Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:54

Διότι είναι αδιαίρετος μετά την ενανθρώπηση, εκτός ως προς το να διακρίνουμε τον Λόγο που προήλθε από τον Θεό Πατέρα και τον ναό από την Παρθένο, τα οποία βέβαια δεν ταυτίζονται κατά τη φύση. Διότι το σώμα δεν είναι ομοούσιο με τον εκ Θεού Λόγο, είναι όμως ένα χάρη στην ένωση και την ακατάληπτη συνδρομή. Και επειδή η σάρκα του Σωτήρος έγινε ζωοποιός, καθότι είναι ενωμένη με την κατά φύση ζωή, δηλαδή με τον εκ Θεού Λόγο, όταν εμείς την γευόμαστε, τότε έχουμε τη ζωή μέσα μας, αφού ενωνόμαστε και εμείς με αυτήν, ακριβώς όπως και αυτή με τον Λόγο που ενοίκησε σε αυτήν. Για τον λόγο αυτόν, άλλωστε, και στην ανάσταση των νεκρών, ο Σωτήρας δεν βρίσκεται να ενεργεί μόνο με τον λόγο ούτε με θεοπρεπή προστάγματα, αλλά έσπευδε να χρησιμοποιήσει για τούτο κυρίως ως συνεργό την αγία Του σάρκα, για να δείξει ότι έχει τη δύναμη να ζωοποιεί και ότι έχει ήδη γίνει ένα με Αυτόν. Διότι το σώμα ήταν πράγματι δικό Του και όχι κάποιου άλλου. Και γι' αυτό, όταν ανέστησε το κοριτσάκι του αρχισυναγώγου λέγοντας «Παιδί μου, σήκω», κράτησε το χέρι της, καθώς είναι γραμμένο. Ζωοποιώντας αφενός ως Θεός με το παντοδύναμο πρόσταγμα, ζωοποιώντας αφετέρου πάλι και διά της αφής της αγίας Του σάρκας, επιδεικνύει και μέσω των δύο τη μία και συγγενή ενέργεια. Αλλά και όταν πορευόταν στην πόλη που ονομάζεται Ναΐν, και «μεταφερόταν νεκρός ο μονογενής γιος της μητέρας του», πάλι «άγγιξε το φέρετρο, λέγοντας: Νεανίσκε, σε σένα λέω, σήκω».

Έπρεπε, λέγοντας στον Πιλάτο ότι έκανε τον εαυτό Του Υιό του Θεού, να Τον κατηγορήσουν και για τα έργα της θεότητάς Του και να Του προσάψουν το μεγαλείο των παραδόξων θαυμάτων Του. Έπρεπε μετά από αυτό να φωνάζουν ότι ένας τετραήμερος νεκρός αναστήθηκε επιστρέφοντας στη ζωή με μία μόνο φωνή του Σωτήρα. Έπρεπε να παρουσιάσουν τον μονογενή γιο της χήρας και το κοριτσάκι του αρχισυνάγωγου. Έπρεπε επίσης να θυμηθούν εκείνη την πλέον θεοπρεπή φωνή, η οποία στο μεν γιο της χήρας έλεγε «Νεανίσκε, σοι λέγω, εγέρθητι», στο δε κορίτσι «Η παις έγειραι». Έπρεπε επιπλέον να διδάξουν ότι χάρισε την όραση στους τυφλούς και τον καθαρισμό στους λεπρούς, και επιπροσθέτως ότι με μία μόνο επιτίμηση κατασίγασε και την αγριεμένη κίνηση της θάλασσας και τη σφοδρή ορμή των ανέμων, και οτιδήποτε άλλο είχε επιτελέσει ο Χριστός. Αλλά εκείνα τα καταχωνιάζουν με αχάριστη σιωπή, και παραβλέποντας με κακόπιστο τρόπο αυτά μέσω των οποίων μπορούσε να φανεί ότι είναι Θεός, καταφεύγουν μόνο σε παραλογισμούς. Σε έναν αλλοεθνή άνδρα, ο οποίος δεν γνώριζε καθόλου τη θεία Γραφή και έβλεπε τον Ιησού ως άνθρωπο, οι άθλιοι κραυγάζουν: «Έκανε τον εαυτό Του Υιό του Θεού», καίτοι η θεόπνευστη Γραφή διακηρύσσει ότι ο Λόγος του Θεού θα κατερχόταν κάποτε στον κόσμο με ανθρώπινη μορφή: «Ιδού γαρ, λέει, η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει υιό, και θα καλέσουν το όνομά του Εμμανουήλ, το οποίο ερμηνεύεται Μεθ' ημών ο Θεός».

