Οὐκ εὐθὺς εἶπεν· «Ὑμεῖς τίνα με λέγετε εἶναι;» Ἀποφέρει δὲ μᾶλλον, ἐπὶ τὸν τῶν ἔξω θρύλλον· ἵν᾽ ἐκβαλὼν αὐτὸν καὶ ἀδόκιμον ἀποφήνας, μετασοβήσῃ λοιπὸν εἰς δόξαν ἀληθινὴν, ὃ δὴ καὶ πέπρακται. Εἰπόντων γὰρ τῶν μαθητῶν τὴν τοῦ ὄχλου δόξαν, ἔφη αὐτοῖς· «Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; Ὢ πῶς ἐξαίρετον τὸ, ὑμεῖς! Ἔξω τίθησιν αὐτοὺς τῶν ἄλλων, ἵνα καὶ τὰς ἐκείνων φύγωσιν ὑπονοίας, καὶ μὴ μικρὰν ἔχωσι περὶ αὐτοῦ τὴν δόξαν. Ὑμεῖς, φησὶν, οἱ ἐξειλεγμένοι, οἱ ψήφῳ τῇ παρ᾽ ἐμοῦ κεκλημένοι πρὸς ἀποστολὴν, οἱ τῶν ἐμῶν τερατουργημάτων μάρτυρες, »τίνα με εἶναί φατε;» Προπηδᾷ δὲ πάλιν τῶν ἄλλων ὁ Πέτρος, καὶ παντὸς τοῦ χοροῦ γίνεται στόμα, καὶ τὰς φιλοθέους ἐρεύγεται φωνάς· ἀκριβῆ δὲ τῆς εἰς αὐτὸν πίστεως ὁμολογίαν ἐκφέρει, λέγων, Τὸν Χριστὸν τοῦ Θεοῦ. Ἀσφαλὴς ὁ μαθητής· οὐ γάρ τοι φησὶν ἁπλῶς Χριστὸν αὐτὸν εἶναι, τοῦ Θεοῦ τὸν Χριστὸν δὲ μᾶλλον. Πλεῖστοι μὲν γὰρ οἱ, ὡς ἀπό γε τοῦ κεχρῖσθαι παρὰ Θεοῦ, κατὰ διαφόρους τρόπους ὠνομασμένοι χριστοί· οἱ μὲν γὰρ ἐχρίσθησαν εἰς βασιλέας, οἱ δὲ εἰς προφήτας, οἱ δὲ καὶ τὴν δι᾽ αὐτοῦ τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ λαβόντες λύτρωσιν, τουτέστιν ἡμεῖς, καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι κατακεχρισμένοι, τὴν τοῦ χριστοῦ κλῆσιν ἐσχήκαμεν. Εἴρηται γοῦν διὰ τῆς τοῦ Ψάλλοντος φωνῆς περὶ τῶν ἀρχαιοτέρων· «Μὴ ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου, καὶ ἐν τοῖς προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.»
Μετάφραση
Δεν είπε αμέσως: «Εσείς ποιος λέτε ότι είμαι;» Αλλά αναφέρεται μάλλον στη φήμη που κυκλοφορούσε στους έξω· ώστε, αφού την απορρίψει και την ανακηρύξει αβάσιμη, να τους μεταστρέψει στη συνέχεια στην αληθινή πίστη, πράγμα που όντως έγινε. Διότι, αφού οι μαθητές εξέφρασαν τη γνώμη του πλήθους, τους είπε: «Εσείς όμως ποιος λέτε ότι είμαι;» Ω, πόσο ξεχωριστό είναι αυτό το «εσείς»! Τους ξεχωρίζει από τους άλλους, ώστε να αποφύγουν τις δικές τους εικασίες και να μην έχουν μικρή ιδέα για αυτόν. Εσείς, λέει, οι εκλεκτοί, οι οποίοι με δική μου απόφαση έχετε κληθεί στο αποστολικό αξίωμα, οι μάρτυρες των θαυμαστών μου έργων, ποιος λέτε ότι είμαι; Βγαίνει τότε πάλι μπροστά από τους άλλους ο Πέτρος, και γίνεται το στόμα όλου του χορού των μαθητών, και αναφωνεί τα θεοφιλή λόγια· και καταθέτει την ακριβή ομολογία της πίστης του σε αυτόν, λέγοντας: «Τον Χριστό του Θεού». Ασφαλής ο μαθητής· διότι δεν λέει απλώς ότι είναι Χριστός, αλλά μάλλον ο Χριστός του Θεού. Επειδή, βέβαια, πάρα πολλοί είναι αυτοί που έχουν ονομαστεί χριστοί, επειδή έχουν χριστεί από τον Θεό με διάφορους τρόπους· άλλοι χρίστηκαν βασιλείς, άλλοι προφήτες, και άλλοι –δηλαδή εμείς–, αφού λάβαμε τη λύτρωση μέσω του ιδίου του Σωτήρα όλων μας Χριστού και χριστήκαμε με το Άγιο Πνεύμα, αποκτήσαμε την προσωνυμία του χριστού. Έχει ειπωθεί άλλωστε από τη φωνή του Ψαλμωδού σχετικά με τους αρχαιότερους: «Μην αγγίζετε τους χριστούς μου, και μην κάνετε κακό στους προφήτες μου.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες