Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 7:6

Διότι ο φθόνος είναι ικανός να τυφλώσει τη διάνοια. Αλλά Εκείνος που γνωρίζει τα απόκρυφα, ανέδειξε εκείνον ακόμη και παρά τη δική τους θέληση. Και ότι αυτό είναι αληθές, άκουσε τον ίδιο τον Λουκά που το ερμηνεύει και πάλι. Διότι ο ίδιος λέει τα εξής, ότι ενώ δεν απείχε πολύ, έστειλε ανθρώπους λέγοντας: «Κύριε, μην μπαίνεις στον κόπο· διότι δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου». Διότι, όταν απηλλάγη από τη φορτικότητά τους, τότε στέλνει μήνυμα λέγοντας: «Μη νομίσεις ότι δεν παρουσιάστηκα από ραθυμία, αλλά θεώρησα τον εαυτό μου ανάξιο να σε δεχθώ στην οικία μου».

Αυτοί λοιπόν με αυτόν τον τρόπο μεσίτευαν· ο δε Ιησούς δέχθηκε την παράκληση των πρεσβυτέρων, όχι από σεβασμό προς αυτούς, αλλά αποδεχόμενος την πίστη του εκατόνταρχου. Αφού σηκώθηκε, λοιπόν, πορευόταν μαζί τους. Ίσως μάλιστα να βάδιζε και κάπως πιο αργά, κάνοντας το βήμα του ήρεμο, όχι για να καθυστερήσει την αγαθοεργία, αλλά για να δώσει τον απαραίτητο χρόνο, ώστε να φανερώσει την κρυμμένη εσωτερική διάθεση του εκατόνταρχου, να αναδείξει περίτρανα την ακλόνητη πίστη του προς έλεγχο όσων απιστούσαν, και να προβάλει δημόσια την αγνή και γνήσια πεποίθησή του. Διότι, ενώ Εκείνος δεν απείχε πλέον πολύ από την οικία, ο εκατόνταρχος έστειλε προς Αυτόν τους δούλους του, λέγοντας: «Κύριε, μην μπαίνεις στον κόπο· διότι δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου». Κατά την πρώτη ορμή της ψυχής του απέστειλε τους πρεσβυτέρους· αλλά, μολονότι το έπραξε αυτό, παραμένοντας μόνος με τον εαυτό του, δεν αναπαύεται.

Διότι, έχοντας στο μεταξύ αναλογιστεί πόση είναι η διαφορά του αξιώματος, αποστέλλει δούλους, παρακαλώντας τον και λέγοντας: «Μην μπαίνεις στον κόπο· κι εγώ δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου». Ώ, τι σύνεση και νήψη του εκατοντάρχου! Δεν του διέφυγε ο Θεός που κρυβόταν μέσα σε άνθρωπο· δεν του διέφυγε ο μονογενής Λόγος που καλυπτόταν από το περίβλημα του σώματος. Βλέπει τον ναό, και κατανοεί τον ένοικο. Δεν του διέφυγε ο Δεσπότης υπό ιδιότητα δούλου, ο βασιλιάς με όψη αιχμαλώτου, ο περιορισμένος στο σώμα μέσα στο απεριόριστο μεγαλείο του. Αμέσως λοιπόν ο Ιησούς θαυμάζει, και δίνει μαρτυρία για την άκρα πίστη του, για την ευγενική ορμή της ψυχής του, σύμφωνα με την οποία έλεγε στον Σωτήρα: «Δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου». Τέτοιος ήταν και ο Πέτρος, όταν καταπλάγηκε από την αλιεία των ιχθύων, και αφού συνέλαβε στο νου του το μέγεθος της δυνάμεως, έπειτα τον παρακαλούσε και έλεγε: «Απομακρύνσου από εμένα, διότι είμαι άνθρωπος αμαρτωλός, Κύριε». Αλλά ίσως τα σχετικά με τον Πέτρο να μην τα γνώριζε, γνώριζε όμως όσα αναφέρονται στο Λευιτικό. Η λέπρα, λέει, όταν προσβάλλει, καθιστά ακάθαρτο εκείνον που έχει υποπέσει στη νόσο. Και με τη λέπρα μοιάζουν οι αλφοί, οι λεύκες και οι λειχήνες.

Ο δε Ιησούς πορευόταν μαζί τους. Και όταν πια δεν απείχε πολύ από την οικία, ο εκατόνταρχος έστειλε προς αυτόν φίλους, λέγοντάς του: Κύριε, μην ενοχλείσαι, διότι δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου. Γι' αυτό ούτε τον εαυτό μου θεώρησα άξιο να έρθει σε σένα. Αλλά πες έναν λόγο, και θα θεραπευθεί ο δούλος μου.