Έπειτα θεράπευσε τον παράλυτο δούλο του εκατοντάρχου· και στη χήρα στη Ναΐν παρέδωσε τον γιο της αναστημένο από τους νεκρούς. Εκείνην που άλειψε με μύρο τα άγια πόδια Του, την εξάγνισε με τον λόγο Του. Και κατέπαυσε τους ανέμους, καθώς και τη μεγάλη λεγεώνα των δαιμόνων. Σταμάτησε τη ρύση του αίματος, και επανέφερε στη ζωή την κόρη του Ιαείρου. Έπειτα, με πέντε άρτους και δύο ψάρια, έθρεψε κάποτε στην έρημο πέντε χιλιάδες άνδρες. Και εξέπεμψε τη λάμψη της μορφής Του.

Αφήνοντας δε εκείνους τους παλαιούς, ας δούμε και αυτούς που κατά το Ευαγγέλιο της χάριτος απαλλάχθηκαν από τα δεινά που τους κατείχαν. Τι επανέφερε πάλι στη ζωή την κόρη του αρχισυνάγωγου Ιαείρου, η οποία είχε πεθάνει, όπως ακούσαμε τώρα από το Ευαγγέλιο του Λουκά; Δεν ήταν η δέηση αυτού προς τον Κύριο; Τι χάρισε στους λεπρούς τον καθαρισμό; Δεν ήταν πάλι αυτή; Τι παρέσχε το φως στη διπλή δυάδα των τυφλών; Μήπως οι δύο από αυτούς δεν επιπλήττονταν από το πλήθος για να σωπάσουν, αλλά αυτοί φώναζαν πολύ περισσότερο, γι' αυτό και πέτυχαν την εκπλήρωση της προσευχής τους; Τι παρέδωσε υγιή την κόρη στη Χαναναία, αν και ήταν απορριπτέα σύμφωνα με τον νόμο; Δεν ήταν η επίμονη αίτησή της προς τον Κύριο; Και για να αφήσουμε τώρα τα υπόλοιπα, ας θυμηθούμε τους δικούς μας, που έγιναν αιώνιοι στεφανηφόροι από τον ουρανό και είναι προσκυνητοί σε εμάς: ποιος ανέδειξε τον θαυμαστό μεταξύ των μαρτύρων Νέστορα, και πριν από την ιερή του μαρτυρία, σε δεύτερο Δαβίδ εναντίον ενός νέου Γολιάθ, του Λυαίου, κερδίζοντας φανερά τη νίκη, και έπειτα, αφού αποδύθηκε τον αγώνα ενάντια στο σώμα του Λυαίου, και τον κατατρόπωσε ολοκληρωτικά, συνέτριψε ταυτόχρονα την αλαζονεία του τυράννου Ερκουλίου; Δεν ήταν η δέησή του την ώρα του αγώνα προς τον μέγα μεταξύ των αγίων Δημήτριο, και μάλιστα πριν από την τελείωση του μαρτυρίου του, και μέσω αυτού προς τον Θεό;

Μερίστηκε ο αδιαίρετος, για να σωθούν τα πάντα, ώστε ούτε ο κάτω τόπος να μείνει αμύητος από τη θεία παρουσία· «Δεν είδαμε τη μορφή του, αλλά ακούσαμε τη φωνή του». Έλυσε, λοιπόν, και κατά τη διάρκεια της ζωής του τα δεσμά του θανάτου ασκώντας βασιλική εξουσία, όπως με το: «Λάζαρε, έλα έξω», και το: «Κορίτσι, σήκω», για να φανερωθεί η προστακτική του δύναμη· γι' αυτό ακριβώς, προσφέροντας ολόκληρο τον εαυτό του, τον παρέδωσε στον θάνατο, ώστε το αδηφάγο θηρίο και ο άπληστος δεσμός να νεκρωθεί ολοκληρωτικά μέσα του. Στο αναμάρτητο σώμα αναζητούσε παντού τις δικές του τροφές, μήπως υπάρχει ηδονή, μήπως οργή, μήπως παρακοή, μήπως γενικά η παλαιά αμαρτία, που είναι η πρωταρχική τροφή του θανάτου· διότι λέει: «Το κεντρί του θανάτου είναι η αμαρτία»· επειδή όμως δεν έβρισκε μέσα σε Αυτόν τίποτα που να τρέφει τον θάνατο, αφού κλείστηκε εντελώς στον εαυτό του και διαλύθηκε από την έλλειψη τροφής, έγινε ο ίδιος θάνατος για τον εαυτό του.

