Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:5

Και συγκρότησαν πόλεις για να κατοικήσουν. Εννοώντας προφανώς την αγαθή και ουράνια πολιτεία. Και έσπειρε αγρούς και φύτεψε αμπελώνες. Θα κατανοήσεις τους αγρούς από τα λόγια εκείνου που είπε: «Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του»· τους δε αμπελώνες ως τις Εκκλησίες, καθώς έχει ειπωθεί: «Οι άμπελοι άνθισαν, ανέδωσαν ευωδία».

Άλλη ιδ΄. «Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του.» Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού· αυτός που έπεσε στα αγκάθια είναι ο Ιούδας· διότι, αφού έφυγε, απαγχονίστηκε, και τα πετεινά του ουρανού τον κατέφαγαν· ενώ αυτός που έπεσε στην αγαθή γη είναι οι προφήτες και οι απόστολοι.

Διότι, όπως λέει ο πάνσοφος Παύλος, «ο Θεός είναι αυτός που δικαιώνει· ποιος είναι αυτός που θα κατακρίνει;» Εφόσον δε ο Δεσπότης των πάντων δεν μνησικακεί, ποιος θα μας ονειδίσει για τον ρύπο των σφαλμάτων που πράξαμε εν αγνοία; «Θα ξεχάσεις, λοιπόν», λέει, «την αιώνια (αντί του: τη μακροχρόνια) αισχύνη, και δεν θα θυμηθείς πλέον το όνειδος της χηρείας σου». Και όνειδος της χηρείας είναι το ότι εκείνοι που προέρχονταν από τα έθνη δεν μπόρεσαν ποτέ με κανέναν τρόπο να καρποφορήσουν για τον Θεό, κατά τον καιρό που πλανώνταν. Διότι δεν υπήρχε ανάμεσά τους, όπως είπα, ο εξ ουρανού νυμφίος, ο χορηγός της πνευματικής ευκαρπίας, αυτός που εμφυτεύει τις αφορμές των αγαθών σπερμάτων σε κάθε ψυχή. Γι' αυτό και στις ευαγγελικές παραβολές παρουσιάζει τον εαυτό του σε εμάς με αυτόν τον τρόπο, λέγοντας: «Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του». Το με ποιον τρόπο όμως θα εξαφανιστεί το όνειδος της χηρείας της, το διατρανώνει λέγοντας: «Ο Κύριος που σε δημιουργεί, Κύριος Σαβαώθ είναι το όνομά του». Και το «που σε δημιουργεί», λέει, τίθεται αντί του «που σε ανακτίζει, και σε μεταμορφώνει σε έναν διαφορετικό τρόπο πολιτείας, και σε μια ευπρεπή ζωή»· διότι μεταστοιχειωνόμαστε εν Χριστώ σε μια καινότητα άγιας και ευαγγελικής ζωής, ανερχόμενοι στην ωραιότητά του μέσω του Πνεύματος, ώστε στο εξής να φαινόμαστε πλέον ως άλλοι άνθρωποι, διαφορετικοί από πριν. Είπε, άλλωστε, σχετικά με τα έθνη διά της φωνής του Ιεζεκιήλ: «Και θα αποσπάσω τη λίθινη καρδιά τους από τη σάρκα τους, και θα τους δώσω καρδιά σάρκινη, ώστε να με γνωρίσουν, ότι εγώ είμαι ο Κύριος».

Διότι οι προεστώτες των λαών, που γνωρίζουν καλά τα ιερά δόγματα, και είναι ικανοί να παιδαγωγούν άλλους και να αναπτύσσουν τον λόγο της μυσταγωγίας στους λαούς που βρίσκονται υπό την πνευματική τους καθοδήγηση, σπέρνουν στις καρδιές τους τον σπόρο που θησαύρισαν για αυτούς, έχοντάς τον προηγουμένως συσσωρεύσει στις δικές τους ψυχές. Διότι, όπως λέει ο πάνσοφος Παύλος: «Είμαστε γεώργιο του Θεού»· διότι είμαστε συνεργοί του Θεού που σπέρνει μέσα μας και την ακριβή γνώση της δογματικής ευτεχνίας, και τη γνώση της αγίας πολιτείας, και την έφεση για κάθε αγαθό έργο· και αυτός είναι ο Χριστός, ο οποίος λέει και για τον εαυτό του: «Εξήλθε ο σπείρων για να σπείρει τον σπόρο του». <Και θα κατευοδώσω τις οδούς μου και τα εντάλματά μου. Διότι με ευφροσύνη θα εξέλθετε, και με χαρά θα διδαχθείτε.> Αφού υποσχέθηκε ότι θα ελεηθούν οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο εκείνοι που απέπλυναν τους ρύπους της αμαρτίας, και έπειτα, αφού γίνουν καθαροί, θα ενωθούν μαζί του πνευματικά, και αυτοί που ήταν μακριά θα έρθουν κοντά, και θα εμπλουτιστούν με τις δωρεές του, και αφού παρενέβαλε στο ενδιάμεσο εκείνα μέσω των οποίων μπορούσαν να πιστέψουν, ότι δηλαδή είναι αψευδής, όντας Θεός κατά φύση και Κύριος των δυνάμεων, καταπιάνεται πάλι με τα επόμενα, δηλαδή με την απαρίθμηση των πνευματικών χαρισμάτων που πρόκειται να τους δοθούν.

