Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:43

Πριν λοιπόν από τον σωτήριο σταυρό και την εκ νεκρών ανάσταση, όταν η περί ημάς θεία οικονομία δεν είχε ακόμη λάβει την πρέπουσα ολοκλήρωσή της, συναναστρεφόταν με δικαίους και αδίκους, και συνέτρωγε με τελώνες και αμαρτωλούς, και παρείχε ελεύθερη την προσέγγιση σε αυτούς που ήθελαν να αγγίξουν την άγια σάρκα Του, προκειμένου να αγιάσει τους πάντες και να τους καλέσει σε επίγνωση της αλήθειας, και να επαναφέρει στην υγιή κατάσταση τους ασθενείς, καθώς και τους συντετριμμένους από τα νοσήματα των αμαρτιών. Γι' αυτό τον λόγο τους είπε πάλι: «Δεν έχουν ανάγκη ιατρού οι υγιείς, αλλά οι ασθενείς». Επομένως, πριν από την εκ νεκρών ανάσταση συναναστρεφόταν αδιακρίτως με δικαίους και αμαρτωλούς, και δεν έδιωχνε απολύτως κανέναν από όσους Τον πλησίαζαν. Και πράγματι, όταν κάποτε παρακαθόταν σε δείπνο στο σπίτι του Φαρισαίου, στεκόταν δίπλα Του κλαίγοντας μια γυναίκα, «η οποία ήταν αμαρτωλή στην πόλη», όπως έχει γραφεί, και αφού έλυσε τα πάντα φιλόκοσμα μαλλιά της, και έχοντας μόλις εγκαταλείψει τις παλιές κακίες, σκούπιζε τα πόδια Του, και δεν φαίνεται να την εμπόδισε· αλλά και όταν πήγαινε για να αναστήσει το κοριτσάκι του αρχισυναγώγου, πάλι Τον πλησίασε μία «γυναίκα που έπασχε από αιμορραγία και άγγιξε το κράσπεδό Του», και δεν θα Τον βρούμε καθόλου να οργίζεται, αλλά αντίθετα να την αξιώνει με λόγο αγαθό: «Κόρη μου», είπε, «η πίστη σου σε έσωσε, πορεύου εν ειρήνη».

Διότι ήλθε ο Υιός του Θεού προηγουμένως στη Συναγωγή των Ιουδαίων, και την βρήκε να νοσεί και να έχει πεθάνει. Διότι τα παραπτώματα του Ισραήλ την έκαναν να πεθάνει. Η δε αιμορροούσα στον δρόμο, η γεμάτη ακαθαρσία, που είχε ροή όχι σε καιρό εμμήνου ρύσεως, αλλά αιμορραγούσε διαρκώς, αυτή πιστεύει στον Υιό του Θεού πριν από εκείνη. Και ενώ προς τα εκεί αυτός κατευθύνεται, αυτή επιθυμεί να αγγίξει έστω το κράσπεδο του ιματίου του. Ο δε Λουκάς, κάτι που δεν είπε ο Ματθαίος, πρόσθεσε ότι η κόρη του αρχισυναγώγου ήταν δώδεκα ετών. Και η αιμορροούσα έπασχε από αιμορραγία επί δώδεκα έτη. Επομένως, ταυτόχρονα με τη γέννηση εκείνης, αυτή αιμορραγεί. Διότι εκείνη βρίσκεται σε κατάσταση απάθειας όσο χρόνο ζει η Συναγωγή, και το ίδιο χρονικό όριο αποτελεί το τέλος εκείνης και την αρχή της σωτηρίας αυτής. Σε ηλικία δώδεκα ετών εκείνη πεθαίνει, και έχοντας το πάθος επί δώδεκα έτη αυτή, επειδή πίστεψε, θεραπεύεται, η οποία δεν μπόρεσε να θεραπευθεί από κανέναν από τους ιατρούς.

