δεν συνέβαινε αυτό, αλλά αντίθετα εμπόδιζε όσους παρεκτράπηκαν έστω και μία φορά από την ευθεία οδό να επανέλθουν πάλι στην προηγούμενη κατάσταση, τότε ίσως κανείς, εκτός από ελάχιστους και πολύ μετρημένους, δεν θα εισερχόταν ποτέ στη βασιλεία των ουρανών· τώρα όμως θα διαπιστώσουμε ότι εκείνοι που έλαμψαν περισσότερο είναι όσοι μετανόησαν έπειτα από τις πτώσεις τους. Διότι όσοι επέδειξαν πολλή σφοδρότητα στην κακία, θα επιδείξουν πάλι την ίδια σφοδρότητα και στο αγαθό, έχοντας επίγνωση του πόσων οφειλών κατέστησαν τους εαυτούς τους υπόχρεους. Αυτό ακριβώς φανέρωσε άλλωστε και ο Χριστός, όταν έλεγε στον Σίμωνα για τη γυναίκα: «Βλέπεις», του λέει, «αυτή τη γυναίκα; Εισήλθα στην οικία σου και δεν μου έδωσες νερό για τα πόδια μου· αυτή όμως έβρεξε τα πόδια μου με τα δάκρυά της και τα σκούπισε με τα μαλλιά της».

Την μεν ως αμαρτωλή, τον δε ως φιλάνθρωπο. Ω της αλαζονείας! Όντως Φαρισαίος ο άνθρωπος· αλλά ο Κύριος, ρωτώντας τον με παραβολές, και φέρνοντας στο μέσον δύο χρεοφειλέτες, με έμμεσο τρόπο του λέει ότι και αυτός είναι χρεοφειλέτης, ο οποίος φαίνεται μεν να χρωστάει λιγότερα, πάντως όμως χρωστάει. Ούτε, λοιπόν, εσύ που χρωστάς τα λιγότερα, μπορείς να εξοφλήσεις την οφειλή, διότι δεν διαθέτεις διάθεση εξομολόγησης όντας κυριευμένος από την υπερηφάνεια, ούτε και η γυναίκα. Και στους δύο, επομένως, θα χαριστεί το χρέος, και ποιος θα αγαπήσει περισσότερο; Οπωσδήποτε εκείνος στον οποίο χαρίστηκαν τα πολλά. Και λέγοντας αυτά, αποστομώνει τον αλαζόνα. «Και αφού στράφηκε προς τη γυναίκα, είπε στον Σίμωνα: Βλέπεις αυτήν τη γυναίκα; Εισήλθα στην οικία σου, νερό για τα πόδια μου δεν έδωσες· αυτή όμως με τα δάκρυά της έβρεξε τα πόδια μου και με τις τρίχες της κεφαλής της τα σπόγγισε. Φίλημα δεν μου έδωσες, αυτή όμως, αφότου εισήλθα, δεν σταμάτησε να καταφιλεί τα πόδια μου. Με έλαιο την κεφαλή μου δεν άλειψες, αυτή όμως με μύρο άλειψε τα πόδια μου.»

Γι' αυτό και τον ελέγχει ο Κύριος, επειδή άδικα κατακρίνει εκείνη που έπραξε τόσα πολλά, όσα αυτός δεν έπραξε, ή μάλλον, ούτε καν τα πολύ πιο υποδεέστερα, όπως για παράδειγμα, εσύ μεν δεν έδωσες ούτε νερό στα πόδια, αυτό δηλαδή το συνηθισμένο· αυτή όμως τα έβρεξε με δάκρυα.