Διότι θυμόμαστε τον προφήτη Ζαχαρία που έχει γράψει ότι στεκόταν κάποιος από τους αγίους αγγέλους, αναφέροντας ικεσίες υπέρ της Ιερουσαλήμ και λέγοντας: «Κύριε παντοκράτορ, μέχρι πότε δεν θα ελεήσεις την Ιερουσαλήμ και τις πόλεις του Ιούδα, τις οποίες παραβλέπεις αυτό το εβδομηκοστό έτος;» Αλλά είναι γραμμένο και στην Έξοδο, πως όταν ο άρχοντας της γης των Αιγυπτίων καταδίωκε τους Ισραηλίτες μαζί με τους δικούς του υπασπιστές, και έπειτα, καθώς επρόκειτο να εμπλακεί σε μάχη μαζί τους, στάθηκε άγγελος Θεού ανάμεσα στο στρατόπεδο των υιών του Ισραήλ και στους Αιγυπτίους, και δεν συγκρούστηκαν μεταξύ τους όλη τη νύχτα. Επομένως, δεν είναι καθόλου παράλογο να θεωρήσουμε και εδώ ότι ο άγγελος που προΐσταται της Συναγωγής αναπέμπει ικεσίες υπέρ αυτής. Αν πάλι κάποιος έλεγε ότι ο Υιός είναι ο γεωργός, και αυτό θα είχε μια ερμηνεία καθόλου αταίριαστη με τους ορθούς συλλογισμούς. Διότι είναι Παράκλητός μας προς τον Πατέρα, ιλαστήριο και γεωργός των ψυχών μας. Και πράγματι, ο ίδιος είπε για τον εαυτό του: «Βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του.» Αλλά αυτό δεν θα μειώσει καθόλου τη δόξα του Υιού, το να περιβληθεί δηλαδή το πρόσωπο του γεωργού. Επειδή διαπιστώνεται ότι και ο ίδιος ο Πατέρας έχει λάβει αυτήν την ιδιότητα, χωρίς ποτέ να υποστεί καμία μομφή εξαιτίας αυτού του λόγου. Διότι ο Υιός είπε στους αγίους αποστόλους: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός.»

Γι' αυτό προσέξτε, αδελφοί μου, και θυμηθείτε τα γεγραμμένα: βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του. Ποιος είναι αυτός που βγήκε και έσπειρε; Ο καλός οικοδεσπότης, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Και τι έσπειρε; Τον λόγο του Ευαγγελίου, τις άγιες εντολές του. Και πού έσπειρε; Σε ποια γη; Στις καρδιές των ανθρώπων, σε όλα τα πέρατα του κόσμου. Αλλά δεν υπακούουν όλοι στο Ευαγγέλιο, ούτε όλοι προετοιμάζουν το έδαφος, ώστε όταν πέσει ο σπόρος του Κυρίου να φέρει καρπό. Απεναντίας, ευρισκόμενοι σε χέρσα γη και μέσα σε αγκάθια και στην απάτη, υποδέχονται τον λόγο, και παρασυρόμενοι από τις μέριμνες, τον πλούτο και τις ηδονές του βίου συμπνίγονται και δεν καρποφορούν. Εσείς όμως, αγαπητοί, κατευθύνετε τις καρδιές σας προς την υποδοχή του Ευαγγελίου, και ας μη συμπνίξει τον νου σας η πολλή μέριμνα του βίου. Ας αγωνιζόμαστε για τα αναγκαία και όχι για την πολυτέλεια. Εάν πορευθείτε με βάση την αυτάρκεια, θα βρείτε ανάπαυση· εάν όμως επιδιώξετε την πολυτέλεια και την πλεονεξία, ο κόπος θα είναι πολύς, ο δρόμος ασταθής, η θλίψη ατελείωτη και ο βίος γεμάτος μέριμνες.