Διότι πολλοί ιατροί υποσχέθηκαν να θεραπεύσουν εκείνους που προέρχονταν από τα έθνη. Εάν δεις αυτούς που φιλοσοφούν και υπόσχονται την αλήθεια, είναι ιατροί που προσπαθούν να προσφέρουν θεραπεία. Αλλά αυτή, αφού δαπάνησε όλα τα υπάρχοντά της, δεν κατόρθωσε να θεραπευτεί από κανέναν από τους ιατρούς· άγγιξε όμως το κράσπεδο του Ιησού διά της πίστεως, και ιάθηκε. Εάν εξετάσουμε την πίστη μας προς τον Ιησού Χριστό, και κατανοήσουμε πόσο μέγας είναι ο Υιός του Θεού, και τι ακριβώς αγγίξαμε από αυτόν, θα διαπιστώσουμε ότι, συγκριτικά με όσα υπάρχουν σε αυτόν, έχουμε αγγίξει μόνον ένα κράσπεδο· αλλά παρ' όλα αυτά το κράσπεδο μας θεραπεύει, και μας καθιστά άξιους να ακούσουμε από τον Ιησού: «Θύγατερ, η πίστη σου σε έσωσε.» Και εάν εμείς θεραπευτούμε, τότε θα αναστηθεί και η θυγατέρα του αρχισυνάγωγου. Διότι, «όταν εισέλθει το πλήρωμα των εθνών, τότε όλος ο Ισραήλ θα σωθεί».

«Και συνέβη, ενώ πήγαιναν, να τον συνθλίβουν τα πλήθη. Και μια γυναίκα, αφού τον άγγιξε, θεραπεύτηκε από την αιμορραγία. Και είπε ο Κύριος: "Ποιος με άγγιξε;"» Και πάλι: «Κάποιος με άγγιξε· διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από εμένα δύναμη». 〈Έλεγχος〉 〈ιδ΄〉. «Ενώ πήγαιναν αυτοί», και δεν είπε «ενώ πήγαινε αυτός», ώστε να μην του αποδώσει διαφορετική μορφή από τη φυσική ακολουθία εκείνων που οδοιπορούν. Όσο για το «τον συνέθλιβαν τα πλήθη», τα πλήθη δεν θα μπορούσαν να συνθλίψουν ένα πνεύμα. Και η γυναίκα που τον άγγιξε και θεραπεύτηκε δεν άγγιξε αέρα, αλλά ήρθε σε ανθρώπινη επαφή. Διότι, για να δείξει ότι το άγγιγμα του σώματός του από τη γυναίκα δεν έγινε μόνο κατά δόκησιν, διδάσκει λέγοντας: «Ποιος με άγγιξε; Διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από εμένα δύναμη». 〈Σχόλιο〉 〈ιε΄〉. «Αφού κοίταξε ψηλά στους ουρανούς, τους ευλόγησε». 〈Έλεγχος〉 〈ιε΄〉. Εάν κοίταξε ψηλά στους ουρανούς και τους ευλόγησε, δεν είχε μόνο κατά δόκησιν τα σχήματα των οφθαλμών και των άλλων μελών. 〈Σχόλιο〉 〈ιστ΄〉. «Λέγοντας, πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει πολλά, να θανατωθεί και μετά από τρεις ημέρες να αναστηθεί». 〈Έλεγχος〉 〈ιστ΄〉. Εάν ο μονογενής Υιός του Θεού ομολογεί τον εαυτό του Υιό ανθρώπου και ότι θα πάθει και θα θανατωθεί, αυτό αποτελεί τσεκούρι εναντίον σου, που αποκόπτει ολόκληρη τη ρίζα σου, ω Μαρκίωνα, που γεννήθηκες από αγκάθια, άνυδρη νεφέλη, δέντρο άκαρπο και φθινοπωρινό. Διότι και πάλι λέει: «και μετά από τρεις ημέρες να αναστηθεί».

