Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 7:48

Αλλά και πάλι, αυτό που έλεγε ότι έχει λάβει, αποδεικνύεται ότι το κατείχε και πριν το λάβει· διότι και τους δαίμονες εξεδίωκε, και όσα είχε δέσει ο Σατανάς, αυτός τα έλυνε, όπως έπραξε με τη θυγατέρα του Αβραάμ· και συγχωρούσε αμαρτίες, λέγοντας στον παραλυτικό και στη γυναίκα που του άλειψε τα πόδια: «Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Και ανέστηνε νεκρούς, ενώ στον τυφλό αποκαθιστούσε την εκ γενετής στέρηση, χαρίζοντάς του την όραση. Και αυτά τα έπραττε, όχι αναβάλλοντας μέχρι να λάβει την εξουσία, αλλά επειδή ήταν ο ίδιος εξουσιαστής. Ώστε από αυτά γίνεται φανερό ότι όσα κατείχε ως Λόγος, αυτά λέει ότι τα έχει λάβει ανθρωπίνως, αφού έγινε άνθρωπος και μετά την ανάσταση, προκειμένου δι' αυτού οι άνθρωποι, επί της γης γενόμενοι κοινωνοί της θείας φύσεως, να έχουν πλέον εξουσία κατά των δαιμόνων, και στους ουρανούς, έχοντας ελευθερωθεί από τη φθορά, να βασιλεύσουν αιώνια. Διότι γενικά πρέπει να γνωρίζουμε τούτο, ότι τίποτα από όσα λέει πως έλαβε, δεν το έλαβε σαν να μην το είχε· διότι τα κατείχε πάντοτε, όντας Θεός ο Λόγος.

Και την εξουσία, την οποία έλεγε ότι έλαβε μετά την ανάσταση, αυτήν την κατείχε και πριν τη λάβει και πριν από την ανάσταση. Διότι ο ίδιος επιτιμούσε αυτοπροσώπως τον Σατανά λέγοντας: «ύπαγε οπίσω μου, Σατανά»· στους μαθητές δε, έδινε εξουσία εναντίον του, όταν κατά την επιστροφή τους έλεγε: «εθεώρουν τον Σατανά ως αστραπήν πεσόντα εκ του ουρανού». Αλλά και πάλι, αυτό που έλεγε ότι έλαβε, αποδεικνύεται ότι το κατείχε και πριν το λάβει. Διότι και τους δαίμονες αποδίωκε, και όσα είχε δέσει ο Σατανάς, τα έλυνε ο ίδιος, όπως έπραξε στην περίπτωση της θυγατέρας του Αβραάμ, και συγχωρούσε αμαρτίες, λέγοντας στον παραλυτικό και στη γυναίκα που του άλειψε τα πόδια: «αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι». Και νεκρούς ανέστησε, και την εκ γενετής πάθηση του τυφλού αποκατέστησε χαρίζοντάς του την όραση. Και αυτά τα έπραττε όχι περιμένοντας μέχρι να λάβει την εξουσία, αλλά επειδή ήταν ο ίδιος «εξουσιαστής», ώστε εξ αυτού να καθίσταται σαφές, ότι όσα κατείχε ως Λόγος, αυτά λέγεται ότι τα έλαβε με ανθρώπινο τρόπο —αφού έγινε άνθρωπος— και μετά την ανάσταση, προκειμένου δι' αυτού οι άνθρωποι, αφενός επί της γης, γενόμενοι «κοινωνοί θείας φύσεως», να έχουν στο εξής εξουσία κατά των δαιμόνων, αφετέρου δε στους ουρανούς, αφού «ελευθερωθούν από τη φθορά», να «βασιλεύσουν» αιώνια. Διότι πρέπει εν γένει να γνωρίζουμε τούτο: ότι τίποτε από όσα λέγει πως έλαβε δεν το έλαβε επειδή δεν το είχε· διότι τα κατείχε πάντοτε, όντας Θεός ο Λόγος.

Θέλω, αγαπητοί, να σας διηγηθώ τη δύναμη των δακρύων. Η Άννα μέσω της προσευχής έλαβε τον προφήτη Σαμουήλ, εξύψωση και καύχημα στην καρδιά της. Μια αμαρτωλή γυναίκα στο σπίτι του Σίμωνα έλαβε από τον Κύριο την άφεση των αμαρτιών κλαίγοντας και βρέχοντας τα άγια πόδια Του. Η κατάνυξη, αδελφοί, είναι θεραπεία της ψυχής· μας προσφέρει την άφεση των αμαρτιών. Η κατάνυξη, αδελφοί, εγκατοικίζει μέσα μας τον μονογενή Υιό, όταν Τον ποθούμε. Η κατάνυξη, αδελφοί, ελκύει το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή.

Να μην σπλαχνιστώ αυτήν που δεν λέει τίποτε άλλο, παρά μόνο: «Ελέησέ με»; Να μην ελεήσω αυτήν που με τέτοιο τρόπο ξέφυγε από τον διάβολο και κατέφυγε σε εμένα; Γιατί λοιπόν κατέβηκα από τους ουρανούς; Και γιατί περιβλήθηκα αυτό το ορατό σώμα; Και γιατί βρέθηκα μέσα στο σπίτι σου; Αν επρόκειτο να αποδιώξω αυτήν που εμφανίστηκε και επιθυμούσε να θηρευθεί για να σωθεί, για ποιο λόγο κατέλαβα τον τόπο της θήρας; Αλλά, δεν ήρθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια. Γι' αυτό σου λέω, έχουν συγχωρηθεί οι πολλές αμαρτίες της, επειδή αγάπησε πολύ. Εκείνος δε που αγαπά λίγο, λίγο θα αγαπηθεί. Αφού συνομίλησε με αυτά τα λόγια προς τον Φαρισαίο, ο Χριστός χάρισε σε εκείνη που είχε προσπέσει ολόγυρά του ένα ήμερο και προσηνές βλέμμα και λόγο, και γέρνοντας λίγο προς αυτήν που στεκόταν κρυμμένη και παρακαλούσε, της προσέφερε την ποθητή απόφαση, η οποία παρείχε την άφεση των αμαρτημάτων: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». Λάβε λοιπόν, γυναίκα, υπογεγραμμένη την παράκληση των δακρύων σου· λάβε την ανταπόδοση της πίστεώς σου, λάβε τις αμοιβές της υπακοής σου, λάβε τις δωρεές της ευσέβειάς σου, λάβε το στεφάνι της μετάνοιας, λάβε τον γλυκύτατο καρπό των πικρών σου στεναγμών, λάβε τον γλυκύτατο θερισμό του σκυθρωπού σου σπόρου.