ώστε να είναι σπέρμα του Αγίου του Θεού, δηλαδή του Μονογενούς του Θεού, η διδασκαλία την οποία έσπειρε επί της γης, γινόμενος ο ίδιος σπορέας της, σύμφωνα με την παραβολή που ελέχθη από τον ίδιο, στην οποία αναφέρεται: Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει, και τα εξής.

Αναχωρούσε λοιπόν από αυτήν και πήγαινε στις ερήμους για προσευχή και στις γειτονικές κωμοπόλεις για να κηρύξει, και πάλι επέστρεφε σε αυτήν. Γι' αυτόν τον λόγο, ο μεν ευαγγελιστής Ματθαίος την ονόμασε δική του πόλη, ο δε Μάρκος λέει ότι εισήλθε πάλι στην Καπερναούμ μετά από μερικές ημέρες. «Και άκουσαν ότι βρίσκεται σε σπίτι και αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ώστε να μην υπάρχει πλέον χώρος ούτε καν μπροστά στην πόρτα»· διότι, καθώς διέμενε εκεί τον περισσότερο χρόνο, έγινε ευρύτερα γνωστός από τα πολλά και μεγάλα θαύματα και τους λόγους του, γι' αυτό και τον επιθυμούσαν εξαιρετικά. Όταν λοιπόν άκουσαν ότι είναι πάλι παρών, συνέρρευσαν πάνδημα· και όπως λέει ο Λουκάς, αυτοί που είχαν συγκεντρωθεί προέρχονταν από κάθε πόλη, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και Γραμματείς και Φαρισαίοι και νομοδιδάσκαλοι· και τους κήρυττε, λέει, τον λόγο. Διότι αυτό ήταν το πρωταρχικό του έργο, το οποίο φανέρωσε και παραβολικά λέγοντας: «εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του», εννοώντας προφανώς τον λόγο της διδασκαλίας, και «ήρθα», λέει, «να καλέσω τους αμαρτωλούς σε μετάνοια», και η κλήση γίνεται μέσω του λόγου της διδασκαλίας. Αυτό δήλωνε και ο Παύλος όταν έλεγε: «η πίστη προέρχεται από την ακοή, και η ακοή μέσω του ρήματος του Θεού».

Και ο ίδιος ο Κύριος έλεγε στους μαθητές: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός». Και αλλού πάλι για τον εαυτό του: «Βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του»· ο δε σπόρος αυτός είναι ο λόγος της διδασκαλίας.

ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΛΕΕΙ «ΒΓΗΚΕ Ο ΣΠΟΡΕΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΕΙΡΕΙ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΤΟΥ» Στην οποία γίνεται λόγος και για την καλλιέργεια που οφείλουμε να κάνουμε εμείς πριν από αυτόν τον σπόρο. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν εξέλεξε τους δικούς του μαθητές από τους σοφούς, ούτε από τους ευγενείς, ούτε από τους πλούσιους ή τους ένδοξους, αλλά από ψαράδες και κατασκευαστές σκηνών και φτωχούς και αγράμματους· για να υποδείξει σε όλους, ότι ούτε η φτώχεια, ούτε η έλλειψη μόρφωσης, ούτε η ασημότητα, ούτε κανένα άλλο τέτοιο πράγμα αποτελεί εμπόδιο για την απόκτηση της αρετής και την επίγνωση των θείων λογίων και των μυστηρίων του Πνεύματος. Αλλά και ο πιο φτωχός και ο πιο ασήμαντος και ο πιο αγράμματος, εάν επιδείξει προθυμία και την πρέπουσα στροφή προς το αγαθό, μπορεί όχι μόνο να γνωρίσει τη θεία διδασκαλία, αλλά και να γίνει ο ίδιος δάσκαλος με τη χάρη του Θεού. Εκείνα, αντίθετα, που εμποδίζουν τη σύνεση και την κατανόηση των πνευματικών διδαγμάτων είναι η δική μας ραθυμία και το να προσκολλώμαστε με όλη μας τη δύναμη στα πρόσκαιρα και βιοτικά, και εξαιτίας αυτού να μην αφήνουμε χώρο ή χρόνο για την ακρόαση και τη μελέτη και την ανάμνηση όσων ακούσαμε, ούτε να φροντίζουμε για τα μέλλοντα και αιώνια.