«Και γυναίκα που έπασχε από ρύση αίματος επί δώδεκα έτη», κ.λπ. Εγώ όμως δεν θεωρώ σωστό να παραβλέψω μια διήγηση που αξίζει να μνημονεύεται και από τους μεταγενέστερους. Διότι έλεγαν ότι η αιμορροούσα καταγόταν από την Πανεάδα, ότι το σπίτι της επιδεικνυόταν μέσα στην πόλη, και ότι διασώζονταν θαυμαστά μνημεία της ευεργεσίας του Σωτήρος προς αυτήν. Διότι πάνω σε ψηλό λίθο, μπροστά στις πύλες του σπιτιού της, στεκόταν ένα χάλκινο ομοίωμα γυναίκας, γονατισμένο, με τα χέρια εκτεταμένα προς τα εμπρός, που έμοιαζε με ικέτιδα· απέναντι δε από αυτό βρισκόταν ένα άλλο όρθιο άγαλμα άνδρα από το ίδιο υλικό, ντυμένο κοσμίως με μανδύα, το οποίο έτεινε το χέρι προς τη γυναίκα. Στα πόδια του, πάνω στη στήλη, φύτρωνε ένα παράξενο είδος βοτάνου, το οποίο, ανεβαίνοντας μέχρι το κράσπεδο του χάλκινου μανδύα, αποτελούσε θεραπευτικό φάρμακο για κάθε είδους νοσήματα. Έλεγαν ότι αυτός ο ανδριάντας έφερε τη μορφή του Ιησού, τον οποίο ο Μαξιμίνος κατέστησε πάρεργο της δικής του δυσέβειας. Και αυτά μεν έχουν έτσι. Ας προχωρήσουμε όμως στη συνέχεια του λόγου.

Έπειτα θεράπευσε τον παράλυτο δούλο του εκατοντάρχου· και στη χήρα στη Ναΐν παρέδωσε τον γιο της αναστημένο από τους νεκρούς. Εκείνην που άλειψε με μύρο τα άγια πόδια Του, την εξάγνισε με τον λόγο Του. Και κατέπαυσε τους ανέμους, καθώς και τη μεγάλη λεγεώνα των δαιμόνων. Σταμάτησε τη ρύση του αίματος, και επανέφερε στη ζωή την κόρη του Ιαείρου. Έπειτα, με πέντε άρτους και δύο ψάρια, έθρεψε κάποτε στην έρημο πέντε χιλιάδες άνδρες. Και εξέπεμψε τη λάμψη της μορφής Του.

Αφήνοντας δε εκείνους τους παλαιούς, ας δούμε και αυτούς που κατά το Ευαγγέλιο της χάριτος απαλλάχθηκαν από τα δεινά που τους κατείχαν. Τι επανέφερε πάλι στη ζωή την κόρη του αρχισυνάγωγου Ιαείρου, η οποία είχε πεθάνει, όπως ακούσαμε τώρα από το Ευαγγέλιο του Λουκά; Δεν ήταν η δέηση αυτού προς τον Κύριο; Τι χάρισε στους λεπρούς τον καθαρισμό; Δεν ήταν πάλι αυτή; Τι παρέσχε το φως στη διπλή δυάδα των τυφλών; Μήπως οι δύο από αυτούς δεν επιπλήττονταν από το πλήθος για να σωπάσουν, αλλά αυτοί φώναζαν πολύ περισσότερο, γι' αυτό και πέτυχαν την εκπλήρωση της προσευχής τους; Τι παρέδωσε υγιή την κόρη στη Χαναναία, αν και ήταν απορριπτέα σύμφωνα με τον νόμο; Δεν ήταν η επίμονη αίτησή της προς τον Κύριο; Και για να αφήσουμε τώρα τα υπόλοιπα, ας θυμηθούμε τους δικούς μας, που έγιναν αιώνιοι στεφανηφόροι από τον ουρανό και είναι προσκυνητοί σε εμάς: ποιος ανέδειξε τον θαυμαστό μεταξύ των μαρτύρων Νέστορα, και πριν από την ιερή του μαρτυρία, σε δεύτερο Δαβίδ εναντίον ενός νέου Γολιάθ, του Λυαίου, κερδίζοντας φανερά τη νίκη, και έπειτα, αφού αποδύθηκε τον αγώνα ενάντια στο σώμα του Λυαίου, και τον κατατρόπωσε ολοκληρωτικά, συνέτριψε ταυτόχρονα την αλαζονεία του τυράννου Ερκουλίου; Δεν ήταν η δέησή του την ώρα του αγώνα προς τον μέγα μεταξύ των αγίων Δημήτριο, και μάλιστα πριν από την τελείωση του μαρτυρίου του, και μέσω αυτού προς τον Θεό;