Ομιλία του ιδίου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, εις τον Φαρισαίο και εις την πόρνη. (Πρβλ. Λουκ. 7, 36-50) Σε κάθε καιρό είναι καλή και σωτήρια η μετάνοια για εκείνους που καταφεύγουν σε αυτήν, αλλά ιδίως σε αυτές τις ημέρες της νηστείας καθίσταται επωφελής για όλους τους ανθρώπους που προστρέχουν στην αγκαλιά της. Διότι τώρα οι ψυχές μας, αποθέτοντας την πολυσαρκία σαν βαρύ φορτίο, ανυψώνονται εύκολα προς τον Ποιητή και Δεσπότη Θεό· και κατηγορούν θερμά τα δικά τους παραπτώματα, και ζητούν από τον φιλάνθρωπο Κριτή τη συγχώρηση για τα σφάλματά τους. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, να παρουσιάσουμε, ως διδασκάλισσα της μετανοίας, την πόρνη εκείνη, η οποία περιεπλάκη στα άχραντα πόδια του Δεσπότου Χριστού, η οποία εξάλειψε με τα νάματα των δακρύων της το χρεόγραφο της πλέον φαύλης ζωής της, την οποία ο Κύριος, αφού την ελέησε, την καθάρισε και, αφού τη σπλαχνίστηκε, την απέλουσε. Ας αναδράμουμε λοιπόν στην ευαγγελική διήγηση, για να δούμε και τη φιλανθρωπία του Χριστού, και να θαυμάσουμε την αφοσίωση της γυναικός, και να μάθουμε από αυτήν πώς οφείλουμε και εμείς, οι αμαρτωλοί, να προστρέχουμε στον Λυτρωτή Θεό και να λαμβάνουμε από Αυτόν τη συγχώρηση των παραπτωμάτων μας. «Τον παρακάλεσε κάποιος από τους Φαρισαίους να φάει μαζί του· και αφού εισήλθε στο σπίτι του Φαρισαίου, ανακλίθηκε». Βλέπεις τη συγκατάβαση του Θεού;

«Φιλί δεν μου έδωσες· αυτή όμως, από τη στιγμή που εισήλθα, δεν σταμάτησε να καταφιλεί τα πόδια μου. Με λάδι δεν άλειψες την κεφαλή μου· αυτή όμως με μύρο άλειψε τα πόδια μου. Για τον λόγο αυτόν σου λέω ότι συγχωρούνται οι πολλές αμαρτίες της, επειδή αγάπησε πολύ. Σε εκείνον όμως που συγχωρούνται λίγα, αγαπάει λίγο. Είπε δε προς αυτήν: "Σου έχουν συγχωρεθεί οι αμαρτίες".» Γι' αυτόν τον λόγο και ο διάβολος, γνωρίζοντας ότι εκείνοι που διέπραξαν μεγάλα κακά, όταν αρχίσουν να μετανοούν, το πράττουν αυτό με μεγάλη ένταση, επειδή έχουν επίγνωση των σφαλμάτων τους, φοβάται και τρέμει μήπως τυχόν κάνουν κάποια αρχή σε αυτό. Διότι, αφού κάνουν την αρχή, είναι πλέον ασυγκράτητοι και, αναβράζοντας σαν τη φωτιά εξαιτίας της μετάνοιας, καθιστούν τις ψυχές τους καθαρότερες και από το καθαρό χρυσάφι, καθώς ωθούνται προς το λιμάνι της απάθειας ωσάν από κάποιον σφοδρό άνεμο, δηλαδή από τη συνείδησή τους και τη μνήμη των προηγούμενων αμαρτημάτων τους.

Γι' αυτό σου λέω, έχουν συγχωρεθεί οι πολλές αμαρτίες της, επειδή αγάπησε πολύ. Εκείνος στον οποίο συγχωρείται λίγο, αγαπάει λίγο. Και είπε σε αυτήν: Έχουν συγχωρεθεί οι αμαρτίες σου. Και άρχισαν εκείνοι που συνέτρωγαν μαζί του να λένε μέσα τους: Ποιος είναι αυτός που συγχωρεί ακόμη και αμαρτίες; Είπε δε προς τη γυναίκα: Η πίστη σου σε έσωσε, πορεύου με ειρήνη.» Ο Κύριος αποδεικνύει τον Σίμωνα και αλαζόνα και ανόητο. Αλαζόνα μεν, εφόσον κατέκρινε τη γυναίκα για τα αμαρτήματά της, ενώ ήταν και αυτός άνθρωπος. Ανόητο δε, εφόσον δεν αντελήφθη ότι έπρεπε να κάνει δεκτή, και όχι να αποδιώξει, τη γυναίκα που προσέφερε τόσα πολλά δείγματα πίστεως και αγάπης.