Τώρα όμως ας εξετάσουμε την παραβολή από την αρχή. «Βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του». Πολύ σωστά η χάρη του Πνεύματος νομοθέτησε να διαβάζεται αυτή η παραβολή στην εκκλησία την περίοδο αυτή εις επήκοον όλων· διότι τώρα είναι η εποχή της σποράς και οι περισσότεροι έχουν τη φροντίδα να ρίξουν στη γη τους γήινους σπόρους. Εκείνος όμως που σπέρνει στη γη τους ετήσιους καρπούς, επειδή σπέρνει φθαρτά πράγματα -τα οποία μάλιστα δεν φυτρώνουν χωρίς πρώτα να φθαρούν- θα θερίσει και θα καρπωθεί οπωσδήποτε φθαρτά, δηλαδή την πρόσκαιρη συντήρηση της σάρκας που μετά από λίγο διαλύεται. Μέσα από αυτή την παραβολή, όμως, θα διδαχθούμε ποια είναι τα πνευματικά και άφθαρτα σπέρματα, ποιος είναι ο καιρός αυτής της σποράς, ποιος είναι ο σπορέας τους και ποιος είναι ο αγρός που τα δέχεται, ώστε να μην κοπιάζουμε μόνο με την ελπίδα του θερισμού που τρέφει πρόσκαιρα, αλλά να κάνουμε τα πάντα με την ελπίδα του θερισμού που θα μας χαρίσει την αιώνια ζωή. Διότι λέει: «Βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του». Ποιος είναι αυτός; Ο ίδιος ο Κύριος, ο οποίος προείπε για τον εαυτό Του μέσω του Ψαλμωδού: «Θα ανοίξω το στόμα μου με παραβολές».

Βγήκε, λοιπόν, αυτός με αυτόν τον τρόπο «για να σπείρει τον σπόρο του». Ποιος είναι αυτός ο σπόρος; Ο λόγος της διδασκαλίας, τα ρήματα της αιώνιας ζωής, τα προστάγματα της αθανασίας, η υπόσχεση της νέας ζωής, το Ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών. Και αυτά είναι δικά του· διότι και ο ίδιος λέει για τον εαυτό του, «τα ρήματα που εγώ λαλώ, είναι Πνεύμα και είναι ζωή», και ο Πέτρος του έλεγε, «έχεις ρήματα αιώνιας ζωής». Είναι, λοιπόν, μόνο δικός του ένας τέτοιος σπόρος, και αυτός είναι ο μόνος που τον σπέρνει αδιαλείπτως, μέσω του οποίου αποδεικνύεται ότι αυτός είναι ο επί πάντων Θεός. Διότι κάθε διδάσκαλος και ευαγγελιστής και κήρυκας της ευσέβειας και της σύμφωνης με την ευσέβεια πολιτείας σπέρνει μεν και αυτός τα ρήματα της ζωής, τον λόγο της ευαγγελικής και ουράνιας διδασκαλίας, αλλά, αφού υπηρετήσει το θέλημα του Θεού στη γενεά του, παρέρχεται, ενώ δεν υπήρχε καν προηγουμένως· και ο λόγος της σωτηρίας, τον οποίο σπέρνει διδάσκοντας, δεν είναι δικός του, αλλά του Θεού, ο οποίος και συνεργεί μαζί του και του «δίνει λόγο κατά το άνοιγμα του στόματός του».

Βγήκε λοιπόν ο Κύριος για να σπείρει τον σπόρο του. Πού; Στις καρδιές των ανθρώπων· διότι αυτές είναι τα χωράφια που υποδέχονται τους πνευματικούς σπόρους. Από αυτές, άλλες μεν μοιάζουν με δρόμο, καθώς είναι καταπατημένες και συμπιεσμένες από τους πονηρούς λογισμούς και τα πάθη και από τους επόπτες αυτών, τους πονηρότατους δαίμονες· άλλες δε μοιάζουν με πετρώδες έδαφος, όσες δηλαδή εξαιτίας της μικροψυχίας και της πώρωσης δεν μπορούν να συγκρατήσουν μέχρι τέλους τους σπόρους της διδασκαλίας και να καρποφορήσουν μέσω αυτών για την αιώνια ζωή· και άλλες μοιάζουν με ακανθώδες έδαφος, επειδή στρέφουν την προσοχή τους στα αποκτήματα, στον πλούτο, στις πρόσκαιρες απολαύσεις και σε όσα προέρχονται από αυτά.

