Εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἑαυτοῦ μεταποιήσας σάρκα ὁ Λόγος μέχρι πάθους κεχώρηκε, μηδὲν παθητικὸν ἢ ἀνάστασιν ἐπιδεχόμενον ἐν ἑαυτῷ προσλαβόμενος, αὐτὸς ἂν εἴη ὁ παθὼν καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν· ἔσται δὲ κοινὸν τῆς Τριάδος τὸ πάθος κατὰ Οὐαλεντῖνον, ἀδιαιρέτου ἐκ Πατρὸς τοῦ Λόγου τυγχάνοντος κατὰ τὴν θείαν φύσιν. Εἰ δὲ ταῦτα οὕτω νοεῖν βούλεσθε, τίς ἡ διὰ τῶν προφητῶν ἐπαγγελία, ἢ τῶν εὐαγγελιστῶν ἡ γενεαλογία, ἢ τῶν ἀποστόλων ἡ μαρτυρία, ἢ τῆς μητρὸς Μαρίας ἡ παράστασις, ἢ τῆς ἡλικίας ἡ αὔξησις, ἢ τῆς βρώσεως ἡ ἐπίδειξις, ἢ τῆς κατὰ πάντα συμπαθείας ἡ ἔνδειξις, ἢ τοῦ ὀνόματος ἡ προσαγωγὴ, ἢ ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ υἱὸς ἀνθρώπου γέγονεν, ἢ ὅτι ἄνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς, ὁ δοὺς ἑαυτὸν ἀντίλυτρον ὑπὲρ ἡμῶν; ἢ ὅτι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ παθεῖν καὶ ἀποκτανθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐκ νεκρῶν ἀναστῆναι; Εἰ δὲ μὴ πιστεύετε, ὅτι παθητὸς ὁ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἄνθρωπος· ἀπαθὴς δὲ, ἐπειδὴ Θεός· ἀλλὰ στενοχωρούμενοι λογίζεσθε, ὅτι, ἐὰν ὁμολογήσητε Θεὸν καὶ ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν, οὐκ ἔτι ἕνα, ἀλλὰ δύο λέγετε· ἀνάγκη ὑμᾶς ἢ τὴν οἰκονομίαν τοῦ πάθους καὶ τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως δόκησιν λέγειν, κατὰ Μαρκίωνα καὶ τοὺς ἄλλους αἱρετικοὺς, ἢ τὴν θεότητα τοῦ Λόγου παθητὴν ὀνομάζειν, κατὰ Ἄρειον καὶ τοὺς κατ᾽ αὐτόν.
Μετάφραση
Διότι, εάν ο Λόγος, αφού μεταποίησε αφ' εαυτού Του τη σάρκα, προχώρησε μέχρι το πάθος, χωρίς να προσλάβει στον εαυτό Του τίποτα το παθητό ή επιδεκτικό ανάστασης, θα ήταν ο Ίδιος που έπαθε και αναστήθηκε εκ νεκρών· έτσι όμως το πάθος θα είναι κοινό στην Τριάδα, σύμφωνα με τον Ουαλεντίνο, αφού ο Λόγος τυγχάνει αδιαίρετος από τον Πατέρα κατά τη θεία φύση. Εάν, όμως, θέλετε να τα εννοείτε αυτά με αυτόν τον τρόπο, ποιο είναι το νόημα της επαγγελίας των προφητών, ή της γενεαλογίας των ευαγγελιστών, ή της μαρτυρίας των αποστόλων, ή της παρουσίας της μητέρας Του Μαρίας, ή της αύξησης της ηλικίας, ή της επίδειξης λήψης τροφής, ή της ένδειξης της κατά πάντα ομοιοπάθειας, ή της προσαγωγής του ονόματος, ή του ότι ο Υιός του Θεού έγινε υιός ανθρώπου, ή του ότι ο Ιησούς Χριστός είναι άνθρωπος, ο Οποίος έδωσε τον εαυτό Του ως αντίλυτρο υπέρ ημών; Ή του ότι πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει πολλά και να θανατωθεί, και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί εκ νεκρών; Εάν πάλι δεν πιστεύετε ότι ο Χριστός είναι παθητός, επειδή είναι άνθρωπος, και απαθής, επειδή είναι Θεός, αλλά, ευρισκόμενοι σε αδιέξοδο, συλλογίζεστε ότι, εάν ομολογήσετε τον Χριστό Θεό και άνθρωπο, δεν μιλάτε πλέον για έναν, αλλά για δύο· τότε είστε αναγκασμένοι είτε να λέτε ότι η οικονομία του πάθους, του θανάτου και της ανάστασης είναι φαινομενική (δόκηση), κατά τον Μαρκίωνα και τους άλλους αιρετικούς, είτε να ονομάζετε τη θεότητα του Λόγου παθητή, κατά τον Άρειο και τους οπαδούς του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες