δʹ. Καὶ πολὺ μέγα ἦν, ἄνθρωπον ἐκτὸς ὄντα τοῦ Ἰουδαϊκοῦ καταλόγου τοσαύτην λαβεῖν ἔννοιαν. Καὶ γὰρ ἐφαντάσθη, ὡς ἔμοιγε δοκεῖ, τὰς ἐν οὐρανῷ στρατιάς· ἢ ὅτι αὐτῷ τὰ πάθη οὕτως ἐστὶν ὑποτεταγμένα, καὶ θάνατος, καὶ τὰ ἄλλα πάντα, ὡς αὐτῷ οἱ στρατιῶται. Διὸ καὶ ἔλεγε· Καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν τασσόμενος· τουτέστι, Σὺ Θεὸς, ἐγὼ ἄνθρωπος· ἐγὼ ὑπ᾽ ἐξουσίαν, σὺ δὲ οὐχ ὑπ᾽ ἐξουσίαν. Εἰ τοίνυν ἐγὼ, ἄνθρωπος καὶ ὑπ᾽ ἐξουσίαν ὢν, τοσαῦτα δύναμαι· πολλῷ μᾶλλον αὐτὸς, καὶ Θεὸς ὢν, καὶ οὐχ ὑπ᾽ ἐξουσίαν.
Μετάφραση
δʹ. Και ήταν πολύ σπουδαίο το γεγονός ότι ένας άνθρωπος, που βρισκόταν εκτός του ιουδαϊκού καταλόγου, μπόρεσε να σχηματίσει μια τόσο υψηλή αντίληψη. Διότι αναλογίστηκε, όπως τουλάχιστον νομίζω, τις ουράνιες στρατιές· ή ότι οι ασθένειες είναι τόσο πολύ υποταγμένες σε Αυτόν, όπως και ο θάνατος και όλα τα υπόλοιπα, ακριβώς όπως είναι υποταγμένοι στον ίδιο οι στρατιώτες του. Γι' αυτό και έλεγε: «Διότι και εγώ είμαι άνθρωπος ταγμένος υπό εξουσία»· δηλαδή: «Εσύ είσαι Θεός, εγώ είμαι άνθρωπος· εγώ βρίσκομαι υπό εξουσία, εσύ όμως δεν βρίσκεσαι υπό εξουσία. Αν λοιπόν εγώ, που είμαι άνθρωπος και βρίσκομαι υπό εξουσία, έχω τόση δύναμη, πολύ περισσότερο έχεις εσύ, που είσαι Θεός και δεν βρίσκεσαι υπό εξουσία».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες