Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:32

Κάποιοι λένε ότι αυτοί οι τέσσερις άγγελοι είναι ο Μιχαήλ, ο Γαβριήλ, ο Ουριήλ και ο Ραφαήλ, οι οποίοι, όντας προσηλωμένοι στην ευφροσύνη της θείας θεωρίας, πρόκειται να λυθούν κατά την ημέρα της κρίσεως μαζί με αναρίθμητους αγγέλους για την καταδίκη των ασεβών, και μέσω αυτών το ένα τρίτο θα αφανιστεί. Εγώ όμως νομίζω ότι και αυτοί είναι πονηρότατοι δαίμονες που δέθηκαν κατά την παρουσία του Χριστού, τους οποίους, σύμφωνα με το θείο πρόσταγμα που εξέρχεται από το υπερουράνιο θυσιαστήριο, του οποίου αντίτυπο ήταν εκείνο στην παλαιά σκηνή, λύνει ένας θείος άγγελος, ώστε να ταράξουν τα έθνη, όχι μόνο εναντίον των Χριστιανών, αλλά και αναμεταξύ τους, προκειμένου οι μεν δόκιμοι και πιστοί να γίνουν φανεροί και να αποδειχθούν άξιοι μεγαλύτερων αμοιβών και των άνω μονών, δηλαδή των αποθηκών, σαν τον ώριμο σίτο, ενώ οι αχυρώδεις, οι ασεβείς και οι πολύ αμαρτωλοί και αμετανόητοι, τιμωρούμενοι δικαίως εδώ μέσω αυτών, να τύχουν ηπιότερης καταδίκης κατά την κρίση. Αν πάλι είναι δεμένοι στον Ευφράτη, δεν είναι καθόλου παράξενο· διότι άλλοι στην άβυσσο, άλλοι τότε στους χοίρους, και άλλοι σε άλλους τόπους, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, καταδικάστηκαν μέχρι τον καθορισμένο καιρό, και μετά τον ολοκληρωτικό πόλεμό τους εναντίον των ανθρώπων θα τιμωρηθούν αιώνια. Ίσως πάλι, με την αναφορά στον Ευφράτη, να δηλώνεται ότι από εκείνα τα μέρη θα προέλθει ο Αντίχριστος. Όσο για το πλήθος των δαιμόνων, δεν πρέπει να αμφιβάλλει κανείς.

Το θηρίο που είδες, υπήρχε και δεν υπάρχει πλέον, και πρόκειται να ανεβεί από την άβυσσο και να οδηγηθεί στην απώλεια. Θηρίο είναι ο διάβολος, ο οποίος πάντοτε ζητά ποιον να καταπιεί· αυτός, αφού θανατώθηκε με τον σταυρό του Χριστού, λέγεται ότι θα αναζήσει πάλι κατά τη συντέλεια, ενεργώντας την άρνηση του Σωτήρα μέσω του αντιχρίστου με σημεία και τέρατα πλάνης. Γι' αυτόν τον λόγο, υπήρχε μεν και είχε ισχύ πριν από τον σταυρό· δεν υπάρχει όμως μετά το σωτήριο πάθος, έχοντας αποδυναμωθεί και εκδιωχθεί από την εξουσία την οποία είχε αποκτήσει επί των εθνών μέσω της ειδωλολατρίας. Θα είναι όμως παρών κατά τη συντέλεια με τον τρόπο που αναφέραμε, ανεβαίνοντας από την άβυσσο, είτε από εκεί όπου καταδικάστηκε —εκεί όπου οι εκβαλλόμενοι δαίμονες ικέτευαν τον Χριστό να μη σταλούν, αλλά (να σταλούν) στους χοίρους—, είτε από τον παρόντα βίο, ο οποίος μεταφορικά ονομάστηκε άβυσσος εξαιτίας του βάθους της αμαρτίας που κυριαρχεί σε αυτόν, το οποίο ταράσσεται και κυματίζεται από τα πνεύματα των παθών. Διότι από εκεί εμφανίζεται ο αντίχριστος, φέροντας τον σατανά μέσα του προς όλεθρο των ανθρώπων, για να οδεύσει προς την απώλεια στον μέλλοντα αιώνα.

