Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:21

Ερώτηση 190. Αν πρέπει να ελεούμε τους κατά σάρκα οικείους, επιθυμώντας τη σωτηρία τους. Απόκριση. Αυτός που έχει γεννηθεί από το Πνεύμα, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, και έλαβε την εξουσία να γίνει τέκνο του Θεού, αισθάνεται μεν ντροπή για την κατά σάρκα συγγένεια, αναγνωρίζει όμως ως οικείους τους οικείους της πίστεως, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Κυρίου, ο οποίος είπε: «Μητέρα μου και αδελφοί μου είναι αυτοί που ακούνε τον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν». Και αυτός ας ελεεί όλους όσοι απομακρύνονται από τον Κύριο· και τους κατά σάρκα συγγενείς, όπως ακριβώς και όλους τους άλλους.

Κεφάλαιο Βʹ. ΙΩΑΝΝΗΣ. Εκείνος που είναι από τον Θεό ακούει τα λόγια του Θεού. ΛΟΥΚΑΣ. Και του ανήγγειλαν λέγοντας: Η μητέρα σου και οι αδελφοί σου στέκονται έξω, θέλοντας να σε δουν. Εκείνος δε, αποκριθείς, τους είπε: Μητέρα μου και αδελφοί μου είναι αυτοί που ακούν τον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν. ΙΩΑΝΝΗΣ. Εσείς είστε φίλοι μου, εάν πράττετε όσα εγώ σας παραγγέλλω. ΠΡΟΣ ΡΩΜ. Διότι όσοι καθοδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού, αυτοί είναι υιοί του Θεού.

Παρατήρησε, λοιπόν, πώς ο Χριστός είπε ότι τρεις είναι οι βλάβες, και παρομοίως ισάριθμες με αυτές είναι και οι καρποφορίες. Διότι εκείνα από τα σπέρματα που πέφτουν στον δρόμο, αρπάζονται από τα πουλιά· ενώ εκείνα που βλάστησαν μόνο στα πετρώδη μέρη, δεν αργούν να ξεραθούν. Και εκείνα μέσα στα αγκάθια συμπνίγονται. Η επιθυμητή γη, όμως, γεννά καρπούς, με τρεις, όπως είπα, διαβαθμίσεις: εκατό και εξήντα και τριάντα· διότι, όπως γράφει ο πάνσοφος Παύλος, «καθένας μας έχει δικό του χάρισμα από τον Θεό, άλλος έτσι και άλλος αλλιώς». Διότι δεν βρίσκουμε ότι οι καρποφορίες των αγίων έχουν γίνει πάντοτε και με κάθε τρόπο σε ίσο μέτρο. Εντούτοις, είναι αναγκαίο να επιθυμούμε με ζήλο τα μεγαλύτερα και τα ανώτερα από τα πιο χαμηλά. <Μητέρα μου και αδελφοί μου είναι αυτοί που ακούν τον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν.> (B f. 79 b) Αυτός που μέσω της νομοθεσίας του Μωυσή είπε: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να ευημερήσεις»· και που σε εμάς έδωσε την εντολή να αγαπάμε και τους εχθρούς μας, άραγε ο ίδιος παραμελούσε την τιμή προς τη μητέρα του, και απέρριπτε την αγάπη προς τους αδελφούς του; Σε καμία περίπτωση. Τι θέλει, λοιπόν, να διδάξει;

«Μητέρα μου», λέει, «και αδελφοί μου είναι αυτοί που ακούν τον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν». Διότι αυτά τα έλεγε επιθυμώντας να τιμήσει όχι τόσο εκείνους, όσο τη μητέρα του· επειδή με το να λέει ότι εκείνοι είναι άξιοι να ονομάζονται μητέρα και αδελφοί, εξαιτίας του ότι τήρησαν τον θείο νόμο, έδειξε ότι εκείνη, την οποία δεν τίμησε μόνο με την προσωνυμία της μητέρας ούτε την αποκάλεσε απλώς μητέρα του, αλλά όπως πραγματικά ήταν, ξεπέρασε κάθε υπερβολή αγιότητας.

