Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8:7

«Και ένα άλλο έπεσε», λέει, «πάνω στην πέτρα», ενώ ο Ματθαίος λέει «σε πετρώδη εδάφη», δηλαδή σε καρδιά πωρωμένη και σκληρή, μέσα στην οποία δεν μπορεί να εισχωρήσει ο λόγος και να κρατηθεί γερά από αυτήν και σαν να ριζώσει· γι' αυτό «όταν φύτρωσε», λέει, «ξεράθηκε, επειδή δεν είχε υγρασία»· δηλαδή αφού παρέμεινε για λίγο και φάνηκε να αναπτύσσεται κάπως, έπειτα εξαφανίστηκε όταν ήρθαν κάποιοι πειρασμοί, μη μπορώντας να καρποφορήσει εξαιτίας της αδυναμίας της προαιρέσεως· «διότι αυτοί που σπάρθηκαν πάνω στην πέτρα», λέει, «είναι εκείνοι που όταν ακούσουν, δέχονται με χαρά τον λόγο, αλλά αυτοί δεν έχουν ρίζα, οι οποίοι πιστεύουν για λίγο καιρό και σε καιρό πειρασμού απομακρύνονται». «Και ένα άλλο έπεσε ανάμεσα στ' αγκάθια», δηλαδή σε καρδιές εντελώς προσκολλημένες στα σωματικά και πρόσκαιρα και βιωτικά πράγματα και βυθισμένες στις μέριμνες γι' αυτά και στις ηδονές που προέρχονται από αυτά. Γι' αυτό, επειδή φύτρωσαν μαζί τέτοια αγκάθια, το έπνιξαν και το εξαφάνισαν. «Διότι αυτό που έπεσε στα αγκάθια», λέει, «είναι αυτοί που άκουσαν, και καθώς προχωρούν στη ζωή, συμπνίγονται από τις μέριμνες και τον πλούτο και τις ηδονές του βίου και δεν καρποφορούν».

Έξι αρτάβες είναι η Καινή Διαθήκη, δηλαδή οι τέσσερις Ευαγγελιστές, οι Πράξεις και οι Απόστολοι. Αυτές τις έξι αρτάβες, όποιος τις σπείρει σε κάποια ψυχή, καθιστά τα τρία μέτρα ομολογία προς τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει, όχι σιτάρι για την παρασκευή άρτου, αλλά πίστη ζωοποιό· όχι κριθάρι για την τροφή των άλογων ζώων, αλλά τροφή για τις πνοές των ανθρώπων· όχι κεχρί για να τρέφει πτηνά, αλλά τον θείο λόγο, τον διάπυρο, που παρομοιάζεται με κόκκο σιναπιού και εκθερμαίνει σφοδρά τις ψυχές μας προς την ευσέβεια και τη φρόνηση. Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει· και άλλα μεν έπεσαν κοντά στον δρόμο και καταπατήθηκαν, και αφού ήλθαν τα πετεινά του ουρανού τα κατέφαγαν· άλλα έπεσαν πάνω στα αγκάθια, και τα αγκάθια έπνιξαν τον βλαστό· και άλλα έπεσαν στα πετρώδη εδάφη, και επειδή δεν είχαν ρίζα, μόλις φύτρωσαν, αμέσως ξεράθηκαν.

Σπείρεται λοιπόν ο λόγος και η σωτήρια πίστη· διότι απλώνει σε όλους εξίσου τις ακτίνες της γνώσεως, αλλά δεν γίνεται εξίσου η μετοχή όσων μετέχουν σε αυτήν. Άλλοι από αυτούς γίνονται δρόμος, που δέχεται και αφήνει να περνούν όλοι οι λογισμοί· και, επειδή ο σπόρος μένει ακάλυπτος, παραδίνεται ως τροφή στα αρπακτικά πετεινά. Άλλοι πάλι γίνονται πέτρα σκληρή και άνικμη, που έχει μόνο επιφανειακό ίχνος γης· εξαιτίας αυτού δέχεται μεν τον σπόρο, επειδή όμως δεν έχει βάθος, βλαστάνει γρήγορα, και επειδή είναι άνικμη, ξεραίνεται ακόμη γρηγορότερα. Άλλοι βλαστάνουν μεν, αλλά συμπνίγονται από τα αγκάθια —εννοώ τις βιοτικές μέριμνες— και η γη, αν και έχει πολύ χώμα, γίνεται άκαρπη. Άλλοι όμως είναι γη καλή και εύφορη κατά την προαίρεση· συλλαμβάνουν τον σπόρο του θείου λόγου και του φόβου, ποτίζονται από την υγρασία της ουράνιας δρόσου, κυοφορούν με θείο πόθο και γεννούν πνεύμα σωτήριο· και πνεύμα λέγω τις ενέργειες του Πνεύματος.

Βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του. Και ενώ έσπερνε, άλλος μεν έπεσε δίπλα στον δρόμο και καταπατήθηκε, και τα πουλιά του ουρανού τον κατέφαγαν. Άλλος έπεσε πάνω στην πέτρα, και αφού φύτρωσε ξεράθηκε, επειδή δεν είχε υγρασία. Και άλλος έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια, και τα αγκάθια, αφού φύτρωσαν μαζί, τον έπνιξαν. Και άλλος έπεσε στην αγαθή γη, και αφού φύτρωσε, έκανε καρπό εκατονταπλάσιο.