Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:28

Όταν λοιπόν η ταραχή είναι πραγματικά υπέρμετρη και δεν είναι πλέον ανεκτή από τους ναυτιλλομένους, και τα πρόβατα αντικρίζουν ήδη το αποκορύφωμα του κακού, τότε αρμόζει να φωνάζουν λέγοντας σχεδόν τα εξής: «Εξεγέρθητι, γιατί κοιμάσαι, Κύριε;». Διότι θα εγερθεί χωρίς καθυστέρηση και θα απομακρύνει κάθε φόβο· θα επιτιμήσει αυτούς που τους δοκιμάζουν και θα μετατρέψει το πένθος σε ευθυμία, απλώνοντας γαλήνη απαλή και ακύμαντη· διότι σε καμία περίπτωση δεν θα παραβλέψει αυτούς που έχουν εναποθέσει την ελπίδα τους σε Αυτόν. <Κατέπλευσαν στη χώρα των Γεργεσηνών, κ.τ.λ.> (A f. 127, B f. 80 b, C f. 124) Ο Σωτήρας προσόρμισε στη χώρα των Γεργεσηνών, μαζί με τους αγίους μαθητές. Έπειτα τον συνάντησε ένας άνδρας, ο οποίος αποτελούσε κατοικητήριο πολλών και ακάθαρτων πνευμάτων, ευρισκόμενος εκτός νου και φρενών, και σε τίποτα δεν διέφερε από τους ήδη νεκρούς που κείτονται στη γη· μάλλον δε ίσως βρισκόταν και σε ακόμη χειρότερη κατάσταση· διότι το γεγονός ότι περιφερόταν γυμνός στα μνήματα των νεκρών, αποτελούσε απόδειξη της απανθρωπιάς των δαιμόνων. Διότι ο Θεός των όλων επιτρέπει κατ' οικονομίαν ορισμένοι να βρεθούν υπό την εξουσία τους, όχι για να υποφέρουν περισσότερο, αλλά για να μάθουμε εμείς μέσω αυτών τη στάση που τηρούν εκείνοι απέναντί μας, και έτσι να αποφεύγουμε να επιθυμούμε την υποταγή μας σε αυτούς· άλλωστε, ενώ ένας πάσχει, πολλοί οικοδομούνται. —Ο Γεργεσηνός, δηλαδή η αγέλη των δαιμόνων που κρυβόταν μέσα του, έπεσε στα πόδια του Χριστού και φώναζε τα εξής: «Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και σου, Ιησού Υιέ του Θεού;» κ.τ.λ.

Και πρόσεξέ μου εδώ τη δειλία που είναι συνυφασμένη με πολύ θράσος και αλαζονεία· διότι είναι δείγμα διαβολικής αλαζονείας το να τολμά να λέει: «Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και σου, Υιέ του Θεού;». Και δείγμα δειλίας, το να παρακαλά να μη βασανιστεί. Αλλά βέβαια, αν γνωρίζεις καλά ότι αυτός είναι Υιός του ύψιστου Θεού, ομολογείς ότι είναι Θεός του ουρανού και της γης και όσων υπάρχουν σε αυτά. Έπειτα, πώς αρπάζεις αυτά που δεν είναι δικά σου, αλλά μάλλον δικά του; Και έπειτα λες: «Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και σου;». Και ποιος από τους επί γης βασιλείς θα ανεχθεί να αφήσει για πάντα στους βαρβάρους εκείνους που βρίσκονται υπό τα σκήπτρα του; Να ξεστομίζεις τα λόγια που σου ταιριάζουν· και αυτά βρίσκονται στο: Σε παρακαλώ, μη με βασανίσεις. Και παρατήρησέ μου πάλι την ασύγκριτη δόξα Εκείνου που βρίσκεται υπεράνω όλων, εννοώ δηλαδή την ακαταμάχητη ισχύ του Χριστού. Συντρίβει τον Σατανά, θέλοντας απλώς και μόνο να υποστεί αυτός τούτο τη συντριβή.

Έπειτα θεράπευσε τον παράλυτο δούλο του εκατοντάρχου· και στη χήρα στη Ναΐν παρέδωσε τον γιο της αναστημένο από τους νεκρούς. Εκείνην που άλειψε με μύρο τα άγια πόδια Του, την εξάγνισε με τον λόγο Του. Και κατέπαυσε τους ανέμους, καθώς και τη μεγάλη λεγεώνα των δαιμόνων. Σταμάτησε τη ρύση του αίματος, και επανέφερε στη ζωή την κόρη του Ιαείρου. Έπειτα, με πέντε άρτους και δύο ψάρια, έθρεψε κάποτε στην έρημο πέντε χιλιάδες άνδρες. Και εξέπεμψε τη λάμψη της μορφής Του.