Ομοίως δε, το θαύμα της αιμορροούσας, που ιστορείται από τον Μάρκο και τον Λουκά, ήταν διαφορετικό από εκείνο που αναφέρεται στον Ματθαίο. Διότι για την πρώτη έχει γραφτεί ότι δαπάνησε όλη την περιουσία της στους ιατρούς, ενώ για τη δεύτερη ιστορείται ότι δεν έπραξε τίποτα τέτοιο.

Ακόμη και η κρυφή πίστη ξέρανε τις ροές των αιμάτων, και ενώ σε άλλους το δώρο ακολουθούσε την αίτηση που είχε προηγηθεί, εδώ η γυναίκα, παραμένοντας σιωπηλή, απέσπασε το χάρισμα από Εκείνον που σιωπούσε, όπως τουλάχιστον νομίζε. Ω, γυναίκα ταλαίπωρη και συνάμα μακάρια! Ταλαίπωρη για τα προηγούμενα, μακάρια για τα κατοπινά. Διότι λέγει: «Ιδού, μία γυναίκα που είχε ρύση αίματος δώδεκα έτη». Και αν ακόμη ο αριθμός των ημερών ήταν τόσος όσος ο χρόνος των ετών που είχε αναλωθεί, θα την είχε καταβάλει, πόσο μάλλον δώδεκα έτη. Η ασθένεια, όπως νομίζω, είχε πλέον μεταβληθεί σε φύση· η γυναίκα αυτή, αφού ξόδεψε σε ιατρούς όλο το βιος της, στον μαρασμό του σώματος πρόσθεσε και την απώλεια των χρημάτων της, και από κανέναν δεν μπόρεσε να θεραπευθεί. Ω, αυτό το «δεν μπόρεσε»! Η γυναίκα είχε ως ανταγωνιστή τον ίδιο τον εχθρό της πάθησης· ανέβλυζε λοιπόν η κοιλιά της γυναίκας, κατέρρεε ένας ακατάπαυστος κρουνός αιμάτων· και ούτε το τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα δεν κατάφερε να εξαντλήσει την ορμή αυτού του οχετού της δυσωδίας.

