Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:22

Ανυψώνει σε μέγα ύψος την αγάπη προς τους ανθρώπους, οι οποίοι επιθυμούν να υπακούουν στους νόμους του· και επιθυμεί να αποδίδει σε εμάς τις ανώτατες τιμές, ως προς μητέρες και αδελφούς. Διότι, εάν λέει ότι μητέρα και αδελφοί του είναι αυτοί που ακούνε τον λόγο του και τον εφαρμόζουν, πώς δεν είναι σε όλους φανερό ότι χαρίζει ξεχωριστή και αξιόλογη αγάπη σε όσους τον ακολουθούν; Διότι με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να πείσει τους πάντες να φθάσουν στο σημείο να επιθυμούν να υπακούουν στους λόγους του. <Ο ίδιος ανέβηκε σε πλοίο, και οι μαθητές του.> (A f. 125 b, B f. 80, C f. 123 b) Ο Χριστός διέπλεε μαζί με τους αγίους αποστόλους τη θάλασσα της Τιβεριάδας, δηλαδή τη λίμνη. Σηκώθηκε δε εναντίον του σκάφους μια απροσδόκητη και σκληρή τρικυμία, και με τις ορμές των ανέμων το κύμα υψωνόταν ψηλά, εμβάλλοντας στους μαθητές τον φόβο του θανάτου· διότι είχαν ταραχθεί όχι λίγο, αν και γνώριζαν τη ναυτική τέχνη και δεν ήταν άπειροι από τρικυμίες. Επειδή λοιπόν το μέγεθος του κινδύνου τους προκαλούσε αφόρητο φόβο, καθώς δεν είχαν άλλη ελπίδα σωτηρίας παρά μόνο τον ίδιο τον Κύριο των δυνάμεων, δηλαδή προφανώς τον Χριστό, τον ξυπνούν λέγοντας: «Επιστάτα, σώσε μας, χανόμαστε.» Διότι ο ευαγγελιστής αναφέρει ότι εκείνος κοιμόταν· ο δε Μάρκος προσθέτει ότι κοιμόταν πάνω σε προσκέφαλο, δείχνοντας την απλότητά του και διδάσκοντάς μας μέσα από αυτό πολλή σοφία.

Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, κυρίως εκδιώκει τους δαίμονες από τους δαιμονισμένους, για να γνωρίσουμε ότι αυτός είναι που τους εκδιώκει και από τις δικές μας ψυχές και μας χαρίζει την αιώνια ελευθερία. «Διότι όταν βγήκε στη στεριά», σύμφωνα με την ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται σήμερα, «τον συνάντησε κάποιος άνδρας από την πόλη, ο οποίος είχε δαιμόνια από πολλά χρόνια, και δεν φορούσε ρούχο και δεν έμενε σε σπίτι, αλλά στα μνήματα». Λέει «βγήκε» και όχι «ήρθε» στη στεριά, για να δείξει ότι ήλθε αφού πέρασε απέναντι, όταν στο μεταξύ κατέπαυσε τη θύελλα του ανέμου και γαλήνεψε τη θάλασσα επιτιμώντας την. Διότι, αφού μπήκε στο πλοίο από τη Γαλιλαία μαζί με τους μαθητές του, τους είπε, όπως αναφέρει πιο πάνω ο Ευαγγελιστής, «ας περάσουμε απέναντι», από όπου αποδεικνύεται ότι, έχοντας προγνωρίσει την κατάσταση και ωθούμενος από ευσπλαχνία, ήλθε αυτόκλητος ως βοηθός σε αυτόν που βασανιζόταν από τους δαίμονες τόσο δεινά και για τόσα χρόνια.

ΟΜΙΛΙΑ ΚΗʹ. Και όταν αυτός μπήκε στο πλοίο, τον ακολούθησαν οι μαθητές του. Και ιδού, έγινε μεγάλη τρικυμία στη θάλασσα, ώστε το πλοίο να σκεπάζεται από τα κύματα· αυτός όμως κοιμόταν. αʹ. Ο μεν λοιπόν Λουκάς, απαλλάσσοντας τον εαυτό του από την απαίτηση να τηρήσει τη χρονική σειρά, είπε τα εξής: «Και συνέβη κάποια από εκείνες τις ημέρες να ανέβει στο πλοίο αυτός και οι μαθητές του»· και ο Μάρκος αναφέρει παρομοίως. Αυτός όμως [ο Ματθαίος] δεν κάνει το ίδιο, αλλά διατηρεί εδώ τη χρονική ακολουθία. Διότι δεν έγραφαν όλοι τα πάντα με τον ίδιο τρόπο. Αυτά δε τα έχω πει και προηγουμένως, για να μη νομίσει κανείς ότι, εξαιτίας κάποιας παράλειψης, υπάρχει διαφωνία μεταξύ τους. Τα μεν πλήθη, λοιπόν, τα κατευόδωσε να απέλθουν, τους δε μαθητές τους πήρε μαζί του· διότι και αυτό το αναφέρουν εκείνοι. Τους πήρε δε μαζί του όχι μάταια, ούτε τυχαία, αλλά για να τους καταστήσει θεατές του θαύματος που επρόκειτο να συμβεί.

