Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 9:27

Διότι το να επιλέξει κανείς να πάθει για τον Χριστό, δεν μένει χωρίς μισθό· μάλλον εξασφαλίζει τη συμμετοχή στην αιώνια ζωή και δόξα. Επειδή όμως οι μαθητές δεν είχαν λάβει ακόμη τη δύναμη από ψηλά, ήταν επόμενο ίσως να περιπέσουν σε ανθρώπινες αδυναμίες και, σκεπτόμενοι τέτοια πράγματα μέσα τους, να πουν: «Πώς θα αρνηθεί κανείς τον εαυτό του; Ή πώς, αν χάσει την ψυχή του, θα την ξαναβρεί; Ποιο θα είναι το ισάξιο έπαθλο γι' αυτούς που θα το υποστούν αυτό; Ή ποιων χαρισμάτων θα γίνουν μέτοχοι;» Για να τους απομακρύνει λοιπόν από τέτοιους λογισμούς και λόγια, και σαν να τους σφυρηλατεί ξανά προς την ανδρεία, εμφυτεύοντάς τους την επιθυμία για την ένδοξη φήμη που πρόκειται να τους δοθεί, λέει: «Σας λέω, υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευτούν θάνατο, μέχρι να δουν τη βασιλεία του Θεού». Άραγε, λοιπόν, λέει, το μέτρο της ζωής τους θα παραταθεί τόσο πολύ, ώστε να φτάσουν μέχρι εκείνους τους χρόνους, κατά τους οποίους, αφού κατέλθει από τους ουρανούς στη συντέλεια των αιώνων, θα παραδώσει στους αγίους την ετοιμασμένη γι' αυτούς βασιλεία; Αλλά ήταν βέβαια και αυτό εφικτό γι' αυτόν. Διότι τα πάντα μπορεί να τα κάνει, και τίποτα δεν είναι αδύνατο ή ακατόρθωτο στα παντοδύναμα προστάγματά του. Όμως «βασιλεία» ονομάζει την ίδια τη θέα της δόξας, με την οποία και ο ίδιος θα εμφανιστεί εκείνον τον καιρό, κατά τον οποίο θα αναλάμψει στους ανθρώπους της γης. Διότι θα έρθει με τη δόξα του Θεού και Πατέρα, και όχι βέβαια με την ανθρώπινη ταπεινότητά μας.

Εις το Λουκ. 9, 27-29 Επειδή οι μαθητές δεν είχαν λάβει ακόμη τη δύναμη εξ ύψους, ήταν φυσικό ίσως να περιπέσουν σε ανθρώπινες αδυναμίες και, κάνοντας τέτοιες σκέψεις μέσα τους, να πουν: «Πώς θα αρνηθεί κάποιος τον εαυτό του; Ή πώς, αν χάσει την ψυχή του, θα τη βρει και πάλι; Και ποια θα είναι η ισάξια ανταμοιβή για όσους τα υποστούν αυτά; Ή σε ποια χαρίσματα θα γίνουν μέτοχοι;». Για να τους απομακρύνει, λοιπόν, από τέτοιους λογισμούς και σαν να τους σφυρηλατεί ξανά προς την ανδρεία, ενσταλάζοντάς τους την επιθυμία της μελλοντικής τους δόξας, λέει: «Σας λέω δε, υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευτούν θάνατο έως ότου δουν τη βασιλεία του Θεού». Ως βασιλεία του Θεού εννοεί την ίδια τη θέα της δόξας, μέσα στην οποία και ο ίδιος θα εμφανιστεί κατά τον καιρό εκείνο που θα επιλάμψει σε αυτούς που βρίσκονται στη γη· «διότι θα έλθει με τη δόξα του Θεού και Πατρός» και όχι πλέον με τη δική μας ανθρώπινη ταπεινότητα. Πώς λοιπόν έκανε θεατές του θαύματος όσους έλαβαν την υπόσχεση; Ανεβαίνει στο όρος, έχοντας μαζί του τρεις εκλεκτούς από αυτούς. Έπειτα μεταμορφώνεται αποκτώντας μια εξαιρετική και θεοπρεπή λαμπρότητα, ώστε και τα ιμάτιά του από την ακτινοβολία του φωτός να λάμπουν και να φαίνονται σαν να αστράφτουν.