Έπειτα, ευφραινόμενη η γη για όλα αυτά τα γεγονότα, φώναζε προς όλη την ομόδουλη κτίση: Ελάτε, συναχθείτε όλοι οι απόγονοί μου, και δείτε πάνω στη γη αυτόν που δοξάζεται στους ουρανούς· ελάτε, δείτε να βαστάζεται σε αγκάλες γυναίκας αυτόν που κάθεται πάνω στα Χερουβίμ· ελάτε, δείτε να τρέφεται με γάλα αυτόν που χορηγεί το γάλα στα θηλυκά· ελάτε, δείτε να χωράει σε κοιλιά Παρθένου αυτόν που δεν τον χωρούν οι ουρανοί· ελάτε, δείτε να λαμβάνει τροφή από μητέρα αυτόν που τρέφει τα πέρατα της οικουμένης· ελάτε, δείτε να παραδίδεται σε δασκάλους αυτόν που εκπαιδεύει τους δασκάλους· ελάτε, δείτε να δοκιμάζεται από ανθρώπους αυτόν που δοξάζεται από τους αγγέλους· ελάτε, δείτε να εισέρχεται στον οίκο του Ζακχαίου αυτόν που κάθεται υπεράνω των ουρανών· ελάτε, δείτε να συνομιλεί με τη Χαναναία αυτόν που ανυμνείται από τη λειτουργία των Χερουβίμ· ελάτε, δείτε να προσεγγίζεται από αμαρτωλή γυναίκα αυτόν που κάθεται στα δεξιά του Πατρός· ελάτε, δείτε αυτόν του οποίου τα κράσπεδα αγγίζει η ασθενής γυναίκα, να προσκυνείται από την ασώματη φύση των δυνάμεων· ελάτε, δείτε να έχει γεννηθεί ως άνθρωπος, αυτόν που είναι ο ποιητής των αιώνων· ελάτε, δείτε να γίνεται νήπιο αυτόν που υπάρχει προ καταβολής κόσμου· ελάτε, δείτε να δοκιμάζεται από αρχιερείς αυτόν που δορυφορείται από τους αγγέλους· ελάτε, όλα τα κτίσματα βλέποντας τον Κτίστη· και εφόσον η ζωή βρίσκεται πάνω στη γη, όλοι ζήστε· ελάτε, όλοι γίνετε θεοφόροι· ελάτε, μικροί μαζί με τους μεγάλους συναχθείτε, οι φτωχοί με τους πλούσιους, οι δούλοι με τους κυρίους, οι αμαρτωλοί με τους δικαίους, τα ερπετά και τα τετράποδα μαζί με τα πετεινά, και δείτε αυτόν που χάρισε τη ζωή.

Ελέησε αυτή την κεφαλή, διότι οι ανομίες μου υπερέβησαν την κεφαλή μου· ελέησε αυτές τις τρίχες, τις οποίες εσύ έπλασες· ελέησε αυτούς τους οφθαλμούς, τους οποίους εσύ δημιούργησας· ελέησε τούτον τον πηλό, στον οποίο εσύ μεν έδωσες μορφή γεμάτη κάλλος, εγώ όμως τον καταχράστηκα μετατρέποντάς τον σε άμορφη ασχήμια· ελέησε τη δική σου εικόνα, με την οποία ο εχθρός έπαιξε όπως θέλησε· ελέησε τη δική σου στήλη, την οποία ο εχθρός σου περιέσυρε σαν να ήταν αδέσποτη· δέξου ως λύτρα και τα δάκρυά μου, και συγχώρησε ως αγαθός τα εγκλήματά μου· θέλησε μόνο, και έχω ελευθερωθεί· δώσε ένα νεύμα μόνο, και έχω λυτρωθεί· πρόσταξε, και το ποθούμενο έχει εκπληρωθεί. Διότι αυτό που εσύ θέλεις, γίνεται πράξη· και ο δικός σου λόγος είναι έργο. Ας λάβω την ελευθερία από τους άχραντους πόδες σου, όπως έκλεψε από τα κράσπεδά σου τη θεραπεία η αιμορροούσα, επειδή εσύ θέλησες να κλαπεί αυτό· ας γίνω και εγώ για τους μεταγενέστερους ένα διήγημα της δικής σου φιλανθρωπίας. Κληροδότησε εμένα και τον βίο μου στις επόμενες γενεές ως ένα καλό υπόμνημα των δικών σου οικτιρμών· ας λένε άπαντες ότι κάποτε μια πόρνη, παράνομη και καταδικασμένη, αφού προσήλθε στον Ιησού, δικαιώθηκε από αυτόν· και βλέποντάς το, ας προσέρχονται άπαντες μαζί με εμένα, και ας αρπάζουν τις δικές σου δωρεές.