Διότι, επειδή εκείνοι έλεγαν: «Κανείς δεν μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, παρά μόνον ο Θεός», ελέγχοντάς τους από το ίδιο τους το στόμα, λέει: «Εσείς είπατε ότι μόνο στον Θεό ανήκει το να συγχωρεί αμαρτίες· ιδού λοιπόν, συγχωρώ αμαρτίες, άρα ομολογήστε τη θεότητά μου. Εάν όμως δεν πιστεύετε, από τη θεραπεία του σώματος δείτε και μάθετε και την υγεία της ψυχής». Τότε λέγει σε αυτόν: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου, και πήγαινε στο σπίτι σου»· και πάλι σε άλλον: «Έκτεινε το χέρι σου»· και στη θάλασσα: «Σιώπα, ησύχασε»· «Κορίτσι, σήκω»· «Λάζαρε, έλα έξω»· «Το θέλω, καθαρίσου»· και όλα τα υπόλοιπα, διά των οποίων φανερώνει την ισοτιμία του προς τον Πατέρα· τα οποία όλα κατανοώντας πλήρως, να πιστεύεις ότι είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, και πως ομοούσιο είναι και το Πνεύμα. Διότι, εάν εκπορεύεται από τον Πατέρα και λαμβάνει από τον Υιό, το Πνεύμα δεν είναι ξένο προς την ουσία του Θεού. Πνεύμα Θεού, Πνεύμα Χριστού, Πνεύμα αληθείας, Πνεύμα παράκλητο, ισότιμα αντιπαρατιθέμενο.

Και τους φώναξε, και είπε: «Τι θέλετε να σας κάνω;» Του λένε: «Κύριε, να ανοιχθούν τα μάτια μας». Ο δε Ιησούς, αφού σπλαγχνίστηκε, άγγιξε τα μάτια τους, και ανέβλεψαν.» «Υπήρχε κάποιος άνθρωπος, και βρισκόταν επί τριάντα οκτώ έτη στην ασθένειά του· και του λέει ο Ιησούς: «Θέλεις να γίνεις υγιής;» και τα εξής. «Αφού είπε αυτά, έφτυσε χάμω, και έφτιαξε πηλό από το πτύσμα, και άλειψε τον πηλό στα μάτια του τυφλού, και του είπε: Πήγαινε, νίψου στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και αφού νίφτηκε, ήρθε βλέποντας.» «Ιδού ένας άνδρας, ο Ιάειρος, αφού έπεσε στα πόδια του Ιησού, τον παρακαλούσε να εισέλθει στον οίκο του, διότι είχε μία μονογενή θυγατέρα περίπου δώδεκα ετών, και αυτή πέθαινε. Ενώ δε αυτός πήγαινε, μία γυναίκα που είχε ρύση αίματος, άγγιξε από πίσω το κράσπεδο του ιματίου του, και αμέσως σταμάτησε η ρύση του αίματός της.» «Ενώ ακόμη μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του αρχισυνάγωγου, λέγοντάς του: Πέθανε η θυγατέρα σου· μην ενοχλείς τον διδάσκαλο. Και αφού ήρθε στην οικία και κράτησε το χέρι της, φώναξε λέγοντας: Παιδί μου, σήκω. Και επέστρεψε το πνεύμα της.» «Ιδού μία γυναίκα που είχε πνεύμα ασθένειας επί δεκαπέντε έτη, και ήταν σκυμμένη, και δεν μπορούσε καθόλου να ανασηκωθεί. Είπε δε σε αυτήν ο Ιησούς: Γυναίκα, έχεις απαλλαγεί από την ασθένειά σου· και αμέσως ανορθώθηκε.» «

Και τον περιγελούσαν, επειδή γνώριζαν ότι είχε πεθάνει. Αυτός όμως, αφού τους έβγαλε όλους έξω και έπιασε το χέρι της, φώναξε λέγοντας: «Κορίτσι, σήκω». Και επέστρεψε το πνεύμα της και αναστήθηκε αμέσως, και διέταξε να της δώσουν να φάει. Και έμειναν έκπληκτοι οι γονείς της. Εκείνος όμως τους παρήγγειλε να μην πουν σε κανέναν το γεγονός.» Ο Ιησούς, όταν άκουσε κάποιον να λέει στον αρχισυνάγωγο: «Μην ενοχλείς τον δάσκαλο», δηλαδή, μην τον βάζεις σε κόπους, μην τον μετακινείς, δεν περίμενε τον αρχισυνάγωγο να του μιλήσει, αλλά τον πρόλαβε, για να μην πει ο αρχισυνάγωγος: