Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:52

Έπειτα θεράπευσε τον παράλυτο δούλο του εκατοντάρχου· και στη χήρα στη Ναΐν παρέδωσε τον γιο της αναστημένο από τους νεκρούς. Εκείνην που άλειψε με μύρο τα άγια πόδια Του, την εξάγνισε με τον λόγο Του. Και κατέπαυσε τους ανέμους, καθώς και τη μεγάλη λεγεώνα των δαιμόνων. Σταμάτησε τη ρύση του αίματος, και επανέφερε στη ζωή την κόρη του Ιαείρου. Έπειτα, με πέντε άρτους και δύο ψάρια, έθρεψε κάποτε στην έρημο πέντε χιλιάδες άνδρες. Και εξέπεμψε τη λάμψη της μορφής Του.

Αφήνοντας δε εκείνους τους παλαιούς, ας δούμε και αυτούς που κατά το Ευαγγέλιο της χάριτος απαλλάχθηκαν από τα δεινά που τους κατείχαν. Τι επανέφερε πάλι στη ζωή την κόρη του αρχισυνάγωγου Ιαείρου, η οποία είχε πεθάνει, όπως ακούσαμε τώρα από το Ευαγγέλιο του Λουκά; Δεν ήταν η δέηση αυτού προς τον Κύριο; Τι χάρισε στους λεπρούς τον καθαρισμό; Δεν ήταν πάλι αυτή; Τι παρέσχε το φως στη διπλή δυάδα των τυφλών; Μήπως οι δύο από αυτούς δεν επιπλήττονταν από το πλήθος για να σωπάσουν, αλλά αυτοί φώναζαν πολύ περισσότερο, γι' αυτό και πέτυχαν την εκπλήρωση της προσευχής τους; Τι παρέδωσε υγιή την κόρη στη Χαναναία, αν και ήταν απορριπτέα σύμφωνα με τον νόμο; Δεν ήταν η επίμονη αίτησή της προς τον Κύριο; Και για να αφήσουμε τώρα τα υπόλοιπα, ας θυμηθούμε τους δικούς μας, που έγιναν αιώνιοι στεφανηφόροι από τον ουρανό και είναι προσκυνητοί σε εμάς: ποιος ανέδειξε τον θαυμαστό μεταξύ των μαρτύρων Νέστορα, και πριν από την ιερή του μαρτυρία, σε δεύτερο Δαβίδ εναντίον ενός νέου Γολιάθ, του Λυαίου, κερδίζοντας φανερά τη νίκη, και έπειτα, αφού αποδύθηκε τον αγώνα ενάντια στο σώμα του Λυαίου, και τον κατατρόπωσε ολοκληρωτικά, συνέτριψε ταυτόχρονα την αλαζονεία του τυράννου Ερκουλίου; Δεν ήταν η δέησή του την ώρα του αγώνα προς τον μέγα μεταξύ των αγίων Δημήτριο, και μάλιστα πριν από την τελείωση του μαρτυρίου του, και μέσω αυτού προς τον Θεό;

Και τους φώναξε, και είπε: «Τι θέλετε να σας κάνω;» Του λένε: «Κύριε, να ανοιχθούν τα μάτια μας». Ο δε Ιησούς, αφού σπλαγχνίστηκε, άγγιξε τα μάτια τους, και ανέβλεψαν.» «Υπήρχε κάποιος άνθρωπος, και βρισκόταν επί τριάντα οκτώ έτη στην ασθένειά του· και του λέει ο Ιησούς: «Θέλεις να γίνεις υγιής;» και τα εξής. «Αφού είπε αυτά, έφτυσε χάμω, και έφτιαξε πηλό από το πτύσμα, και άλειψε τον πηλό στα μάτια του τυφλού, και του είπε: Πήγαινε, νίψου στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και αφού νίφτηκε, ήρθε βλέποντας.» «Ιδού ένας άνδρας, ο Ιάειρος, αφού έπεσε στα πόδια του Ιησού, τον παρακαλούσε να εισέλθει στον οίκο του, διότι είχε μία μονογενή θυγατέρα περίπου δώδεκα ετών, και αυτή πέθαινε. Ενώ δε αυτός πήγαινε, μία γυναίκα που είχε ρύση αίματος, άγγιξε από πίσω το κράσπεδο του ιματίου του, και αμέσως σταμάτησε η ρύση του αίματός της.» «Ενώ ακόμη μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του αρχισυνάγωγου, λέγοντάς του: Πέθανε η θυγατέρα σου· μην ενοχλείς τον διδάσκαλο. Και αφού ήρθε στην οικία και κράτησε το χέρι της, φώναξε λέγοντας: Παιδί μου, σήκω. Και επέστρεψε το πνεύμα της.» «Ιδού μία γυναίκα που είχε πνεύμα ασθένειας επί δεκαπέντε έτη, και ήταν σκυμμένη, και δεν μπορούσε καθόλου να ανασηκωθεί. Είπε δε σε αυτήν ο Ιησούς: Γυναίκα, έχεις απαλλαγεί από την ασθένειά σου· και αμέσως ανορθώθηκε.» «

Μη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί. Όταν δε ήλθε στην οικία, δεν άφησε κανέναν να εισέλθει, παρά μόνο τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, καθώς και τον πατέρα του παιδιού και τη μητέρα. Όλοι δε έκλαιγαν και την θρηνούσαν. Εκείνος όμως είπε: Μην κλαίτε, δεν πέθανε, αλλά κοιμάται.

Επιτρέπει να εισέλθουν μόνο ο Πέτρος, ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος, ως οι πιο εκλεκτοί από τους μαθητές και ως ικανοί να αποσιωπήσουν το θαύμα. Διότι δεν ήθελε να αποκαλυφθεί πρόωρα στους πολλούς, ίσως εξαιτίας του φθόνου των Ιουδαίων, αποκρύπτοντας τα περισσότερα από τα έργα του, ώστε να μην καταστούν ένοχοι καταδίκης, φλεγόμενοι από τον φθόνο. Το ίδιο ακριβώς πρέπει να κάνουμε και εμείς, όταν κάποιος μας φθονεί. Δεν πρέπει να του φανερώνουμε τα κατορθώματά μας, για να μην τον πληγώσουμε κάνοντάς τον να φθονεί περισσότερο και τον ωθήσουμε σε αμάρτημα, αλλά όσο είναι δυνατόν να φροντίζουμε να του μένουν κρυφά. Και όταν ο Κύριος έλεγε ότι δεν πέθανε, αλλά κοιμάται, ονομάζοντας τον θάνατο ύπνο, επειδή επρόκειτο να αναστήσει τη νεκρή σαν από ύπνο, εκείνοι που άκουγαν τον περιγελούσαν, ώστε το θαύμα να γίνει ακόμη μεγαλύτερο θαύμα. Διότι, για να μην μπορούν να πουν αργότερα ότι δεν είχε πεθάνει, αλλά κοιμόταν, γι' αυτό οικονόμησε να τον περιγελάσουν προηγουμένως, επειδή είπε ότι δεν πέθανε αλλά κοιμάται, προκειμένου να φραχτούν τα στόματα εκείνων που θα ήθελαν να συκοφαντήσουν. Διότι τόσο πολύ ήταν βέβαιο ότι είχε πεθάνει, ώστε τον περιγελούσαν όταν έλεγε ότι δεν είχε πεθάνει.