Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:45

Διότι αυτό θα το αποδείκνυε πολύ καθαρά το γκρέμισμα των χοίρων και ο πνιγμός τους στα ύδατα. Και για αυτόν τον λόγο ο Χριστός συγκατένευσε στο αίτημά τους, ώστε από το συμβάν να μάθουμε εμείς τι λογής είναι, δηλαδή πόσο σκληροί και θηριώδεις είναι. <Είπε ο Ιησούς: Ποιος με άγγιξε;> (A f. 130) Δεν έμεινε όμως άγνωστο το παράδοξο, διότι αν και ο Σωτήρας γνώριζε τα πάντα, ρωτά σαν να μην γνωρίζει, και λέει: «Ποιος με άγγιξε;». Και ενώ οι άγιοι απόστολοι απάντησαν πολύ λογικά ότι «Τα πλήθη σε περιέχουν και σε συνθλίβουν», πράγμα που αποτελούσε μέγιστο σημάδι του ότι και ο ίδιος ήταν ντυμένος με αληθινή σάρκα και καταπατούσε κάθε έπαρση, διότι δεν τον ακολουθούσαν από μακριά, αλλά τον πίεζαν από παντού· ο ίδιος φέρνει στο φως αυτό που συνέβη, και επέμενε λέγοντας ότι «Κάποιος με άγγιξε· διότι εγώ ένιωσα δύναμη να βγαίνει από εμένα», απαντώντας πιο απλοϊκά, προσαρμοζόμενος στην αντίληψη αυτών που άκουγαν.

«Και συνέβη, ενώ πήγαιναν, να τον συνθλίβουν τα πλήθη. Και μια γυναίκα, αφού τον άγγιξε, θεραπεύτηκε από την αιμορραγία. Και είπε ο Κύριος: "Ποιος με άγγιξε;"» Και πάλι: «Κάποιος με άγγιξε· διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από εμένα δύναμη». 〈Έλεγχος〉 〈ιδ΄〉. «Ενώ πήγαιναν αυτοί», και δεν είπε «ενώ πήγαινε αυτός», ώστε να μην του αποδώσει διαφορετική μορφή από τη φυσική ακολουθία εκείνων που οδοιπορούν. Όσο για το «τον συνέθλιβαν τα πλήθη», τα πλήθη δεν θα μπορούσαν να συνθλίψουν ένα πνεύμα. Και η γυναίκα που τον άγγιξε και θεραπεύτηκε δεν άγγιξε αέρα, αλλά ήρθε σε ανθρώπινη επαφή. Διότι, για να δείξει ότι το άγγιγμα του σώματός του από τη γυναίκα δεν έγινε μόνο κατά δόκησιν, διδάσκει λέγοντας: «Ποιος με άγγιξε; Διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από εμένα δύναμη». 〈Σχόλιο〉 〈ιε΄〉. «Αφού κοίταξε ψηλά στους ουρανούς, τους ευλόγησε». 〈Έλεγχος〉 〈ιε΄〉. Εάν κοίταξε ψηλά στους ουρανούς και τους ευλόγησε, δεν είχε μόνο κατά δόκησιν τα σχήματα των οφθαλμών και των άλλων μελών. 〈Σχόλιο〉 〈ιστ΄〉. «Λέγοντας, πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει πολλά, να θανατωθεί και μετά από τρεις ημέρες να αναστηθεί». 〈Έλεγχος〉 〈ιστ΄〉. Εάν ο μονογενής Υιός του Θεού ομολογεί τον εαυτό του Υιό ανθρώπου και ότι θα πάθει και θα θανατωθεί, αυτό αποτελεί τσεκούρι εναντίον σου, που αποκόπτει ολόκληρη τη ρίζα σου, ω Μαρκίωνα, που γεννήθηκες από αγκάθια, άνυδρη νεφέλη, δέντρο άκαρπο και φθινοπωρινό. Διότι και πάλι λέει: «και μετά από τρεις ημέρες να αναστηθεί».

Έπειτα θεράπευσε τον παράλυτο δούλο του εκατοντάρχου· και στη χήρα στη Ναΐν παρέδωσε τον γιο της αναστημένο από τους νεκρούς. Εκείνην που άλειψε με μύρο τα άγια πόδια Του, την εξάγνισε με τον λόγο Του. Και κατέπαυσε τους ανέμους, καθώς και τη μεγάλη λεγεώνα των δαιμόνων. Σταμάτησε τη ρύση του αίματος, και επανέφερε στη ζωή την κόρη του Ιαείρου. Έπειτα, με πέντε άρτους και δύο ψάρια, έθρεψε κάποτε στην έρημο πέντε χιλιάδες άνδρες. Και εξέπεμψε τη λάμψη της μορφής Του.

