ναὶ δή, μὴ κρύψῃς ἀπ’ ἐμοῦ, ὦ πανοικτίρμον λόγε. ἄκουσον, ὅπερ ἐρωτᾷς· γράψον, ἅπερ ἀκούεις· ἐγὼ θεὸς προάναρχος, ἐγὼ δεσπότης φύσει τῶν οὐρανῶν τε βασιλεὺς καὶ τῶν καταχθονίων, καὶ πάντες μὴ βουλόμενοι ἐμοὶ δοῦλοι τελοῦσι· κτίστης τῶν πάντων γὰρ ἐγὼ καὶ κριτὴς καὶ δεσπότης καὶ νῦν εἰμι καὶ ἔσομαι εἰς αἰῶνας αἰώνων, †ἀλλ’ οὐ βουλόμενον ποτὲ καταναγκάζω† αὐτεξούσιον θέλω δέ, αὐτοπροαίρετόν γε τήν τε δουλείαν γίνεσθαι, τὸν φόβον ἐνεργεῖσθαι καὶ τὴν ἀγάπην δείκνυσθαι παρὰ τῶν ὑπηκόων· τοιούτους γὰρ τοὺς δούλους μου, τοιούτους τοὺς μισθίους, τοιούτους καὶ τοὺς φίλους μου ἐπιποθῶ τοῦ εἶναι· τοὺς δ’ ἄλλους οὔπω ἔγνωκα οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν ἐγνώσθην· διὸ σκληρόν με λέγουσιν, ἀσυμπαθῆ καλοῦσιν, ἄδικον ὀνομάζουσι τὰ τοῦ ἀδίκου τέκνα. οἱ οὖν ἐμὲ ὑβρίζοντες ἐμέ τε λοιδοροῦντες, ἐμὲ κατονειδίζοντες σοὶ πῶς ὑποταγῶσιν ἢ πῶς σε καταδέξονται διδάσκαλον, εἰπέ μοι; οἱ λύκοι δὲ ποιμένα σε πῶς ἆρα λογιοῦνται ἢ πῶς ἀκολουθήσουσι φωνῇ σου θῆρες ὄντες; ἔξελθε, φύγε καὶ γενοῦ ἐκ μέσου τῶν τοιούτων· καὶ σεαυτὸν εἰ σώσεις γάρ, ἀρκετόν σοι ὑπάρξει· εἰ δὲ τὸν κόσμον σώσειας, σεαυτὸν δ’ ἀπολέσεις, τί σοι τοῦ κόσμου ὄφελος τοῦ διὰ σοῦ σωθέντος;