Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:15

Διότι το στόμα του Κυρίου τα ελάλησε αυτά. Ίσως το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ενήργησε ώστε να γραφούν αυτά, ονομάζεται τώρα στόμα, εξαιτίας του ότι λέγεται πως έχει προέλθει από το στόμα του Θεού. Ώστε λοιπόν να μην ακούσεις με περιφρόνηση τις απειλές, ο λόγος του Κυρίου έφερε ως μαρτυρία σε εμάς το αψευδές στόμα που τα ελάλησε αυτά. Ποιος όμως είναι τόσο χαμερπής και σαρκικός στη διάνοια, ώστε να νομίζει ότι τα αγαθά που έχει θησαυρίσει ο αγαθός Θεός για τους ανθρώπους ως ανταπόδοση της υπακοής τους είναι υλικές τροφές, καρποί της γης που παραδίδονται στη φθορά με την ανάλωσή τους; Αλλά προφανώς, σύμφωνα με την παραβολή του Ευαγγελίου, ο σπόρος στην καλή γη είναι η καλή και αγαθή καρδιά, η οποία ακούει τον λόγο, τον συγκρατεί και καρποφορεί με υπομονή. Είναι άξια λοιπόν της υποσχέσεως του Θεού η απόλαυση των γλυκύτατων καρπών της καρδιάς. Και καρποί της καρδιάς είναι η τέρψη κατά τη θεωρία του θείου κάλλους. Αυτοί δε οι καρποί καλλιεργούνται από τη σπορά στο πνεύμα και θερίζονται για την αιώνια ζωή, και όποιος συγκεντρώνει με αγαλλίαση τα δεμάτια τους, απολαμβάνει πλουσιοπάροχα τον Κύριο, λαμβάνοντας από Αυτόν όσα αιτείται. Προηγουμένως βέβαια πρέπει κανείς να θελήσει, και έπειτα να υπακούσει, ώστε η δική μας προαίρεση να παραμένει αβίαστη. Και πάλι λέει: «Εάν δεν θέλετε, ούτε να με εισακούσετε». Από την έλλειψη της θελήσεως προέρχεται η μη υπακοή. Έτσι κάθε μακαριότητα, καθώς και η οδυνηρή διαβίωση στην κόλαση, εξαρτάται από το δικό μας αυτεξούσιο.

Σπείρεται λοιπόν ο λόγος και η σωτήρια πίστη· διότι απλώνει σε όλους εξίσου τις ακτίνες της γνώσεως, αλλά δεν γίνεται εξίσου η μετοχή όσων μετέχουν σε αυτήν. Άλλοι από αυτούς γίνονται δρόμος, που δέχεται και αφήνει να περνούν όλοι οι λογισμοί· και, επειδή ο σπόρος μένει ακάλυπτος, παραδίνεται ως τροφή στα αρπακτικά πετεινά. Άλλοι πάλι γίνονται πέτρα σκληρή και άνικμη, που έχει μόνο επιφανειακό ίχνος γης· εξαιτίας αυτού δέχεται μεν τον σπόρο, επειδή όμως δεν έχει βάθος, βλαστάνει γρήγορα, και επειδή είναι άνικμη, ξεραίνεται ακόμη γρηγορότερα. Άλλοι βλαστάνουν μεν, αλλά συμπνίγονται από τα αγκάθια —εννοώ τις βιοτικές μέριμνες— και η γη, αν και έχει πολύ χώμα, γίνεται άκαρπη. Άλλοι όμως είναι γη καλή και εύφορη κατά την προαίρεση· συλλαμβάνουν τον σπόρο του θείου λόγου και του φόβου, ποτίζονται από την υγρασία της ουράνιας δρόσου, κυοφορούν με θείο πόθο και γεννούν πνεύμα σωτήριο· και πνεύμα λέγω τις ενέργειες του Πνεύματος.

«Αυτοί που έπεσαν πάνω στην πέτρα, είναι εκείνοι που όταν ακούσουν τον λόγο τον δέχονται με χαρά, αλλά δεν έχουν ρίζα· αυτοί πιστεύουν για λίγο καιρό και σε καιρό πειρασμού απομακρύνονται. Όσο για τον σπόρο που έπεσε στα αγκάθια, αυτοί είναι εκείνοι που άκουσαν τον λόγο, αλλά στην πορεία συμπνίγονται από τις μέριμνες, τον πλούτο και τις ηδονές της ζωής, και δεν φέρνουν καρπό. Ενώ αυτός που έπεσε στην καλή γη, είναι αυτοί που, αφού άκουσαν τον λόγο, τον κρατούν με καλή και αγαθή καρδιά και καρποφορούν με υπομονή.» Εδώ υπάρχουν τρεις τάξεις ανθρώπων που δεν σώζονται. Διότι, αυτοί που έπεσαν κοντά στον δρόμο, είναι όσοι δεν δέχθηκαν καθόλου τον λόγο. Όπως δηλαδή ο δρόμος, επειδή είναι πατημένος και συμπιεσμένος, δεν δέχεται τον σπόρο, καθώς είναι σκληρός, έτσι και οι σκληρόκαρδοι δεν δέχονται καθόλου τον λόγο, ακόμα κι αν τον ακούσουν, επειδή δεν δίνουν προσοχή. Αυτοί που έπεσαν στην πέτρα, είναι εκείνοι που, αν και τον δέχθηκαν, έπειτα λύγισαν στους πειρασμούς από ανθρώπινη αδυναμία. Και τρίτοι, είναι αυτοί που άκουσαν, και συμπνίγονται από τις μέριμνες του βίου. Επομένως, τρεις είναι οι μερίδες εκείνων που χάνονται και μία εκείνων που σώζονται· έτσι, λίγοι είναι αυτοί που σώζονται, ενώ περισσότεροι αυτοί που χάνονται. Παρατήρησε όμως, σχετικά με αυτούς που συμπνίγονται, πώς δεν είπε ότι συμπνίγονται από τον πλούτο, αλλά από τις μέριμνες του πλούτου. Διότι δεν βλάπτει ο πλούτος, αλλά οι μέριμνες γι' αυτόν.