Του ιδίου, Εγκώμιον εις τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρας. Λόγος Α΄. Με εκείνα τα οποία υποθέτω ότι δυσαρεστούν τους πολλούς, με αυτά εγώ αγάλλομαι κατά διάνοιαν. Διότι, όπως είναι φυσικό, για τους πολλούς είναι δυσάρεστο το να συνωστίζονται αναμεταξύ τους, σε εμένα όμως αυτό προσφέρει το αποκορύφωμα της ευφροσύνης. Διότι ευφραίνεται το μάτι του ποιμένα, όταν βλέπει το ποίμνιο να στριμώχνεται εξαιτίας του πλήθους και να ξεχειλίζει από τη μάντρα· αν και δεν είναι μικρή η αυλή των προβάτων, το ποίμνιο, καθώς πληθαίνει, κάνει την ευρυχωρία να φαντάζει στενή. Κάτι τέτοιο είδε να συμβαίνει γύρω από τον Κύριο και ο Πέτρος και αποκρίθηκε λέγοντας: «Επιστάτα, τα πλήθη σε συνωθούν και σε συνθλίβουν».

Αφήνοντας δε εκείνους τους παλαιούς, ας δούμε και αυτούς που κατά το Ευαγγέλιο της χάριτος απαλλάχθηκαν από τα δεινά που τους κατείχαν. Τι επανέφερε πάλι στη ζωή την κόρη του αρχισυνάγωγου Ιαείρου, η οποία είχε πεθάνει, όπως ακούσαμε τώρα από το Ευαγγέλιο του Λουκά; Δεν ήταν η δέηση αυτού προς τον Κύριο; Τι χάρισε στους λεπρούς τον καθαρισμό; Δεν ήταν πάλι αυτή; Τι παρέσχε το φως στη διπλή δυάδα των τυφλών; Μήπως οι δύο από αυτούς δεν επιπλήττονταν από το πλήθος για να σωπάσουν, αλλά αυτοί φώναζαν πολύ περισσότερο, γι' αυτό και πέτυχαν την εκπλήρωση της προσευχής τους; Τι παρέδωσε υγιή την κόρη στη Χαναναία, αν και ήταν απορριπτέα σύμφωνα με τον νόμο; Δεν ήταν η επίμονη αίτησή της προς τον Κύριο; Και για να αφήσουμε τώρα τα υπόλοιπα, ας θυμηθούμε τους δικούς μας, που έγιναν αιώνιοι στεφανηφόροι από τον ουρανό και είναι προσκυνητοί σε εμάς: ποιος ανέδειξε τον θαυμαστό μεταξύ των μαρτύρων Νέστορα, και πριν από την ιερή του μαρτυρία, σε δεύτερο Δαβίδ εναντίον ενός νέου Γολιάθ, του Λυαίου, κερδίζοντας φανερά τη νίκη, και έπειτα, αφού αποδύθηκε τον αγώνα ενάντια στο σώμα του Λυαίου, και τον κατατρόπωσε ολοκληρωτικά, συνέτριψε ταυτόχρονα την αλαζονεία του τυράννου Ερκουλίου; Δεν ήταν η δέησή του την ώρα του αγώνα προς τον μέγα μεταξύ των αγίων Δημήτριο, και μάλιστα πριν από την τελείωση του μαρτυρίου του, και μέσω αυτού προς τον Θεό;

Αφού τον συνάντησε λοιπόν, και έχοντας πίστη στο μέλλον, έλαβε αυτό που ήθελε· αλλά έτρεμε, επειδή γνώριζε ότι δεν πέρασε απαρατήρητη. Διότι τι λέει ο Σωτήρας; «Ποιος με άγγιξε; Διότι εγώ κατάλαβα ότι εξήλθε δύναμη από εμένα». Δεν είπε: «Ποια με άγγιξε;», για να μην απασχολήσουν οι παριστάμενοι τους εαυτούς τους με την αβέβαιη αναζήτηση κάποιας γυναίκας· αλλά είπε: «Ποιος με άγγιξε;», αφήνοντας τον λόγο μετέωρο, ώστε καθένας που τον άκουγε να νομίσει ότι μια τέτοια απόπειρα ανήκε σε άνδρα: «Ποιος με άγγιξε; Διότι εγώ κατάλαβα ότι εξήλθε δύναμη από εμένα». Τι λες, Δέσποτα; Ήρθες για να συληθούν τα δικά σου; Έθεσες τη βασιλεία στους πιστούς θέλοντας να την αρπάξουν; Και πώς ρωτάς αυτό που γνωρίζεις και αναζητάς αυτό που δεν αγνοείς; Εάν η δύναμη που εξήλθε κλάπηκε χωρίς τη θέλησή σου, όφειλες να την συγκρατήσεις. Εάν όμως συλήθηκες με τη θέλησή σου, γιατί δυσφορείς που δίνεις αυτά τα οποία η πίστη αποσπά με τη βία από εσένα; Έκανες τη χάρη χωρίς να σου ζητηθεί, και μετά τη δωρεά εγκαλείς; Αόρατα θεράπευσες, και μετά τη θεραπεία στήνεις δικαστήριο; Ναι, απαντά· γνωρίζω εκείνη που με σύλησε, δεν αγνοώ αυτήν που με λήστεψε με αξιέπαινο τρόπο, αλλά θέλω αυτή να παρουσιαστεί στο μέσο, για να γίνει κήρυκας της χάρης που έλαβε. Διότι, αφού συλήθηκα από αυτήν με τόσο μεγάλη ευχαρίστηση, προτίμησα να επικυρώσω τη δωρεά προς αυτήν ενώπιον όλων: «Έχε θάρρος, θυγατέρα, η πίστη σου σε έσωσε».