Και τους φώναξε, και είπε: «Τι θέλετε να σας κάνω;» Του λένε: «Κύριε, να ανοιχθούν τα μάτια μας». Ο δε Ιησούς, αφού σπλαγχνίστηκε, άγγιξε τα μάτια τους, και ανέβλεψαν.» «Υπήρχε κάποιος άνθρωπος, και βρισκόταν επί τριάντα οκτώ έτη στην ασθένειά του· και του λέει ο Ιησούς: «Θέλεις να γίνεις υγιής;» και τα εξής. «Αφού είπε αυτά, έφτυσε χάμω, και έφτιαξε πηλό από το πτύσμα, και άλειψε τον πηλό στα μάτια του τυφλού, και του είπε: Πήγαινε, νίψου στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και αφού νίφτηκε, ήρθε βλέποντας.» «Ιδού ένας άνδρας, ο Ιάειρος, αφού έπεσε στα πόδια του Ιησού, τον παρακαλούσε να εισέλθει στον οίκο του, διότι είχε μία μονογενή θυγατέρα περίπου δώδεκα ετών, και αυτή πέθαινε. Ενώ δε αυτός πήγαινε, μία γυναίκα που είχε ρύση αίματος, άγγιξε από πίσω το κράσπεδο του ιματίου του, και αμέσως σταμάτησε η ρύση του αίματός της.» «Ενώ ακόμη μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του αρχισυνάγωγου, λέγοντάς του: Πέθανε η θυγατέρα σου· μην ενοχλείς τον διδάσκαλο. Και αφού ήρθε στην οικία και κράτησε το χέρι της, φώναξε λέγοντας: Παιδί μου, σήκω. Και επέστρεψε το πνεύμα της.» «Ιδού μία γυναίκα που είχε πνεύμα ασθένειας επί δεκαπέντε έτη, και ήταν σκυμμένη, και δεν μπορούσε καθόλου να ανασηκωθεί. Είπε δε σε αυτήν ο Ιησούς: Γυναίκα, έχεις απαλλαγεί από την ασθένειά σου· και αμέσως ανορθώθηκε.» «

«Καθώς δε αυτός πήγαινε, τα πλήθη τον συνέθλιβαν. Και μια γυναίκα, η οποία έπασχε από αιμορραγία εδώ και δώδεκα χρόνια και η οποία, αν και είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία στους ιατρούς, δεν μπόρεσε να θεραπευτεί από κανέναν, τον πλησίασε από πίσω και άγγιξε το κράσπεδο του ενδύματός του, και αμέσως σταμάτησε η αιμορραγία της.» Ο Ιησούς, λοιπόν, επέστρεψε από τη χώρα των Γαδαρηνών. Τα πλήθη τον περίμεναν, αφενός για τη διδασκαλία του και αφετέρου για τα θαύματά του. Προσήλθε τότε κάποιος άρχοντας της Συναγωγής, όχι ασήμαντος, ούτε περιφρονημένος, αλλά από τους πρώτους. Ο ευαγγελιστής μάλιστα προσθέτει και το όνομά του, για να γίνει πιο αναγνωρίσιμο το θαύμα, πως είναι αληθινό. Αυτός πέφτει στα πόδια του Ιησού, επειδή του παρουσιάστηκε μεγάλη ανάγκη. Αν και θα έπρεπε ακόμη και χωρίς να τον εξαναγκάζει η ανάγκη να προσπέσει και να τον αναγνωρίσει ότι είναι Θεός, ωστόσο πολλές φορές και η θλίψη εξαναγκάζει τους ανθρώπους προς την επιλογή του καλύτερου. Γι' αυτό ακριβώς και ο Δαβίδ είπε να σφίξεις με χαλινάρι και στόμιο τα σαγόνια τους, αυτών που δεν σε πλησιάζουν. Καθ' οδόν, όμως, τον πλησιάζει μια γυναίκα φέρνοντας μαζί της πάρα πολύ μεγάλη πίστη. Διότι, αφού τον πλησίασε, άγγιξε το κράσπεδο του ενδύματός του, πιστεύοντας απόλυτα ότι αν μόνο τον αγγίξει, θα σωθεί.