Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:42

Σε δεινή κατάσταση είχε περιέλθει αυτός ο άνθρωπος: η μοναχοκόρη του, ηλικίας δώδεκα ετών, το ίδιο το στήριγμα του οίκου, η συνέχεια του γένους, επρόκειτο να οδηγηθεί πριν από τον νυφικό θάλαμο στην εκφορά, πριν από την παστάδα στον τάφο. Αυτή ήταν η αφορμή της προσέλευσης του Ιαείρου.

Διότι ήλθε ο Υιός του Θεού προηγουμένως στη Συναγωγή των Ιουδαίων, και την βρήκε να νοσεί και να έχει πεθάνει. Διότι τα παραπτώματα του Ισραήλ την έκαναν να πεθάνει. Η δε αιμορροούσα στον δρόμο, η γεμάτη ακαθαρσία, που είχε ροή όχι σε καιρό εμμήνου ρύσεως, αλλά αιμορραγούσε διαρκώς, αυτή πιστεύει στον Υιό του Θεού πριν από εκείνη. Και ενώ προς τα εκεί αυτός κατευθύνεται, αυτή επιθυμεί να αγγίξει έστω το κράσπεδο του ιματίου του. Ο δε Λουκάς, κάτι που δεν είπε ο Ματθαίος, πρόσθεσε ότι η κόρη του αρχισυναγώγου ήταν δώδεκα ετών. Και η αιμορροούσα έπασχε από αιμορραγία επί δώδεκα έτη. Επομένως, ταυτόχρονα με τη γέννηση εκείνης, αυτή αιμορραγεί. Διότι εκείνη βρίσκεται σε κατάσταση απάθειας όσο χρόνο ζει η Συναγωγή, και το ίδιο χρονικό όριο αποτελεί το τέλος εκείνης και την αρχή της σωτηρίας αυτής. Σε ηλικία δώδεκα ετών εκείνη πεθαίνει, και έχοντας το πάθος επί δώδεκα έτη αυτή, επειδή πίστεψε, θεραπεύεται, η οποία δεν μπόρεσε να θεραπευθεί από κανέναν από τους ιατρούς.

«Και συνέβη, ενώ πήγαιναν, να τον συνθλίβουν τα πλήθη. Και μια γυναίκα, αφού τον άγγιξε, θεραπεύτηκε από την αιμορραγία. Και είπε ο Κύριος: "Ποιος με άγγιξε;"» Και πάλι: «Κάποιος με άγγιξε· διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από εμένα δύναμη». 〈Έλεγχος〉 〈ιδ΄〉. «Ενώ πήγαιναν αυτοί», και δεν είπε «ενώ πήγαινε αυτός», ώστε να μην του αποδώσει διαφορετική μορφή από τη φυσική ακολουθία εκείνων που οδοιπορούν. Όσο για το «τον συνέθλιβαν τα πλήθη», τα πλήθη δεν θα μπορούσαν να συνθλίψουν ένα πνεύμα. Και η γυναίκα που τον άγγιξε και θεραπεύτηκε δεν άγγιξε αέρα, αλλά ήρθε σε ανθρώπινη επαφή. Διότι, για να δείξει ότι το άγγιγμα του σώματός του από τη γυναίκα δεν έγινε μόνο κατά δόκησιν, διδάσκει λέγοντας: «Ποιος με άγγιξε; Διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από εμένα δύναμη». 〈Σχόλιο〉 〈ιε΄〉. «Αφού κοίταξε ψηλά στους ουρανούς, τους ευλόγησε». 〈Έλεγχος〉 〈ιε΄〉. Εάν κοίταξε ψηλά στους ουρανούς και τους ευλόγησε, δεν είχε μόνο κατά δόκησιν τα σχήματα των οφθαλμών και των άλλων μελών. 〈Σχόλιο〉 〈ιστ΄〉. «Λέγοντας, πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει πολλά, να θανατωθεί και μετά από τρεις ημέρες να αναστηθεί». 〈Έλεγχος〉 〈ιστ΄〉. Εάν ο μονογενής Υιός του Θεού ομολογεί τον εαυτό του Υιό ανθρώπου και ότι θα πάθει και θα θανατωθεί, αυτό αποτελεί τσεκούρι εναντίον σου, που αποκόπτει ολόκληρη τη ρίζα σου, ω Μαρκίωνα, που γεννήθηκες από αγκάθια, άνυδρη νεφέλη, δέντρο άκαρπο και φθινοπωρινό. Διότι και πάλι λέει: «και μετά από τρεις ημέρες να αναστηθεί».