ή πώς, αφού χάσει την ψυχή του, θα την βρει και πάλι; Και ποια θα είναι η ισάξια ανταμοιβή για εκείνους που θα το υποστούν αυτό; Για να τους απομακρύνει, λοιπόν, από τέτοιους λογισμούς και, τρόπον τινά, να τους σφυρηλατήσει εκ νέου προς την ανδρεία, ενσταλάζοντας την επιθυμία αυτής της μελλοντικής δόξας, λέει: «Σας λέγω δε, υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ», και τα εξής. Ως Βασιλεία του Θεού εννοεί την ίδια τη θέα της δόξας, μέσα στην οποία θα εμφανιστεί και ο ίδιος, κατά τον καιρό που θα λάμψει πάνω σε εκείνους που βρίσκονται στη γη. Διότι θα έρθει με τη δόξα του Θεού και Πατρός, και όχι με την ταπεινότητα που έχουμε εμείς. Έχοντας υποσχεθεί αυτά, ανεβαίνει στο όρος, έχοντας μαζί του τρεις εκλεκτούς από αυτούς.— (E f. 344) Δείχνοντας ότι ο προσκολλημένος στα χαμηλά νους δεν θα μπορούσε να γίνει κατάλληλος για τη θεωρία, παρά μόνο εκείνος που έχει υψωθεί πάνω από τα γήινα και έχει βρεθεί υπεράνω όλων των σωματικών, και αφού έχει τεθεί κατ' ιδίαν σε ησυχία μακριά από τις βιοτικές μέριμνες, και έχει αναδειχθεί ανώτερος από τη δυναστεία των παθών. Έπειτα μεταμορφώνεται σε κάποια εξαιρετική και θεοπρεπή λαμπρότητα, ώστε και ο ιματισμός του να διαλάμψει από την προσβολή του φωτός, και να φαίνεται σαν να αστράφτει. Έπειτα ο Μωυσής και ο Ηλίας, στεκόμενοι γύρω από τον Ιησού, συνομιλούσαν μεταξύ τους για την έξοδό του, την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει, λέει, στην Ιερουσαλήμ, δηλαδή το μυστήριο της ένσαρκης οικονομίας, και το σωτήριο πάθος πάνω στον σταυρό.

Αλλά όταν μεν ο Πέτρος ομολόγησε ότι αυτός είναι ο Χριστός και ο Υιός του ζώντος Θεού, από τότε άρχισε να τους αποκαλύπτει ότι πρέπει αυτός να πάθει πολλά και να θανατωθεί· όταν δε ο ίδιος τους προέτρεπε να περιφρονούν τον θάνατο και τους δίδαξε ότι πρέπει να πάθει πολλά, τότε, στον κατάλληλο καιρό, τους παρέδωσε τους λόγους περί της δεύτερης και ένδοξης παρουσίας του· ώστε να μπορούν να γνωρίζουν ποιος ακριβώς ήταν αυτός που επρόκειτο να υποστεί τόσα πάθη από τους Ιουδαίους, και ποιος θα είναι για τους ίδιους ο καρπός του αγώνα υπέρ αυτού. —Και αφού βεβαίως ανέπτυξε αυτά στους μαθητές, και τους αποκάλυψε το μέγα και κρυμμένο μυστήριο της δεύτερης θεοφάνειάς του, για να μη φανεί ότι τους εμπνέει την πίστη μόνο με λόγια και απλές φράσεις, αναγκαίως προχώρησε στα έργα, δείχνοντάς τους με τα ίδια τους τα μάτια την εικόνα της θεϊκής του βασιλείας. Γι' αυτό, αφού είπε ότι θα ντραπεί εκείνον που τον ντράπηκε, όταν έλθει με τη δόξα του Πατρός, στη συνέχεια προσθέτει λέγοντας: Σας λέω δε αληθινά, υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, κ.λπ.

Και αυτή τη δύναμη του θείου Πνεύματος, μέσω της οποίας η βασιλεία του Θεού γίνεται ορατή στους αξίους, ο Κύριος, σύμφωνα με τον θείο Λουκά, υποδεικνύοντάς την στους μαθητές, προείπε: «Υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν πρόκειται να γευτούν θάνατο, μέχρι να δουν τη βασιλεία του Θεού να έχει έρθει με δύναμη», δηλαδή, με το να παράσχει σε αυτούς που βλέπουν τη δύναμη να δουν τα αθέατα, αφού πρώτα τους καθαρίσει από τη θανάσιμη και ψυχοφθόρο μόλυνση, η οποία είναι η αμαρτία. Γεύση δε αυτής είναι η αρχή της κακίας μέσα στον λογισμό, από την οποία όσοι καθαρίστηκαν εκ των προτέρων δεν γεύονται τον ψυχικό θάνατο, έχοντας διατηρηθεί αμόλυντοι από τη δύναμη της μελλοντικής φανέρωσης, όπως εγώ νομίζω, ακόμη και στη διάνοια. «Υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν πρόκειται να γευτούν θάνατο, μέχρι να δουν τη βασιλεία του Θεού να έχει έρθει με δύναμη».

«Σας λέγω δε αληθινά, υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευθούν θάνατο, έως ότου δουν τη βασιλεία του Θεού.» Επειδή μίλησε για τον εαυτό του, λέγοντας ότι «πρέπει ο Υιός του Ανθρώπου να πάθει πολλά», προσθέτει και κάτι κοινό και καθολικό: ότι δεν θα υποστώ θάνατο μόνο εγώ, αλλά και όλοι όσοι θέλουν να με ακολουθήσουν, οφείλουν να απαρνηθούν τον εαυτό τους, μην έχοντας καμία σχέση με τη σάρκα, αλλά να περιφρονούν τον εαυτό τους. Σταυρό δε εδώ εννοεί τον επονείδιστο θάνατο· διότι κανένας άλλος θάνατος δεν ήταν τόσο άδοξος όσο αυτός διά του σταυρού. Δείχνει λοιπόν ότι, αν κάποιος θέλει να είναι μαθητής Του, οφείλει να πεθάνει όχι με ένδοξο θάνατο, αλλά επονείδιστο, φονευόμενος ως κατάδικος. Επειδή όμως πολλοί φονεύονται μεν με τρόπο επονείδιστο, αλλά ως ληστές και κακοποιοί, για τον λόγο αυτό πρόσθεσε το «Και ας με ακολουθήσει», δηλαδή ας εφαρμόσει κάθε αρετή. Διότι όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, θα την χάσει, δηλαδή, όποιος θέλει να ζήσει κατά κόσμον, αυτός θα πεθάνει κατά την ψυχή. Ντρέπεται δε τον Χριστό, εκείνος που λέει: «Πώς να πιστέψω σε Θεό σταυρωμένο και εμπεγμένο;»· αλλά ντρέπεται και τους λόγους Του εκείνος που χλευάζει την απλότητα του Ευαγγελίου. Τέτοιον άνθρωπο, λοιπόν, θα ντραπεί ο Κύριος στη δόξα Του, δηλαδή στη Δευτέρα Παρουσία. Αυτό δε που λέει έχει ως εξής:

Όπως ακριβώς εάν κάποιος οικοδεσπότης έχει έναν πονηρό δούλο, ντρέπεται να τον ονομάσει δικό του, έτσι και εγώ, λέει, θα ντραπώ να ονομάσω δούλο μου εκείνον που με αρνήθηκε. Επειδή δε ανέφερε πιο πάνω ότι όποιος χάσει την ψυχή του θα την σώσει, θέλοντας να δείξει ποια αγαθά αξιώνονται τέτοιοι άνθρωποι, λέει: Υπάρχουν μερικοί από όσους στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευτούν θάνατο έως ότου δουν τη βασιλεία του Θεού, δηλαδή τη δόξα στην οποία πρόκειται να βρεθούν οι δίκαιοι. Αυτό δε το είπε για τη Μεταμόρφωση. Διότι η Μεταμόρφωση ήταν τύπος της μελλοντικής άνω δόξας, και όπως σε αυτήν άστραψε ο Ιησούς παραδόξως, έτσι αναλόγως θα λάμψουν τότε οι δίκαιοι. Υπάρχουν λοιπόν, λέει, μερικοί, ο Ιωάννης, ο Πέτρος και ο Ιάκωβος, οι οποίοι δεν θα προφτάσουν να πεθάνουν, έως ότου δουν σε τι είδους δόξα θα βρίσκονται εκείνοι που με ομολογούν.