Επειδή λοιπόν παρατηρούνται πολλές διαφορές στις καρδιές των ανθρώπων, «εξήλθε», λέει, «ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του· και καθώς έσπερνε, ένα μέρος έπεσε κοντά στον δρόμο και καταπατήθηκε, και τα πουλιά του ουρανού το κατέφαγαν». Αυτό λοιπόν που έπεσε, λέει, κοντά στον δρόμο, δηλαδή σε καρδιές που είτε βρίσκονται έξω από την ευθεία οδό του Κυρίου, γι' αυτό και καταπατήθηκε από τους πονηρούς δαίμονες που περιφέρονται στα εκτός οδού μέρη της πλάνης, είτε βρίσκονται στον δικό τους πονηρό δρόμο, γι' αυτό και τα πουλιά του ουρανού, δηλαδή τα εναέρια πονηρά πνεύματα, το κατέφαγαν και το εξαφάνισαν, και έτσι οι άνθρωποι εκείνοι είναι σαν να μην άκουσαν καθόλου τον λόγο του Θεού· «διότι αυτοί που βρίσκονται κοντά στον δρόμο», λέει, «είναι εκείνοι που ακούν, έπειτα έρχεται ο διάβολος και παίρνει τον λόγο από την καρδιά τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν». «

Στο «Εξήλθε ο σπείρων για να σπείρει τον σπόρο του». Η παρθένος γη, αφού αυλακωθεί με τα άροτρα από έμπειρους γεωργούς με τη συνέργεια των βοδιών, δέχεται τους σπόρους και, αφού τους περιβάλει με τους βώλους, πρώτα βλαστάνει τη χλόη, έπειτα αναπτύσσει το στάχυ, και έπειτα προβάλλει πλήρη τον κόκκο του σιταριού μέσα στο στάχυ.

Εξήλθε, λέει, ο σπορέας για να σπείρει. Διότι αυτό μόλις ακούσαμε στο Ευαγγέλιο. Εξήλθε, ποιος; Ο Χριστός, ερχόμενος από τον ουρανό στον κόσμο. Διότι σπορέας είναι ο Χριστός, σπόρος ο θείος λόγος, αγρός η ανθρωπότητα, βόδια οι απόστολοι, άροτρο ο σταυρός, ζυγός η ομόνοια, ζεύγλη που περισφίγγει τους αυχένες των αποστόλων η γλυκιά αγάπη.

Έξι αρτάβες είναι η Καινή Διαθήκη, δηλαδή οι τέσσερις Ευαγγελιστές, οι Πράξεις και οι Απόστολοι. Αυτές τις έξι αρτάβες, όποιος τις σπείρει σε κάποια ψυχή, καθιστά τα τρία μέτρα ομολογία προς τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει, όχι σιτάρι για την παρασκευή άρτου, αλλά πίστη ζωοποιό· όχι κριθάρι για την τροφή των άλογων ζώων, αλλά τροφή για τις πνοές των ανθρώπων· όχι κεχρί για να τρέφει πτηνά, αλλά τον θείο λόγο, τον διάπυρο, που παρομοιάζεται με κόκκο σιναπιού και εκθερμαίνει σφοδρά τις ψυχές μας προς την ευσέβεια και τη φρόνηση. Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει· και άλλα μεν έπεσαν κοντά στον δρόμο και καταπατήθηκαν, και αφού ήλθαν τα πετεινά του ουρανού τα κατέφαγαν· άλλα έπεσαν πάνω στα αγκάθια, και τα αγκάθια έπνιξαν τον βλαστό· και άλλα έπεσαν στα πετρώδη εδάφη, και επειδή δεν είχαν ρίζα, μόλις φύτρωσαν, αμέσως ξεράθηκαν.