Έπειτα θεράπευσε τον παράλυτο δούλο του εκατοντάρχου· και στη χήρα στη Ναΐν παρέδωσε τον γιο της αναστημένο από τους νεκρούς. Εκείνην που άλειψε με μύρο τα άγια πόδια Του, την εξάγνισε με τον λόγο Του. Και κατέπαυσε τους ανέμους, καθώς και τη μεγάλη λεγεώνα των δαιμόνων. Σταμάτησε τη ρύση του αίματος, και επανέφερε στη ζωή την κόρη του Ιαείρου. Έπειτα, με πέντε άρτους και δύο ψάρια, έθρεψε κάποτε στην έρημο πέντε χιλιάδες άνδρες. Και εξέπεμψε τη λάμψη της μορφής Του.

Αφήνοντας δε εκείνους τους παλαιούς, ας δούμε και αυτούς που κατά το Ευαγγέλιο της χάριτος απαλλάχθηκαν από τα δεινά που τους κατείχαν. Τι επανέφερε πάλι στη ζωή την κόρη του αρχισυνάγωγου Ιαείρου, η οποία είχε πεθάνει, όπως ακούσαμε τώρα από το Ευαγγέλιο του Λουκά; Δεν ήταν η δέηση αυτού προς τον Κύριο; Τι χάρισε στους λεπρούς τον καθαρισμό; Δεν ήταν πάλι αυτή; Τι παρέσχε το φως στη διπλή δυάδα των τυφλών; Μήπως οι δύο από αυτούς δεν επιπλήττονταν από το πλήθος για να σωπάσουν, αλλά αυτοί φώναζαν πολύ περισσότερο, γι' αυτό και πέτυχαν την εκπλήρωση της προσευχής τους; Τι παρέδωσε υγιή την κόρη στη Χαναναία, αν και ήταν απορριπτέα σύμφωνα με τον νόμο; Δεν ήταν η επίμονη αίτησή της προς τον Κύριο; Και για να αφήσουμε τώρα τα υπόλοιπα, ας θυμηθούμε τους δικούς μας, που έγιναν αιώνιοι στεφανηφόροι από τον ουρανό και είναι προσκυνητοί σε εμάς: ποιος ανέδειξε τον θαυμαστό μεταξύ των μαρτύρων Νέστορα, και πριν από την ιερή του μαρτυρία, σε δεύτερο Δαβίδ εναντίον ενός νέου Γολιάθ, του Λυαίου, κερδίζοντας φανερά τη νίκη, και έπειτα, αφού αποδύθηκε τον αγώνα ενάντια στο σώμα του Λυαίου, και τον κατατρόπωσε ολοκληρωτικά, συνέτριψε ταυτόχρονα την αλαζονεία του τυράννου Ερκουλίου; Δεν ήταν η δέησή του την ώρα του αγώνα προς τον μέγα μεταξύ των αγίων Δημήτριο, και μάλιστα πριν από την τελείωση του μαρτυρίου του, και μέσω αυτού προς τον Θεό;

Και τους φώναξε, και είπε: «Τι θέλετε να σας κάνω;» Του λένε: «Κύριε, να ανοιχθούν τα μάτια μας». Ο δε Ιησούς, αφού σπλαγχνίστηκε, άγγιξε τα μάτια τους, και ανέβλεψαν.» «Υπήρχε κάποιος άνθρωπος, και βρισκόταν επί τριάντα οκτώ έτη στην ασθένειά του· και του λέει ο Ιησούς: «Θέλεις να γίνεις υγιής;» και τα εξής. «Αφού είπε αυτά, έφτυσε χάμω, και έφτιαξε πηλό από το πτύσμα, και άλειψε τον πηλό στα μάτια του τυφλού, και του είπε: Πήγαινε, νίψου στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και αφού νίφτηκε, ήρθε βλέποντας.» «Ιδού ένας άνδρας, ο Ιάειρος, αφού έπεσε στα πόδια του Ιησού, τον παρακαλούσε να εισέλθει στον οίκο του, διότι είχε μία μονογενή θυγατέρα περίπου δώδεκα ετών, και αυτή πέθαινε. Ενώ δε αυτός πήγαινε, μία γυναίκα που είχε ρύση αίματος, άγγιξε από πίσω το κράσπεδο του ιματίου του, και αμέσως σταμάτησε η ρύση του αίματός της.» «Ενώ ακόμη μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του αρχισυνάγωγου, λέγοντάς του: Πέθανε η θυγατέρα σου· μην ενοχλείς τον διδάσκαλο. Και αφού ήρθε στην οικία και κράτησε το χέρι της, φώναξε λέγοντας: Παιδί μου, σήκω. Και επέστρεψε το πνεύμα της.» «Ιδού μία γυναίκα που είχε πνεύμα ασθένειας επί δεκαπέντε έτη, και ήταν σκυμμένη, και δεν μπορούσε καθόλου να ανασηκωθεί. Είπε δε σε αυτήν ο Ιησούς: Γυναίκα, έχεις απαλλαγεί από την ασθένειά σου· και αμέσως ανορθώθηκε.» «

