Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 7:50

Ερώτηση: Ιδού, στον Θεό και στα χέρια σου παραδίδω τον εαυτό μου. Φρόντισέ με λοιπόν, εύσπλαχνε Πατέρα, για τον Κύριο. Απόκριση: Αδελφέ, πιστεύοντας έτσι, δεν απορρίπτεσαι από τον Χριστό, ο οποίος είπε στην αμαρτωλή: «Η πίστη σου σε έσωσε». Άφησέ τα όλα λοιπόν στον Θεό, διότι Εκείνος φροντίζει για εμάς.

Θέλεις να πράξεις, ω γυναίκα, ένα έργο γεμάτο έπαινο και εξαιρετικά ωφέλιμο για όλες τις γενεές. Όντως, αυτή είναι η μέγιστη σωτηρία, πρώτα για εσένα και για όλους τους αμαρτωλούς. Είσαι θυγατέρα πατέρων και συγγενής οσίων, οι οποίοι πίστεψαν ορθά στον άγιο Θεό. Εγώ όμως θα σου δώσω μια μικρή συμβουλή, την οποία αποδέξου αμέσως, χωρίς καμία μομφή. Γνωρίζεις και η ίδια σαφώς, ότι οι Φαρισαίοι, όντας πονηροί, τον αντιμάχονται, επειδή είναι Θεός μέγας και φιλάνθρωπος, που συγχωρεί τις αμαρτίες με τη δική του ευσπλαχνία. Εάν λοιπόν σε δουν να εισέρχεσαι εκεί, θα κλείσουν τις θύρες, υβρίζοντάς σε ανελέητα. Εσύ όμως, ακούγοντάς τα αυτά, μην δειλιάσεις καθόλου, αλλά γίνε στην ψυχή πιο στερεή και από πέτρα. Εάν στα πορνικά έργα υπήρξες αδίστακτη, πόσο μάλλον εδώ για τη σωτηρία σου; Διότι πρόκειται άπαντες, ελεύθεροι και δούλοι, θυρωροί και υπηρέτες, να σε επιπλήξουν αυστηρά. Περιφρονώντας τους λοιπόν όλους, είσελθε θαρραλέα προς αυτόν τον άγιο με πολλή ταπείνωση, όπως η ίδια προείπες. Αγκάλιασε με πόθο τα ίχνη του αχράντου, και θα γίνεις μακαρία· διότι εγώ έχω ακούσει ότι σήμερα βρίσκεται στην οικία του Σίμωνα, ενός εκ των Φαρισαίων. Πορεύου εν ειρήνη, είσελθε με χαρά, πλησίασε με προθυμία. Είθε να δεχθεί το δώρο σου. Ιδού, σου έδωσα μύρο βασιλικό, εκλεκτό και πολύτιμο, άξιο του Σωτήρος, ω πιστοτάτη γυναίκα. Άλλο μέτρο μύρου μεγαλύτερης αξίας δεν βρίσκω.

Ομιλία του ιδίου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, εις τον Φαρισαίο και εις την πόρνη. (Πρβλ. Λουκ. 7, 36-50) Σε κάθε καιρό είναι καλή και σωτήρια η μετάνοια για εκείνους που καταφεύγουν σε αυτήν, αλλά ιδίως σε αυτές τις ημέρες της νηστείας καθίσταται επωφελής για όλους τους ανθρώπους που προστρέχουν στην αγκαλιά της. Διότι τώρα οι ψυχές μας, αποθέτοντας την πολυσαρκία σαν βαρύ φορτίο, ανυψώνονται εύκολα προς τον Ποιητή και Δεσπότη Θεό· και κατηγορούν θερμά τα δικά τους παραπτώματα, και ζητούν από τον φιλάνθρωπο Κριτή τη συγχώρηση για τα σφάλματά τους. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, να παρουσιάσουμε, ως διδασκάλισσα της μετανοίας, την πόρνη εκείνη, η οποία περιεπλάκη στα άχραντα πόδια του Δεσπότου Χριστού, η οποία εξάλειψε με τα νάματα των δακρύων της το χρεόγραφο της πλέον φαύλης ζωής της, την οποία ο Κύριος, αφού την ελέησε, την καθάρισε και, αφού τη σπλαχνίστηκε, την απέλουσε. Ας αναδράμουμε λοιπόν στην ευαγγελική διήγηση, για να δούμε και τη φιλανθρωπία του Χριστού, και να θαυμάσουμε την αφοσίωση της γυναικός, και να μάθουμε από αυτήν πώς οφείλουμε και εμείς, οι αμαρτωλοί, να προστρέχουμε στον Λυτρωτή Θεό και να λαμβάνουμε από Αυτόν τη συγχώρηση των παραπτωμάτων μας. «Τον παρακάλεσε κάποιος από τους Φαρισαίους να φάει μαζί του· και αφού εισήλθε στο σπίτι του Φαρισαίου, ανακλίθηκε». Βλέπεις τη συγκατάβαση του Θεού;