Βλέπετε τη δύναμη της τρισσοφεγγούς αρετής; Αυτή ανέδειξε και το παρόν καλλιέρημα του Χριστού άμωμο και άξιο αρνίο της ιερής προσαγωγής. Και με ποιον τρόπο, θα σας το πω. Αλλά ακούστε. Έτσι περίπου λέει ο Χριστός, η αλήθεια: «Εξήλθε ο σπείρων για να σπείρει». Και ποιος είναι αυτός που σπέρνει; Ο Θεός και Πατέρας και Δημιουργός και Γεωργός. «Θεός» κατά φύση· «Πατέρας» κατά τη φυσική γονιμότητα, σύμφωνα με την οποία είναι Πατέρας μεν του Υιού, προβολέας δε του Πνεύματος· «Δημιουργός», διότι από το μη όν, με τη βούλησή Του, συνέστησε το σύμπαν αυτό· «Γεωργός», διότι καλλιεργεί τα πάντα, μεταδίδοντας σε καθένα από τα δημιουργήματα, από την υπερούσια ύπαρξή Του, την ουσιώδη και στη φύση του καθενός ανάλογη και κατάλληλη χάρη και δύναμη, καθώς και τη μονιμότητα και θεμελίωση των φυσικών έξεων. «Εξήλθε λοιπόν ο σπείρων για να σπείρει.» Και πώς εξήλθε; Ως έξοδο να θεωρήσεις την ευδοκία Του, σύμφωνα με την οποία προήλθε από το αφανές στο εμφανές, ερχόμενος σε κοινωνία μαζί μας διά του Υιού, ο οποίος ήλθε σε κοινωνία με τη σάρκα με τη μεσολάβηση της ψυχής. Και τι είναι αυτό που σπέρνεται; Ο Λόγος, με τον οποίο τρέφεται ο άυλος νους. Και ποια είναι τα αυλάκια, που αποτελούνται από τόσα είδη εδαφών και παρουσιάζουν τόσο μεγάλη ανομοιότητα; Είναι οι καρδιές των ανθρώπων, τη διαφορά των οποίων δημιουργεί η αυτεξούσια προαίρεση του καθενός.

Σπείρεται λοιπόν ο λόγος και η σωτήρια πίστη· διότι απλώνει σε όλους εξίσου τις ακτίνες της γνώσεως, αλλά δεν γίνεται εξίσου η μετοχή όσων μετέχουν σε αυτήν. Άλλοι από αυτούς γίνονται δρόμος, που δέχεται και αφήνει να περνούν όλοι οι λογισμοί· και, επειδή ο σπόρος μένει ακάλυπτος, παραδίνεται ως τροφή στα αρπακτικά πετεινά. Άλλοι πάλι γίνονται πέτρα σκληρή και άνικμη, που έχει μόνο επιφανειακό ίχνος γης· εξαιτίας αυτού δέχεται μεν τον σπόρο, επειδή όμως δεν έχει βάθος, βλαστάνει γρήγορα, και επειδή είναι άνικμη, ξεραίνεται ακόμη γρηγορότερα. Άλλοι βλαστάνουν μεν, αλλά συμπνίγονται από τα αγκάθια —εννοώ τις βιοτικές μέριμνες— και η γη, αν και έχει πολύ χώμα, γίνεται άκαρπη. Άλλοι όμως είναι γη καλή και εύφορη κατά την προαίρεση· συλλαμβάνουν τον σπόρο του θείου λόγου και του φόβου, ποτίζονται από την υγρασία της ουράνιας δρόσου, κυοφορούν με θείο πόθο και γεννούν πνεύμα σωτήριο· και πνεύμα λέγω τις ενέργειες του Πνεύματος.

Διότι δεν πρέπει να ρίχνονται τα μαργαριτάρια μπροστά στους χοίρους. Και αναφέρει ως πρώτη παραβολή αυτήν που κάνει τον ακροατή πιο προσεκτικό· διότι, άκου: «Ιδού, βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του». Σπορέα εννοεί τον εαυτό του, και σπόρο τον λόγο. Βγήκε, βέβαια, όχι αλλάζοντας τόπο· διότι ήταν πανταχού παρών· αλλά ως προς το ότι μας πλησίασε με την πρόσληψη της σάρκας, ως προς αυτό λέγεται ότι βγήκε, προφανώς από τους κόλπους του Πατέρα. Βγήκε, λοιπόν, προς εμάς, επειδή εμείς δεν μπορούσαμε να πάμε προς αυτόν. Και για να κάνει τι βγήκε;

Βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του. Και ενώ έσπερνε, άλλος μεν έπεσε δίπλα στον δρόμο και καταπατήθηκε, και τα πουλιά του ουρανού τον κατέφαγαν. Άλλος έπεσε πάνω στην πέτρα, και αφού φύτρωσε ξεράθηκε, επειδή δεν είχε υγρασία. Και άλλος έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια, και τα αγκάθια, αφού φύτρωσαν μαζί, τον έπνιξαν. Και άλλος έπεσε στην αγαθή γη, και αφού φύτρωσε, έκανε καρπό εκατονταπλάσιο.