Και τον παρακαλούσαν να μην αποσταλούν έξω από τη χώρα, αλλά να εισέλθουν στους χοίρους· διότι υπήρχε εκεί μια αγέλη χοίρων που έβοσκε, και τους επέτρεψε να εισέλθουν στους χοίρους. Και όρμησε η αγέλη από τον γκρεμό στη θάλασσα (διότι ήταν περίπου δύο χιλιάδες) και πνίγηκαν στη θάλασσα. Και εκείνοι που τους έβοσκαν έφυγαν, και το ανήγγειλαν στην πόλη». Άραγε λοιπόν από άγνοια ρωτούσε ο Θεός Λόγος, ο οποίος για εμάς έγινε άνθρωπος, και δεν γνώριζε το όνομα του δαιμονίου πριν ρωτήσει; Αλλά συνηθίζει το Θείο να καθιστά φανερές τις αιτίες της κάθε υπόθεσης από το στόμα εκείνων που ερωτώνται. Έτσι και εδώ, για να δείξει το φοβερό γεγονός και το πλήθος των δαιμόνων, θέτει το ερώτημα, ώστε από το στόμα εκείνων να καταδειχθεί το θαυμαστό έργο. «Και τον παρακαλούσαν οι δαίμονες λέγοντας: Μη μας στείλεις στην άβυσσο, αλλά επίτρεψέ μας να εισέλθουμε στους χοίρους. Και τους επέτρεψε. Και βγήκαν οι δαίμονες και εισήλθαν στους χοίρους και όρμησε η αγέλη των χοίρων από τον γκρεμό στη θάλασσα, και χάθηκαν μέσα στα ύδατα». 36. Ώ, τι μεγάλη φιλανθρωπία του Θεού! Πώς από τη μια ελέγχει το ψεύδος, και από την άλλη υποδεικνύει την αλήθεια στους δούλους Του, με έργα και με λόγια και με όλη Του την πρόνοια. Διότι απέδειξε έμπρακτα ότι δεν υπάρχει η ίδια ψυχή στους ανθρώπους, στα κτήνη και στα ζώα.

Έπειτα θεράπευσε τον παράλυτο δούλο του εκατοντάρχου· και στη χήρα στη Ναΐν παρέδωσε τον γιο της αναστημένο από τους νεκρούς. Εκείνην που άλειψε με μύρο τα άγια πόδια Του, την εξάγνισε με τον λόγο Του. Και κατέπαυσε τους ανέμους, καθώς και τη μεγάλη λεγεώνα των δαιμόνων. Σταμάτησε τη ρύση του αίματος, και επανέφερε στη ζωή την κόρη του Ιαείρου. Έπειτα, με πέντε άρτους και δύο ψάρια, έθρεψε κάποτε στην έρημο πέντε χιλιάδες άνδρες. Και εξέπεμψε τη λάμψη της μορφής Του.

Σε κάθε περίπτωση, είναι Αυτός που κάθεται στα ύψη και τα πάντα περιέχει και προνοεί. Πρόσεξε δε ότι και το στίφος των δαιμόνων πουθενά δεν μπορούσε να μείνει ούτε του επιτρεπόταν ή του παραχωρούνταν από Αυτόν· γι' αυτό, ενώ προστάχθηκε από τον Κύριο να φύγει, επειδή δεν διατάχθηκε πού να πάει, πιεζόταν από μεγάλη βία και βρήκε ως καταφύγιο τους χοίρους που έβοσκαν στο βουνό, για να διαφύγει μέσω αυτών. Αλλά ούτε πάνω σε αυτούς είχε από μόνο του την εξουσία, πόσο μάλλον πάνω στους ανθρώπους ή σε κάποιο άλλο από τα όντα. Διότι «υπήρχε», λέει, «εκεί ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους που έβοσκε στο βουνό. Και τον παρακάλεσαν να τους επιτρέψει να πάνε σε αυτούς· και τους επέτρεψε. Όταν βγήκαν λοιπόν τα δαιμόνια από τον άνθρωπο, μπήκαν στους χοίρους· και όρμησε το κοπάδι των χοίρων από τον γκρεμό προς τη λίμνη και πνίγηκε». Τα δαιμόνια, λοιπόν, αναζητώντας αφορμή φυγής και έχοντας κακοποιό προαίρεση ζήτησαν την άδεια εναντίον των χοίρων, επειδή εκδιώκονταν από τους ανθρώπους από τον Σωτήρα, και αντιλήφθηκαν ότι δεν εκδιώκονται από έναν ή δύο, αλλά από κάθε άνθρωπο μέσω αυτού του ενός. Ο δε Κύριος τους το επέτρεψε, για να γνωρίσουμε εμείς, από αυτά που έπαθαν οι χοίροι, ότι δεν θα λυπούνταν ούτε τον άνθρωπο ώστε να μην τον παραδώσουν σε τέλεια απώλεια, αν δεν αναχαιτίζονταν και προηγουμένως αοράτως από τη δική Του δύναμη. «

«Ποιο είναι το όνομά σου;» Και εκείνος απάντησε: «Λεγεών», διότι είχαν εισέλθει μέσα του πολλά δαιμόνια. Και τον παρακαλούσαν να μην τους διατάξει να πάνε στην άβυσσο. Υπήρχε δε εκεί ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους που έβοσκαν στο βουνό· και τον παρακαλούσαν να τους επιτρέψει να εισέλθουν σε αυτούς. Και τους επέτρεψε.