Κατόρθωσες με τον κόπο σου αυτό που ζητούσες ή δεν τα κατάφερες; Άνοιξες τη θύρα ή παραμένεις ακόμη υπόλογος; Έφτασες ή δεν επέτυχες; Έλαβες κάποια εσωτερική βεβαιότητα ή έχεις την ελπίδα σου αβέβαιη; Έλαβες ελευθερία ή κλονίζεται και αμφιβάλλει ακόμη ο λογισμός σου; Αισθάνθηκες κάποιον φωτισμό στην καρδιά ή παραμένει ακόμη σκοτισμένη και ατιμασμένη; Ακούστηκε μέσα σου κάποια φωνή που να λέει: Δες, έγινες υγιής· ή, Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου· ή, Η πίστη σου σε έσωσε; Ή μήπως ακούς ακόμη εκείνη που λέει: Ας αποστραφούν οι αμαρτωλοί στον άδη· και· Δέστε τα χέρια και τα πόδια· και· Ας εξολοθρευτεί ο ασεβής, για να μη δει τη δόξα του Κυρίου; Τι λες με λίγα λόγια, αδελφέ; Πες μας, σε ικετεύουμε, για να γνωρίζουμε και εμείς σε ποια κατάσταση πρόκειται να βρεθούμε· διότι για εσένα πλέον ο χρόνος έκλεισε, και άλλον δεν πρόκειται να βρεις ποτέ ξανά στον αιώνα. Σε αυτά, άλλοι μεν από εκείνους που κοιμήθηκαν, αποκρίνονταν: Ευλογητός ο Κύριος, ο οποίος δεν απέρριψε την προσευχή μου και το έλεός Του από εμένα. Και άλλοι πάλι: Ευλογητός ο Κύριος, ο οποίος δεν μας παρέδωσε ως θήραμα στα δόντια τους. Άλλοι δε έλεγαν εκείνο με οδύνη: Άραγε θα διαβεί η ψυχή μας το αβάσταχτο ύδωρ των πνευμάτων του αέρα; Μη έχοντας ακόμη θάρρος, αλλά προσμένοντας το τι πρόκειται να συμβεί σε εκείνο το κριτήριο.

Και παρατήρησε και από αυτό: και αυτή μεν αποκαλείται απλώς με το όνομα της κακίας, αμαρτωλή, και βλέπει τον Ιησού στο σπίτι του Φαρισαίου, και όχι του Σίμωνα του λεπρού, ανακεκλιμένο για να συμμετάσχει στο γεύμα και στο τραπέζι μετά από παράκληση αυτού που Τον φιλοξενούσε. Αυτή χύνει τα δάκρυά της πριν από το μύρο και βρέχει τα πόδια του Ιησού, τα σκουπίζει με τα μαλλιά της κεφαλής της και παίρνει το θάρρος να τα καταφιλήσει, και έπειτα αντλεί παρρησία και αλείφει με το μύρο τα πόδια Του. Και όλοι οι παρόντες σιωπούν για την πράξη, και κανείς δεν επιφέρει καμία επίπληξη στη γυναίκα, αλλά μόνο ο Φαρισαίος, και τότε μέσα του, έγινε φανερό ότι δυσανασχετούσε με την πράξη· διότι λέει: «Αυτός, αν ήταν προφήτης, θα γνώριζε ποια και τι λογής είναι η γυναίκα που Τον αγγίζει, ότι δηλαδή είναι αμαρτωλή». Έπειτα και ο Ιησούς εκείνον μεν τον παγιδεύει και τον αποστομώνει με βάση τους δικούς του συλλογισμούς, ενώ την πράξη της γυναίκας την εξυψώνει και την τιμά με τα πρέποντα εγκώμια, και ως ανταμοιβή για την πράξη της, τής προσφέρει το μέγα δώρο, την άφεση των αμαρτιών· και δεν σταματά μέχρι εκεί, αλλά ανάγει τη σωτηρία της γυναίκας στη δική της προαίρεση· διότι της λέει: «Η πίστη σου σε έσωσε». Αυτή λοιπόν είναι η γυναίκα που αναφέρεται στον Λουκά και με τόσες διαφορές διαχωρίζεται από τις άλλες.

Γι' αυτό σου λέω, έχουν συγχωρεθεί οι πολλές αμαρτίες της, επειδή αγάπησε πολύ. Εκείνος στον οποίο συγχωρείται λίγο, αγαπάει λίγο. Και είπε σε αυτήν: Έχουν συγχωρεθεί οι αμαρτίες σου. Και άρχισαν εκείνοι που συνέτρωγαν μαζί του να λένε μέσα τους: Ποιος είναι αυτός που συγχωρεί ακόμη και αμαρτίες; Είπε δε προς τη γυναίκα: Η πίστη σου σε έσωσε, πορεύου με ειρήνη.» Ο Κύριος αποδεικνύει τον Σίμωνα και αλαζόνα και ανόητο. Αλαζόνα μεν, εφόσον κατέκρινε τη γυναίκα για τα αμαρτήματά της, ενώ ήταν και αυτός άνθρωπος. Ανόητο δε, εφόσον δεν αντελήφθη ότι έπρεπε να κάνει δεκτή, και όχι να αποδιώξει, τη γυναίκα που προσέφερε τόσα πολλά δείγματα πίστεως και αγάπης.

Ο δε Κύριος, καταστέλλοντας τον γογγυσμό τους και θέλοντας να τους δείξει ότι τον καθένα τον σώζει η πίστη του, δεν είπε: Ω γυναίκα, εγώ σε σώζω, για να μην φθονήσουν περισσότερο, αλλά: η πίστη σου. Αυτό δε το είπε, όπως ανέφερα, αφενός μεν καταστέλλοντας τον φθόνο εκείνων, αφετέρου δε παρακινώντας και εκείνους να πιστέψουν, συνειδητοποιώντας ότι η πίστη σώζει. Το δε «Πορεύου εις ειρήνην», σημαίνει εις δικαιοσύνην. Διότι ειρήνη είναι η δικαιοσύνη, όπως ακριβώς η αμαρτία είναι έχθρα προς τον Θεό.

Πρόσεξε δε ότι, αφού της συγχώρησε τις αμαρτίες, δεν την άφησε να σταθεί μόνο στην άφεση των αμαρτιών, αλλά πρόσθεσε και την εργασία του αγαθού. Διότι το «Πορεύου εις ειρήνην» οφείλεις να το εννοήσεις αντί του: Πράττε εκείνα που θα σε κάνουν να ειρηνεύεις με τον Θεό.