Διότι η γυναίκα ήταν περίτρομη· γι' αυτό της λέει: «Έχε θάρρος», και την ονομάζει θυγατέρα· διότι η πίστη την έκανε θυγατέρα. Έπειτα προσθέτει και τον έπαινο: «Η πίστη σου σε έσωσε». Ο δε Λουκάς μάς εξιστορεί και άλλα περισσότερα από αυτά σχετικά με τη γυναίκα. Διότι, αφού τον πλησίασε, λέει, και έλαβε την ίαση, δεν την κάλεσε αμέσως ο Χριστός, αλλά πρώτα λέει: «Ποιος είναι αυτός που με άγγιξε;». Έπειτα, όταν ο Πέτρος και όσοι ήταν μαζί του είπαν: «Επιστάτα, τα πλήθη σε συνωθούν και σε συμπιέζουν, και εσύ λες: Ποιος με άγγιξε;» (γεγονός που αποτελούσε μέγιστο σημείο του ότι και αληθινή σάρκα είχε περιβληθεί, και ότι καταπατούσε κάθε έπαρση· διότι δεν τον ακολουθούσαν από μακριά, αλλά τον συνωθούσαν από παντού), εκείνος όμως επέμενε, λέγοντας, ότι: «Κάποιος με άγγιξε· διότι εγώ κατάλαβα ότι εξήλθε από εμένα δύναμη», απαντώντας με τρόπο πιο απτό ανάλογα με την αντίληψη αυτών που τον άκουγαν. Αυτά δε τα έλεγε, για να πείσει και εκείνην να ομολογήσει από μόνη της.

Και αμέσως σταμάτησε η ροή του αίματος. Διότι, όπως ακριβώς αν κάποιος πλησιάσει το μάτι σε λαμπερό φως, ή ένα ξερό κλαδί στη φωτιά, αμέσως αυτά ενεργούν, έτσι και αυτή, προσφέροντας την πίστη της σε Εκείνον που μπορούσε να θεραπεύσει, αμέσως έλαβε τη θεραπεία. Διότι δεν αναλογίστηκε τίποτα, ούτε το πολυχρόνιο της ασθένειας, ούτε την αποτυχία των ιατρών, ούτε τίποτα άλλο. Αλλά μόνο πίστεψε, και σώθηκε. Και όπως φαίνεται, πρώτα άγγιξε τον Ιησού νοητώς, και έπειτα και σωματικώς. «Και είπε ο Ιησούς: Ποιος με άγγιξε; Και ενώ όλοι το αρνούνταν, είπε ο Πέτρος και αυτοί που ήταν μαζί του: Διδάσκαλε, τα πλήθη σε συνθλίβουν και σε πιέζουν, και λες, Ποιος με άγγιξε; Ο δε Ιησούς είπε: Κάποιος με άγγιξε. Διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε δύναμη από εμένα. Όταν δε η γυναίκα είδε ότι δεν πέρασε απαρατήρητη, ήλθε τρέμοντας και, αφού έπεσε στα πόδια του, ανέφερε ενώπιον όλου του λαού την αιτία για την οποία τον άγγιξε, και πώς θεραπεύτηκε αμέσως.»

Εκείνος δε της είπε: «Θάρρος, κόρη μου, η πίστη σου σε έσωσε, πορεύου εν ειρήνη». Ο Κύριος, θέλοντας να επιδείξει σε όλους την πίστη της γυναίκας για να γίνουν μιμητές της, καθώς και να δώσει στον Ιάειρο αγαθές ελπίδες για την κόρη του, φανερώνει αυτό που έγινε κρυφά, και αναζητά ποιος είναι αυτός που τον άγγιξε. Ο δε Πέτρος, όντας τολμηρός, επικρίνοντάς τον για την ερώτηση, λέει: «Τόσοι πολλοί σε συνθλίβουν, και εσύ λες: Ποιος με άγγιξε;». Δεν κατανοούσε όμως τι ρωτούσε ο Κύριος. Διότι ο Ιησούς ρωτούσε, «Ποιος με άγγιξε με πίστη;», και όχι απλώς έτσι. Επειδή, όπως ακριβώς κάποιος έχει αυτιά για να ακούει, ενώ άλλος έχει αυτιά αλλά δεν ακούει, έτσι και ο ένας αγγίζει με πίστη, ενώ ο άλλος τον πλησιάζει μεν, αλλά η καρδιά του απέχει πολύ.