Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:13

Και όποιος δεν λαμβάνει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν είναι άξιός μου. ΙΩΑΝΝΗΣ. Αυτά σας τα είπα, για να μη σκανδαλιστείτε. Θα σας κάνουν αποσυνάγωγους· μάλιστα, έρχεται ώρα που καθένας ο οποίος θα σας σκοτώσει, θα νομίσει ότι προσφέρει λατρεία στον Θεό. Και αυτά θα σας τα κάνουν, επειδή δεν γνώρισαν τον Πατέρα, ούτε εμένα, και τα εξής. ΛΟΥΚΑΣ. Εκείνοι δε πάνω στην πέτρα είναι αυτοί που, όταν ακούσουν, δέχονται με χαρά τον λόγο, και αυτοί δεν έχουν ρίζα, οι οποίοι πιστεύουν για ένα διάστημα, και σε καιρό πειρασμών αποστατούν. ΠΡΟΣ ΚΟΡ. Β΄. Διότι δεν θέλω να αγνοείτε, αδελφοί, σχετικά με τη θλίψη μας που μας συνέβη στην Ασία, ότι επιβαρυνθήκαμε υπερβολικά και πάνω από τις δυνάμεις μας, ώστε να απελπιστούμε ακόμη και για τη ζωή μας· αλλά εμείς οι ίδιοι είχαμε μέσα μας την καταδίκη του θανάτου, για να μην έχουμε την πεποίθησή μας στον εαυτό μας, αλλά στον Θεό, ο οποίος ανασταίνει τους νεκρούς.

«Και ένα άλλο έπεσε», λέει, «πάνω στην πέτρα», ενώ ο Ματθαίος λέει «σε πετρώδη εδάφη», δηλαδή σε καρδιά πωρωμένη και σκληρή, μέσα στην οποία δεν μπορεί να εισχωρήσει ο λόγος και να κρατηθεί γερά από αυτήν και σαν να ριζώσει· γι' αυτό «όταν φύτρωσε», λέει, «ξεράθηκε, επειδή δεν είχε υγρασία»· δηλαδή αφού παρέμεινε για λίγο και φάνηκε να αναπτύσσεται κάπως, έπειτα εξαφανίστηκε όταν ήρθαν κάποιοι πειρασμοί, μη μπορώντας να καρποφορήσει εξαιτίας της αδυναμίας της προαιρέσεως· «διότι αυτοί που σπάρθηκαν πάνω στην πέτρα», λέει, «είναι εκείνοι που όταν ακούσουν, δέχονται με χαρά τον λόγο, αλλά αυτοί δεν έχουν ρίζα, οι οποίοι πιστεύουν για λίγο καιρό και σε καιρό πειρασμού απομακρύνονται». «Και ένα άλλο έπεσε ανάμεσα στ' αγκάθια», δηλαδή σε καρδιές εντελώς προσκολλημένες στα σωματικά και πρόσκαιρα και βιωτικά πράγματα και βυθισμένες στις μέριμνες γι' αυτά και στις ηδονές που προέρχονται από αυτά. Γι' αυτό, επειδή φύτρωσαν μαζί τέτοια αγκάθια, το έπνιξαν και το εξαφάνισαν. «Διότι αυτό που έπεσε στα αγκάθια», λέει, «είναι αυτοί που άκουσαν, και καθώς προχωρούν στη ζωή, συμπνίγονται από τις μέριμνες και τον πλούτο και τις ηδονές του βίου και δεν καρποφορούν».

Σπείρεται λοιπόν ο λόγος και η σωτήρια πίστη· διότι απλώνει σε όλους εξίσου τις ακτίνες της γνώσεως, αλλά δεν γίνεται εξίσου η μετοχή όσων μετέχουν σε αυτήν. Άλλοι από αυτούς γίνονται δρόμος, που δέχεται και αφήνει να περνούν όλοι οι λογισμοί· και, επειδή ο σπόρος μένει ακάλυπτος, παραδίνεται ως τροφή στα αρπακτικά πετεινά. Άλλοι πάλι γίνονται πέτρα σκληρή και άνικμη, που έχει μόνο επιφανειακό ίχνος γης· εξαιτίας αυτού δέχεται μεν τον σπόρο, επειδή όμως δεν έχει βάθος, βλαστάνει γρήγορα, και επειδή είναι άνικμη, ξεραίνεται ακόμη γρηγορότερα. Άλλοι βλαστάνουν μεν, αλλά συμπνίγονται από τα αγκάθια —εννοώ τις βιοτικές μέριμνες— και η γη, αν και έχει πολύ χώμα, γίνεται άκαρπη. Άλλοι όμως είναι γη καλή και εύφορη κατά την προαίρεση· συλλαμβάνουν τον σπόρο του θείου λόγου και του φόβου, ποτίζονται από την υγρασία της ουράνιας δρόσου, κυοφορούν με θείο πόθο και γεννούν πνεύμα σωτήριο· και πνεύμα λέγω τις ενέργειες του Πνεύματος.

«Αυτοί που έπεσαν πάνω στην πέτρα, είναι εκείνοι που όταν ακούσουν τον λόγο τον δέχονται με χαρά, αλλά δεν έχουν ρίζα· αυτοί πιστεύουν για λίγο καιρό και σε καιρό πειρασμού απομακρύνονται. Όσο για τον σπόρο που έπεσε στα αγκάθια, αυτοί είναι εκείνοι που άκουσαν τον λόγο, αλλά στην πορεία συμπνίγονται από τις μέριμνες, τον πλούτο και τις ηδονές της ζωής, και δεν φέρνουν καρπό. Ενώ αυτός που έπεσε στην καλή γη, είναι αυτοί που, αφού άκουσαν τον λόγο, τον κρατούν με καλή και αγαθή καρδιά και καρποφορούν με υπομονή.» Εδώ υπάρχουν τρεις τάξεις ανθρώπων που δεν σώζονται. Διότι, αυτοί που έπεσαν κοντά στον δρόμο, είναι όσοι δεν δέχθηκαν καθόλου τον λόγο. Όπως δηλαδή ο δρόμος, επειδή είναι πατημένος και συμπιεσμένος, δεν δέχεται τον σπόρο, καθώς είναι σκληρός, έτσι και οι σκληρόκαρδοι δεν δέχονται καθόλου τον λόγο, ακόμα κι αν τον ακούσουν, επειδή δεν δίνουν προσοχή. Αυτοί που έπεσαν στην πέτρα, είναι εκείνοι που, αν και τον δέχθηκαν, έπειτα λύγισαν στους πειρασμούς από ανθρώπινη αδυναμία. Και τρίτοι, είναι αυτοί που άκουσαν, και συμπνίγονται από τις μέριμνες του βίου. Επομένως, τρεις είναι οι μερίδες εκείνων που χάνονται και μία εκείνων που σώζονται· έτσι, λίγοι είναι αυτοί που σώζονται, ενώ περισσότεροι αυτοί που χάνονται. Παρατήρησε όμως, σχετικά με αυτούς που συμπνίγονται, πώς δεν είπε ότι συμπνίγονται από τον πλούτο, αλλά από τις μέριμνες του πλούτου. Διότι δεν βλάπτει ο πλούτος, αλλά οι μέριμνες γι' αυτόν.