Διότι άλλη είναι η ένσαρκη και ανέκφραστη γέννηση του Θεού Λόγου από αυτήν, και άλλη εκείνη που συντελείται πνευματικά από εμάς· επειδή εκείνη μεν, γεννώντας τον Υιό και Λόγο του Θεού σαρκωμένο, έφερε στον κόσμο το μυστήριο της αναπλάσεως του γένους μας και τη σωτηρία όλου του κόσμου πάνω στη γη, η οποία είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και Θεός, ο οποίος ένωσε τα διεστώτα με τον εαυτό του και σήκωσε την αμαρτία του κόσμου. Τούτη δε, γεννώντας δια του θείου Πνεύματος τον Λόγο της γνώσεως του Θεού, κατεργάζεται πάντοτε στις καρδιές μας το μυστήριο της ανακαινίσεως των ανθρώπινων ψυχών και την κοινωνία και ένωση με τον Θεό Λόγο, την οποία υπονοεί και ο θείος λόγος λέγοντας: «Δια του οποίου συλλάβαμε στη γαστέρα και νιώσαμε ωδίνες και γεννήσαμε πνεύμα σωτηρίας, το οποίο κυοφορήσαμε πάνω στη γη» — αλλά και για να φανερωθεί η απέραντη και γνήσια αγάπη του προς εμάς, και το ότι, εάν το θελήσουμε, όλοι εμείς, σύμφωνα με τον θείο λόγο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μπορούμε να ονομαστούμε μητέρα του με τον προαναφερθέντα τρόπο και αδελφοί του, και να γίνουμε απολύτως ίσοι με τους μαθητές και αποστόλους του, όχι βέβαια κατά την αξία εκείνων ούτε κατά τις περιοδείες και τους κόπους που αυτοί υπέστησαν, αλλά κατά τη χάρη του Θεού και τη δωρεά που εξέχεε πλούσια σε όλους όσοι θέλουν να πιστεύουν και να τον ακολουθούν αμετάκλητα, καθώς ο ίδιος, επιθυμώντας το αυτό, διακηρύττει ολοκάθαρα: «Μητέρα μου, λέει, και αδελφοί μου είναι αυτοί που ακούνε τον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν.»

Μακάριος είναι εκείνος που είδε να μορφώνεται μέσα του το φως του κόσμου, διότι αυτός, έχοντας τον Χριστό ως έμβρυο, θα θεωρηθεί μητέρα Του, καθώς ο ίδιος ο αψευδής υποσχέθηκε, λέγοντας: «Μητέρα μου και αδελφοί και φίλοι μου είναι αυτοί.» Ποιοι; «Εκείνοι που ακούνε τον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν.» Επομένως, όσοι δεν τηρούν τις εντολές, στερούν εκουσίως τον εαυτό τους από τέτοια χάρη, επειδή αυτό είναι δυνατό και ήταν και είναι και θα είναι, και έγινε και γίνεται, και θα πραγματοποιηθεί σε όλους όσοι εκπληρώνουν τα προστάγματά Του.

Εκείνος δε, αποκρινόμενος, τους είπε: «Μητέρα μου και αδελφοί μου είναι αυτοί που ακούν τον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν.» Από αυτό αποδεικνύεται ότι ο Χριστός δεν βρισκόταν μαζί με τους κατά σάρκα συγγενείς Του. Διότι, αφού τους εγκατέλειψε, αφοσιώνεται στην πνευματική διδασκαλία, ενώ εκείνοι έρχονται προς Αυτόν. Έτσι, λοιπόν, οφείλει και καθένας που έχει εμπιστευθεί διακονία του Θεού, να μην θεωρεί τίποτα προτιμότερο από αυτήν, αλλά ακόμη και τους γονείς να παραμερίζει, εάν βέβαια πρόκειται να μας εμποδίσουν ανώφελα και μάταια στο έργο του Θεού. Όπως ακριβώς κάνει και τώρα ο Κύριος.

Επειδή κάποιοι του μίλησαν για τους συγγενείς του, αυτός δεν περιορίζει την αδελφοσύνη σε λίγους, ούτε θεωρεί άξιο να έχει αδελφούς μόνο τα παιδιά του Ιωσήφ, αλλά, επειδή ήρθε να σώσει ολόκληρο τον κόσμο και να κάνει τους πάντες αδελφούς του, λέει: Μητέρα μου και αδελφοί μου είναι αυτοί που ακούν τον λόγο του Θεού. Έπειτα, επειδή η απλή ακρόαση δεν σώζει κανέναν, αλλά μάλλον τον κατακρίνει, προσθέτει: και τον εφαρμόζουν. Διότι πρέπει, μαζί με την ακρόαση, να υπάρχει και η πράξη.