ΣΤʹ. Του ιδίου, ότι η παρούσα ζωή παρομοιάζεται με θάλασσα, και στο χωρίο: «Όταν ανέβηκε ο Ιησούς μαζί με τους μαθητές του στο πλοίο και αποκοιμήθηκε». Οι πελαγοδρόμοι ταξιδιώτες, όταν διανύουν τον πλου τους ωθούμενοι από ούριο άνεμο, έχοντας χαρούμενα πρόσωπα, προσαρμόζουν την όψη τους κατ' απομίμηση της γαλήνης. Όταν όμως η καλοκαιρία της γαλήνης συνεχιστεί και χαλαρώσει τους ναύτες, και κάνει άλλους μεν να κοιμούνται, άλλους δε να εμπιστεύονται τα πηδάλια του πλοίου ακόμη και σε παιδιά, και ενώ ο μεν κυβερνήτης αμεριμνεί, οι δε ναύτες έχουν εγκαταλείψει τον κόπο της ναυτικής τέχνης εξαιτίας της καλοκαιρίας, αν ξαφνικά ξεσπάσει σφοδρότατη λαίλαπα και οι άνεμοι ορμήσουν απροσδόκητα στο πέλαγος, και η θάλασσα αγριεύοντας αρχίσει να βουίζει, και το πλήθος των κυμάτων εμποδίζει το πλοίο, και τα τεντωμένα πολύπλοκα σχοινιά που κρέμονται γύρω από τον ιστό, μαστιζόμενα από τη βίαιη ορμή των ανέμων, σφυρίζουν· τότε λοιπόν, αγαπητοί, προκαλείται ένας ταραχώδης και γεμάτος κλαυθμούς θόρυβος από τους επιβάτες, οι οποίοι προσδοκούν τον θάνατο στον βυθό της θάλασσας αντί για τον φυσικό θάνατο.

Ονομάζει δε «λόγο Θεού» τη δική του διδασκαλία· διότι όσα έλεγε ο ίδιος προέρχονταν από τον Πατέρα του. Διότι δεν ήταν αντίθετος προς τον Θεό ώστε αυτά που λέει να μην είναι του Θεού. Ορισμένοι δε κατανοούν αυτό το χωρίο ως εξής: ενώ ο Χριστός δίδασκε και είχε επιτυχία με τη διδασκαλία του, μερικοί, φθονώντας τον και σαν να τον χλεύαζαν, είπαν: Ιδού η μητέρα σου και οι αδελφοί σου στέκονται έξω, θέλοντας να σε δουν. Επειδή δηλαδή η μητέρα του φαινόταν να είναι ταπεινή, και οι αδελφοί του κάποιοι άσημοι, ως γιοι ξυλουργού, για τον λόγο αυτό, διασύροντάς τον ως άνθρωπο ταπεινής καταγωγής, του προέβαλαν τη μητέρα και τους αδελφούς του. Εκείνος όμως, γνωρίζοντας τη σκέψη τους, είπε ότι δεν με βλάπτει καθόλου η ταπεινή συγγένεια, αλλά μάλλον, ακόμη κι αν κάποιος είναι ταπεινός, εφόσον ακούει τον λόγο του Θεού, αυτόν τον κάνω συγγενή μου. «Και συνέβη σε μία από τις ημέρες εκείνες, να επιβιβαστεί σε πλοίο ο ίδιος και οι μαθητές του, και τους είπε: Ας περάσουμε στην απέναντι όχθη της λίμνης. Και απέπλευσαν. Και ενώ έπλεαν, αποκοιμήθηκε, και κατέβηκε θύελλα ανέμου στη λίμνη, και γέμιζε το πλοίο με νερά και κινδύνευαν. Τότε τον πλησίασαν, τον ξύπνησαν και του είπαν: Επιστάτα, Επιστάτα, χανόμαστε».