Δεν συνάντησε δε μόνο τον Ιησού μέσω εκείνου του ανθρώπου η λεγεώνα των πονηρών πνευμάτων, αλλά «και προσέπεσε και με φωνή μεγάλη ανακραύγασε, τι υπάρχει μεταξύ εμού και σου, Υιέ του Θεού του Υψίστου; Σε παρακαλώ, μη με βασανίσεις· διότι παρήγγειλε», λέγει, «ο Κύριος στο ακάθαρτο πνεύμα να εξέλθει από τον άνθρωπο». Από ευσπλαχνία, έχοντας φθάσει επίτηδες ο Κύριος σε εκείνη την ακτή, όπου διέμενε αυτός ο δαιμονιζόμενος, διέταζε μεν τη λεγεώνα των δαιμόνων να εξέλθει από τον άνθρωπο, χωρίς όμως να προστάζει πού να απέλθει. Γι' αυτό, το παμμίαρο εκείνο σμήνος των πονηρών πνευμάτων, έχοντας κυριευθεί από αμηχανία και φοβούμενο μήπως παραδοθεί τώρα από τον Κύριο στη μέλλουσα καταδίκη, στην προετοιμασμένη για αυτά γέεννα του πυρός, από την οποία θα παραδοθεί σε τέλεια ακινησία αφού καταργηθεί κάθε τους ενέργεια, αναγκάστηκε και να προσέλθει και να προσπέσει και να χρησιμοποιήσει ταπεινότερα και αληθινά λόγια προς τον Κύριο, μαρτυρώντας ότι Αυτός είναι Υιός του Υψίστου, ενώ ταυτόχρονα θεωρούσαν πονηρά ότι με αυτήν τη μαρτυρία, σαν με κάποια κολακεία, θα καταφέρουν να μεταπείσουν τον Κύριο των όλων.

Πώς βρέθηκε Θεός που να ανασταίνεται από μόνος του; Έπαθε πολλά από πολλούς και δεν αμύνθηκε απέναντι σε κανέναν τους, ατιμάστηκε από τους δούλους και δεν έβλαψε κανέναν τους. Οι Ιουδαίοι κραύγαζαν και έλεγαν: «Δεν είναι αυτός ο γιος του τέκτονος;», και πάλι: «Έχει δαιμόνιο και είναι παράφρων, γιατί τον ακούτε;», και πάλι: «Εσύ είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαιμόνιο»· και σε κανέναν δεν ανταπέδωσε κακό αντί κακού. Αυτά εξαπάτησαν την αφροσύνη μου, αυτά χλεύασαν εμένα τον άθλιο, μέσω αυτών αγκιστρώθηκα, μέσω αυτών δελεάστηκα. Καταδέχθηκε να τα υπομείνει όλα μέσω του σώματός του· εάν ποτέ φανέρωνε το μέγεθος της θεότητάς του, πετώντας με ταχύτατα βήματα οπισθοχωρούσα αόρατα. Πολλές φορές συγκάλυπτε τη θεότητά του με τα πάθη και δεν μπορούσα να υποφέρω την αχώρητη δύναμή του· γι' αυτό πολλές φορές, όταν αντίκριζα τα τεκμήρια της θεότητάς του, φώναζα και έλεγα μέσω των πονηρών δαιμόνων που με ακολουθούν: «Σε παρακαλώ, μην με βασανίσεις», και πάλι: «Τι σχέση υπάρχει μεταξύ μας και σε σένα, Υιέ του Θεού; Ήρθες πριν από την ώρα σου να μας βασανίσεις». Αλλά όταν τον άκουγα να αναφωνεί: «Περίλυπη είναι η ψυχή μου έως θανάτου», και: «Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί», όταν τον είδα να αγωνιά και να φωνάζει προς τον δικό του Πατέρα: «Πατέρα, εάν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριον», όρμησα πάλι, θεωρώντας ότι πρόκειται για έναν κοινό άνθρωπο.

Ειρήνη σε εσάς. Και αυτά μεν ερμηνεύονται αναγωγικώς. Το δε «Ποιος άραγε να είναι αυτός;» δεν το λένε επειδή απορούν, αλλά επειδή θαυμάζουν· σαν να έλεγαν τα εξής: Ποιος είναι αυτός, αντί του, πόσο σπουδαίος και πόσο μεγάλος και τι λογής είναι, και με πόση εξουσία και δύναμη τα κάνει αυτά; «Και κατέπλευσαν στη χώρα των Γαδαρηνών, η οποία βρίσκεται απέναντι από τη Γαλιλαία. Όταν δε αυτός βγήκε στη στεριά, τον συνάντησε κάποιος άνδρας από την πόλη, ο οποίος είχε δαιμόνια από πολλά χρόνια, και δεν φορούσε ρούχο, ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά στα μνήματα. Όταν είδε τον Ιησού, κραύγασε, έπεσε στα πόδια του, και με μεγάλη φωνή είπε: Τι σχέση υπάρχει ανάμεσα σε εμένα και σε σένα, Ιησού, Υιέ του Θεού του υψίστου; Σε παρακαλώ, μην με βασανίσεις. Διότι είχε διατάξει το ακάθαρτο πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο. Επειδή επί πολλά χρόνια τον είχε κυριεύσει, και δενόταν με αλυσίδες και δεσμά για να φυλάσσεται, όμως έσπαζε τα δεσμά και οδηγούνταν από τον δαίμονα στις ερήμους. Τον ρώτησε δε ο Ιησούς, λέγοντας:

Όταν δε βγήκαν τα δαιμόνια από τον άνθρωπο, μπήκαν στους χοίρους. Και όρμησε η αγέλη από τον γκρεμό στη λίμνη, και πνίγηκε.» Δες τον δαίμονα να μοιράζεται σε δύο πάθη κακίας, στο θράσος και στον φόβο. Διότι το να λέει, Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και σου; είναι ίδιον θρασύ και αναίσχυντου δούλου, ενώ το να λέει, Σε παρακαλώ, είναι ίδιον αυτού που φοβάται. Κατοικούσε δε στα μνήματα, θέλοντας να εμφυτεύσει στους ανθρώπους την πονηρή αντίληψη ότι οι ψυχές των νεκρών γίνονται δαίμονες.