Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:33

Και τον παρακαλούσαν να μην αποσταλούν έξω από τη χώρα, αλλά να εισέλθουν στους χοίρους· διότι υπήρχε εκεί μια αγέλη χοίρων που έβοσκε, και τους επέτρεψε να εισέλθουν στους χοίρους. Και όρμησε η αγέλη από τον γκρεμό στη θάλασσα (διότι ήταν περίπου δύο χιλιάδες) και πνίγηκαν στη θάλασσα. Και εκείνοι που τους έβοσκαν έφυγαν, και το ανήγγειλαν στην πόλη». Άραγε λοιπόν από άγνοια ρωτούσε ο Θεός Λόγος, ο οποίος για εμάς έγινε άνθρωπος, και δεν γνώριζε το όνομα του δαιμονίου πριν ρωτήσει; Αλλά συνηθίζει το Θείο να καθιστά φανερές τις αιτίες της κάθε υπόθεσης από το στόμα εκείνων που ερωτώνται. Έτσι και εδώ, για να δείξει το φοβερό γεγονός και το πλήθος των δαιμόνων, θέτει το ερώτημα, ώστε από το στόμα εκείνων να καταδειχθεί το θαυμαστό έργο. «Και τον παρακαλούσαν οι δαίμονες λέγοντας: Μη μας στείλεις στην άβυσσο, αλλά επίτρεψέ μας να εισέλθουμε στους χοίρους. Και τους επέτρεψε. Και βγήκαν οι δαίμονες και εισήλθαν στους χοίρους και όρμησε η αγέλη των χοίρων από τον γκρεμό στη θάλασσα, και χάθηκαν μέσα στα ύδατα». 36. Ώ, τι μεγάλη φιλανθρωπία του Θεού! Πώς από τη μια ελέγχει το ψεύδος, και από την άλλη υποδεικνύει την αλήθεια στους δούλους Του, με έργα και με λόγια και με όλη Του την πρόνοια. Διότι απέδειξε έμπρακτα ότι δεν υπάρχει η ίδια ψυχή στους ανθρώπους, στα κτήνη και στα ζώα.

Έπειτα θεράπευσε τον παράλυτο δούλο του εκατοντάρχου· και στη χήρα στη Ναΐν παρέδωσε τον γιο της αναστημένο από τους νεκρούς. Εκείνην που άλειψε με μύρο τα άγια πόδια Του, την εξάγνισε με τον λόγο Του. Και κατέπαυσε τους ανέμους, καθώς και τη μεγάλη λεγεώνα των δαιμόνων. Σταμάτησε τη ρύση του αίματος, και επανέφερε στη ζωή την κόρη του Ιαείρου. Έπειτα, με πέντε άρτους και δύο ψάρια, έθρεψε κάποτε στην έρημο πέντε χιλιάδες άνδρες. Και εξέπεμψε τη λάμψη της μορφής Του.

Σε κάθε περίπτωση, είναι Αυτός που κάθεται στα ύψη και τα πάντα περιέχει και προνοεί. Πρόσεξε δε ότι και το στίφος των δαιμόνων πουθενά δεν μπορούσε να μείνει ούτε του επιτρεπόταν ή του παραχωρούνταν από Αυτόν· γι' αυτό, ενώ προστάχθηκε από τον Κύριο να φύγει, επειδή δεν διατάχθηκε πού να πάει, πιεζόταν από μεγάλη βία και βρήκε ως καταφύγιο τους χοίρους που έβοσκαν στο βουνό, για να διαφύγει μέσω αυτών. Αλλά ούτε πάνω σε αυτούς είχε από μόνο του την εξουσία, πόσο μάλλον πάνω στους ανθρώπους ή σε κάποιο άλλο από τα όντα. Διότι «υπήρχε», λέει, «εκεί ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους που έβοσκε στο βουνό. Και τον παρακάλεσαν να τους επιτρέψει να πάνε σε αυτούς· και τους επέτρεψε. Όταν βγήκαν λοιπόν τα δαιμόνια από τον άνθρωπο, μπήκαν στους χοίρους· και όρμησε το κοπάδι των χοίρων από τον γκρεμό προς τη λίμνη και πνίγηκε». Τα δαιμόνια, λοιπόν, αναζητώντας αφορμή φυγής και έχοντας κακοποιό προαίρεση ζήτησαν την άδεια εναντίον των χοίρων, επειδή εκδιώκονταν από τους ανθρώπους από τον Σωτήρα, και αντιλήφθηκαν ότι δεν εκδιώκονται από έναν ή δύο, αλλά από κάθε άνθρωπο μέσω αυτού του ενός. Ο δε Κύριος τους το επέτρεψε, για να γνωρίσουμε εμείς, από αυτά που έπαθαν οι χοίροι, ότι δεν θα λυπούνταν ούτε τον άνθρωπο ώστε να μην τον παραδώσουν σε τέλεια απώλεια, αν δεν αναχαιτίζονταν και προηγουμένως αοράτως από τη δική Του δύναμη. «

Όταν δε βγήκαν τα δαιμόνια από τον άνθρωπο, μπήκαν στους χοίρους. Και όρμησε η αγέλη από τον γκρεμό στη λίμνη, και πνίγηκε.» Δες τον δαίμονα να μοιράζεται σε δύο πάθη κακίας, στο θράσος και στον φόβο. Διότι το να λέει, Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και σου; είναι ίδιον θρασύ και αναίσχυντου δούλου, ενώ το να λέει, Σε παρακαλώ, είναι ίδιον αυτού που φοβάται. Κατοικούσε δε στα μνήματα, θέλοντας να εμφυτεύσει στους ανθρώπους την πονηρή αντίληψη ότι οι ψυχές των νεκρών γίνονται δαίμονες.