Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:27

Διότι έτσι λέει ο Λουκάς στο Ευαγγέλιό του: «Απέστειλε δύο από τους μαθητές του, λέγοντας: Πηγαίνετε στο απέναντι χωριό, στο οποίο, καθώς θα εισέρχεστε, θα βρείτε ένα πουλάρι δεμένο, πάνω στο οποίο κανένας άνθρωπος δεν κάθισε ποτέ· λύστε το και φέρτε το σε εμένα». Θα διαπιστώσεις, λοιπόν, ότι ο μεν Ματθαίος παντού αναφέρει δύο, ενώ ο Λουκάς ανακεφαλαιώνει τα δύο σε ένα. Όπως, για παράδειγμα, και στην περίπτωση των τυφλών, ο Ματθαίος πάλι αναφέρει δύο, λέγοντας: «Και καθώς ο Ιησούς αναχωρούσε από εκεί, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί κράζοντας και λέγοντας: Ελέησόν μας, υιέ Δαυίδ». Ο δε Λουκάς, ανακεφαλαιώνοντας τους δύο σε έναν, λέει: «Και συνέβη, ενώ αυτός πλησίαζε στην Ιεριχώ, να κάθεται κάποιος τυφλός στην άκρη του δρόμου ζητιανεύοντας. Και ακούγοντας τον όχλο να διέρχεται, ρωτούσε τι συμβαίνει. Του ανήγγειλαν δε ότι περνάει ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Και φώναξε λέγοντας: Ιησού, υιέ Δαυίδ, ελέησέ με». Ομοίως και στην περίπτωση των δαιμονιζομένων, θα διαπιστώσεις ότι ο μεν Ματθαίος αναφέρει δύο, ενώ ο Λουκάς, με ακριβέστερη σκέψη, ευσεβώς ανέφερε έναν αντί για δύο. Λέει, λοιπόν, ο Ματθαίος για τους δύο τα εξής: «Και όταν αυτός ήλθε στο απέναντι μέρος, στη χώρα των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονιζόμενοι που έβγαιναν από τα μνήματα, πάρα πολύ άγριοι». Ο δε Λουκάς, καταγράφοντας τους δύο ως έναν, έλεγε: «Και όταν αυτός βγήκε στη στεριά, τον συνάντησε κάποιος άνδρας από την πόλη, ο οποίος είχε δαιμόνια εδώ και πολλά χρόνια».

Έπειτα θεράπευσε τον παράλυτο δούλο του εκατοντάρχου· και στη χήρα στη Ναΐν παρέδωσε τον γιο της αναστημένο από τους νεκρούς. Εκείνην που άλειψε με μύρο τα άγια πόδια Του, την εξάγνισε με τον λόγο Του. Και κατέπαυσε τους ανέμους, καθώς και τη μεγάλη λεγεώνα των δαιμόνων. Σταμάτησε τη ρύση του αίματος, και επανέφερε στη ζωή την κόρη του Ιαείρου. Έπειτα, με πέντε άρτους και δύο ψάρια, έθρεψε κάποτε στην έρημο πέντε χιλιάδες άνδρες. Και εξέπεμψε τη λάμψη της μορφής Του.

ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΕΚΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ «ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΣΤΗΝ ΞΗΡΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΔΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ» «Εκείνος που προέρχεται από τον Θεό ακούει τα λόγια του Θεού», λέει ο Κύριος, δηλαδή υπακούει στις εντολές του Θεού, κάνοντας πράξη τα λόγια, ζώντας και συμπεριφερόμενος σύμφωνα με τον Χριστό και κάνοντας το θέλημα του επουράνιου Πατέρα, και γίνεται κληρονόμος του Θεού και συγκληρονόμος του Χριστού. Εκείνος όμως που παρακούει τον Θεό και διαπράττει την αμαρτία και προσκολλάται αμετανόητα σε αυτήν, είναι δούλος της αμαρτίας και δεν προέρχεται από τον Θεό, αλλά από τον πονηρό, παραμορφώνοντας τη φύση που έλαβε από τον Θεό με την κακή του προαίρεση και εξομοιώνοντάς την με τον πατέρα της απώλειας. Γι' αυτό και προς τους Ιουδαίους έλεγε ο Κύριος: «Εσείς προέρχεστε από τον πατέρα σας τον διάβολο, και θέλετε να κάνετε τις δικές του επιθυμίες».

Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, κυρίως εκδιώκει τους δαίμονες από τους δαιμονισμένους, για να γνωρίσουμε ότι αυτός είναι που τους εκδιώκει και από τις δικές μας ψυχές και μας χαρίζει την αιώνια ελευθερία. «Διότι όταν βγήκε στη στεριά», σύμφωνα με την ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται σήμερα, «τον συνάντησε κάποιος άνδρας από την πόλη, ο οποίος είχε δαιμόνια από πολλά χρόνια, και δεν φορούσε ρούχο και δεν έμενε σε σπίτι, αλλά στα μνήματα». Λέει «βγήκε» και όχι «ήρθε» στη στεριά, για να δείξει ότι ήλθε αφού πέρασε απέναντι, όταν στο μεταξύ κατέπαυσε τη θύελλα του ανέμου και γαλήνεψε τη θάλασσα επιτιμώντας την. Διότι, αφού μπήκε στο πλοίο από τη Γαλιλαία μαζί με τους μαθητές του, τους είπε, όπως αναφέρει πιο πάνω ο Ευαγγελιστής, «ας περάσουμε απέναντι», από όπου αποδεικνύεται ότι, έχοντας προγνωρίσει την κατάσταση και ωθούμενος από ευσπλαχνία, ήλθε αυτόκλητος ως βοηθός σε αυτόν που βασανιζόταν από τους δαίμονες τόσο δεινά και για τόσα χρόνια.

Σε εμάς όμως δεν επιτρέπει ο χρόνος ούτε ο θόρυβος του πλήθους, όπως βλέπετε, να εξετάσουμε με ακρίβεια τα επόμενα, δηλαδή ποια είναι η γύμνωση της ψυχής που προέρχεται από την αμαρτία, την οποία υποδήλωνε εκείνος ο δαιμονισμένος, και η διαβίωση στα όρη (διότι, λέει, «δεν φορούσε ιμάτιο και δεν έμενε σε οικία, αλλά στα μνήματα»), καθώς και ποιες είναι οι αλυσίδες, οι πέδες και τα δεσμά, τα οποία εκείνος διερρήγνυε και εξωθούνταν.

Ο πικρός ολετήρας, αφού τον κυρίευσε για πολλά χρόνια, τον εμπόδιζε να κρύβει τα άσεμνα μέρη του σώματός του· διότι δεν σκεπαζόταν με ιμάτιο, ούτε κατοικούσε σε σπίτι, αλλά στα μνήματα. Ώ συμφορά ανείπωτη· ώ τραγωδία ανέκφραστη· ζωντανός άνθρωπος μέσα στους τάφους· ήταν πιο άθλιος από τους νεκρούς, εάν δεν έφτανε ο Δεσπότης των πάντων.

Ειρήνη σε εσάς. Και αυτά μεν ερμηνεύονται αναγωγικώς. Το δε «Ποιος άραγε να είναι αυτός;» δεν το λένε επειδή απορούν, αλλά επειδή θαυμάζουν· σαν να έλεγαν τα εξής: Ποιος είναι αυτός, αντί του, πόσο σπουδαίος και πόσο μεγάλος και τι λογής είναι, και με πόση εξουσία και δύναμη τα κάνει αυτά; «Και κατέπλευσαν στη χώρα των Γαδαρηνών, η οποία βρίσκεται απέναντι από τη Γαλιλαία. Όταν δε αυτός βγήκε στη στεριά, τον συνάντησε κάποιος άνδρας από την πόλη, ο οποίος είχε δαιμόνια από πολλά χρόνια, και δεν φορούσε ρούχο, ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά στα μνήματα. Όταν είδε τον Ιησού, κραύγασε, έπεσε στα πόδια του, και με μεγάλη φωνή είπε: Τι σχέση υπάρχει ανάμεσα σε εμένα και σε σένα, Ιησού, Υιέ του Θεού του υψίστου; Σε παρακαλώ, μην με βασανίσεις. Διότι είχε διατάξει το ακάθαρτο πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο. Επειδή επί πολλά χρόνια τον είχε κυριεύσει, και δενόταν με αλυσίδες και δεσμά για να φυλάσσεται, όμως έσπαζε τα δεσμά και οδηγούνταν από τον δαίμονα στις ερήμους. Τον ρώτησε δε ο Ιησούς, λέγοντας: