Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 9:30

Στο Λουκ. 9, 30-31: Όμως, ο Μωυσής και ο Ηλίας, που παραστέκονταν στον Ιησού, μιλούσαν, λέει, μεταξύ τους για την έξοδό του, την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ, δηλαδή για το μυστήριο της ένσαρκης οικονομίας και το σωτήριο πάθος, εννοώ βέβαια αυτό πάνω στον τίμιο σταυρό· διότι αυτό πάντοτε το ονομάζουν δόξα. Και είναι αλήθεια ότι ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή και ο λόγος των αγίων προφητών προανέδειξαν το μυστήριο του Χριστού, ο μεν πρώτος με τύπους και σκιές, σχεδόν σαν να το ζωγράφιζε σε πίνακα, οι δε δεύτεροι έχοντας προαναγγείλει με πολλούς τρόπους ότι θα εμφανιστεί στον κατάλληλο καιρό με τη δική μας μορφή και ότι, για χάρη της σωτηρίας και της ζωής όλων, δεν θα αποφύγει να υποστεί τον θάνατο πάνω στο ξύλο. Επομένως, η παράσταση του Μωυσή και του Ηλία και η μεταξύ τους συνομιλία ήταν μια θεία οικονομία που αποδείκνυε περίτρανα ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός περιστοιχιζόταν τιμητικά από τον νόμο και τους προφήτες ως δεσπότης του νόμου και των προφητών, και ότι είχε προαναδειχθεί από αυτούς, μέσω των όσων είχαν προκηρύξει σε πλήρη συμφωνία μεταξύ τους.

ή πώς, αφού χάσει την ψυχή του, θα την βρει και πάλι; Και ποια θα είναι η ισάξια ανταμοιβή για εκείνους που θα το υποστούν αυτό; Για να τους απομακρύνει, λοιπόν, από τέτοιους λογισμούς και, τρόπον τινά, να τους σφυρηλατήσει εκ νέου προς την ανδρεία, ενσταλάζοντας την επιθυμία αυτής της μελλοντικής δόξας, λέει: «Σας λέγω δε, υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ», και τα εξής. Ως Βασιλεία του Θεού εννοεί την ίδια τη θέα της δόξας, μέσα στην οποία θα εμφανιστεί και ο ίδιος, κατά τον καιρό που θα λάμψει πάνω σε εκείνους που βρίσκονται στη γη. Διότι θα έρθει με τη δόξα του Θεού και Πατρός, και όχι με την ταπεινότητα που έχουμε εμείς. Έχοντας υποσχεθεί αυτά, ανεβαίνει στο όρος, έχοντας μαζί του τρεις εκλεκτούς από αυτούς.— (E f. 344) Δείχνοντας ότι ο προσκολλημένος στα χαμηλά νους δεν θα μπορούσε να γίνει κατάλληλος για τη θεωρία, παρά μόνο εκείνος που έχει υψωθεί πάνω από τα γήινα και έχει βρεθεί υπεράνω όλων των σωματικών, και αφού έχει τεθεί κατ' ιδίαν σε ησυχία μακριά από τις βιοτικές μέριμνες, και έχει αναδειχθεί ανώτερος από τη δυναστεία των παθών. Έπειτα μεταμορφώνεται σε κάποια εξαιρετική και θεοπρεπή λαμπρότητα, ώστε και ο ιματισμός του να διαλάμψει από την προσβολή του φωτός, και να φαίνεται σαν να αστράφτει. Έπειτα ο Μωυσής και ο Ηλίας, στεκόμενοι γύρω από τον Ιησού, συνομιλούσαν μεταξύ τους για την έξοδό του, την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει, λέει, στην Ιερουσαλήμ, δηλαδή το μυστήριο της ένσαρκης οικονομίας, και το σωτήριο πάθος πάνω στον σταυρό.

Αλλά παρουσιάζουμε και δύο μάρτυρες, αυτούς που παραστάθηκαν στον Κύριο στο όρος Σινά. Ο Μωυσής βρισκόταν στην οπή του βράχου και ο Ηλίας επίσης τότε στην οπή του βράχου. Εκείνοι, παρόντες μαζί Του όταν μεταμορφωνόταν στο όρος Θαβώρ, μιλούσαν στους μαθητές για την έξοδο την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ. Αλλά το ότι ήταν δυνατόν να ενανθρωπήσει, έχει αποδειχθεί, όπως προείπα. Και ας αφεθεί το υπόλοιπο των αποδείξεων στους επιμελείς για μελέτη.

Και τι είναι αυτό που αναστήθηκε, παρά το ίδιο που έπαθε και ετάφη στο μνημείο; Διότι μία φαινομενικότητα ή άνεμος ή πνεύμα ή φαντασία δεν επιδεχόταν κηδεία και ταφή και ανάσταση. 〈Σχόλιον〉 〈ιζ΄〉. «Και ιδού, δύο άνδρες συνομιλούσαν μαζί του, ο Ηλίας και ο Μωυσής μέσα σε δόξα». 〈Έλεγχος〉 〈ιζ΄〉. Ίσως, νομίζω, μέσω αυτών των λόγων έχει προτυπωθεί το δρέπανο που αναφέρεται στον άγιο Ζαχαρία εναντίον σου, ω Μαρκίωνα, το οποίο αποκόπτει κάθε επινοημένη ψευδολογία σου κατά του Νόμου και των προφητών. Επειδή, δηλαδή, επρόκειτο να αθετήσεις τον Νόμο και τους προφήτες, ισχυριζόμενος ότι αυτοί είναι ξένοι προς τον Σωτήρα και τη δόξα Του και την ένθεη διδασκαλία Του, έφερε και τους δύο μαζί Του στη δική Του δόξα και τους έδειξε στους μαθητές Του, και οι μαθητές σε εμάς και στον κόσμο, δηλαδή σε κάθε άνθρωπο που θέλει να ζήσει, ώστε, μέσω του πρώτου, σαν με αξίνα, να κόψει τις ρίζες σου, και μέσω του δεύτερου, σαν με το δρέπανο του λόγου της αλήθειας, να αποκόψει τους κλάδους σου, οι οποίοι παράγουν το κώνειο και τον θανατηφόρο για τους ανθρώπους, γλοιώδη οπό της βλασφημίας. Διότι, αν ο Μωυσής, στον οποίο από παλιά ο Χριστός ενεπιστεύθη τον Νόμο, ήταν ξένος, και αν οι προφήτες ήταν ξένοι, δεν θα τους απεκάλυπτε μαζί Του στη δική Του δόξα.

Διότι Εκείνος προφήτευσε ότι κάποιοι θα δουν «τη βασιλεία του Θεού να έχει έρθει με δύναμη» εξαιτίας εκείνου του φωτός, για να δείξει ότι αυτό ακριβώς το ανέσπερο φως είναι εκείνο που πρόκειται να φανεί ξεκάθαρα, μετά το τέλος τούτου του αιώνα, σε όλους τους υιούς του μέλλοντος αιώνα. Οι δε ευαγγελιστές εξιστόρησαν ότι δεν είδαν μόνο οι απόστολοι εκείνη την άρρητη δόξα, αλλά και ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι οποίοι παραδόξως είχαν συγκεντρωθεί τότε εκεί και συνομιλούσαν με τον Χριστό, προλέγοντας την έξοδό του, «την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ».

Θεωρία περί της συνομιλίας του Μωυσή και του Ηλία με τον Κύριο κατά τη Μεταμόρφωση. Από το γεγονός ότι αυτοί συνομιλούσαν με τον Κύριο και μιλούσαν για την έξοδο την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ, όχι μόνο διδάσκονταν την έκβαση των μυστηρίων που είχαν προαναγγελθεί γι' Αυτόν μέσω του νόμου και των προφητών, αλλά ίσως και το ότι είναι εντελώς ακατάληπτο σε κανένα από τα όντα το πέρας της άρρητης βουλής του Θεού για τα πάντα και των θείων οικονομιών που βασίζονται σε αυτήν, με εξαίρεση τη μεγάλη Του πρόνοια και κρίση, μέσω των οποίων τα πάντα σπεύδουν με ευταξία προς το τέλος που μόνο ο Θεός προγνωρίζει. Αυτό το τέλος όλοι μεν το αγνόησαν ομοίως ως προς το τι ακριβώς είναι και πώς και ποιο και πότε, και μόνο οι άγιοι, που καθάρισαν την ψυχή τους με τις αρετές και έστρεψαν ολοκληρωτικά όλη τη νοερή της ροπή προς τα θεία, γνώρισαν αληθινά ότι απλώς θα υπάρξει, έχοντας, τρόπον τινά, ακούσει την ίδια τη συνολική φύση των ορατών να βοά σχεδόν ρητά για το τέλος της παρούσας ευκοσμίας της, μέσα από τους τρόπους με τους οποίους εκ φύσεως συνίσταται.

Ας το δουν αυτό κατά τον καιρό της Μεταμορφώσεως. «Και συνέβη μετά τους λόγους αυτούς, περίπου οκτώ ημέρες μετά, αφού πήρε μαζί του τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθεί. Και ενώ προσευχόταν, η όψη του προσώπου του έγινε διαφορετική και ο ρουχισμός του λευκός και αστραφτερός. Και ιδού, δύο άνδρες συνομιλούσαν μαζί του, οι οποίοι ήταν ο Μωυσής και ο Ηλίας, που εμφανίστηκαν μέσα σε δόξα και μιλούσαν για την έξοδό του, την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ. Ο Πέτρος όμως και όσοι ήταν μαζί του ήταν βεβαρημένοι από τον ύπνο. Όταν όμως ξύπνησαν, είδαν τη δόξα του και τους δύο άνδρες που στέκονταν μαζί του. Και όταν αυτοί αποχωρίζονταν από αυτόν, ο Πέτρος είπε προς τον Ιησού:»