Δεν είπε: «όσα σου έκανα εγώ», δίνοντάς μας πρότυπο ταπεινοφροσύνης, αλλά και για να αναφέρουμε πάντα τα κατορθώματα στον Θεό. Εκείνος όμως ήταν τόσο ευγνώμων, ώστε να διηγείται όσα του έκανε ο Ιησούς. Διότι ο μεν Κύριος τον πρόσταξε να διηγείται όσα του έκανε ο Θεός, αυτός όμως διηγείται όσα του έκανε ο Ιησούς. Πρέπει λοιπόν και εμείς, όταν κάνουμε σε κάποιον ένα καλό, να μην επιθυμούμε να διακηρύσσεται αυτό, αλλά εκείνος που δέχθηκε το καλό, έστω κι αν εμείς δεν το θέλουμε, να το διακηρύσσει. «Ενώ δε επέστρεφε ο Ιησούς, τον υποδέχθηκε το πλήθος, διότι όλοι τον περίμεναν. Και ιδού, ήλθε ένας άνδρας, που ονομαζόταν Ιάειρος, και αυτός ήταν αρχισυνάγωγος, και πέφτοντας στα πόδια του Ιησού, τον παρακαλούσε να εισέλθει στο σπίτι του, επειδή είχε μία μονογενή θυγατέρα, περίπου δώδεκα ετών, και αυτή πέθαινε».

«Καθώς δε αυτός πήγαινε, τα πλήθη τον συνέθλιβαν. Και μια γυναίκα, η οποία έπασχε από αιμορραγία εδώ και δώδεκα χρόνια και η οποία, αν και είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία στους ιατρούς, δεν μπόρεσε να θεραπευτεί από κανέναν, τον πλησίασε από πίσω και άγγιξε το κράσπεδο του ενδύματός του, και αμέσως σταμάτησε η αιμορραγία της.» Ο Ιησούς, λοιπόν, επέστρεψε από τη χώρα των Γαδαρηνών. Τα πλήθη τον περίμεναν, αφενός για τη διδασκαλία του και αφετέρου για τα θαύματά του. Προσήλθε τότε κάποιος άρχοντας της Συναγωγής, όχι ασήμαντος, ούτε περιφρονημένος, αλλά από τους πρώτους. Ο ευαγγελιστής μάλιστα προσθέτει και το όνομά του, για να γίνει πιο αναγνωρίσιμο το θαύμα, πως είναι αληθινό. Αυτός πέφτει στα πόδια του Ιησού, επειδή του παρουσιάστηκε μεγάλη ανάγκη. Αν και θα έπρεπε ακόμη και χωρίς να τον εξαναγκάζει η ανάγκη να προσπέσει και να τον αναγνωρίσει ότι είναι Θεός, ωστόσο πολλές φορές και η θλίψη εξαναγκάζει τους ανθρώπους προς την επιλογή του καλύτερου. Γι' αυτό ακριβώς και ο Δαβίδ είπε να σφίξεις με χαλινάρι και στόμιο τα σαγόνια τους, αυτών που δεν σε πλησιάζουν. Καθ' οδόν, όμως, τον πλησιάζει μια γυναίκα φέρνοντας μαζί της πάρα πολύ μεγάλη πίστη. Διότι, αφού τον πλησίασε, άγγιξε το κράσπεδο του ενδύματός του, πιστεύοντας απόλυτα ότι αν μόνο τον αγγίξει, θα σωθεί.