Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 9:33

Ποια είναι λοιπόν αυτή; Για να μάθουν ότι έχει εξουσία και επί της ζωής και επί του θανάτου, και ότι κυβερνά και τα άνω και τα κάτω. Γι' αυτόν τον λόγο φέρνει στο μέσο και εκείνον που ζει και εκείνον που έχει πεθάνει. Διότι, όταν εμφανίστηκαν, δεν σιωπούσαν, αλλά μιλούσαν για τη δόξα την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ· δηλαδή, και για το πάθος και για τον σταυρό, αλλά μέσα σε αυτά και για την ανάσταση. Οι μακάριοι μαθητές όμως αποκοιμήθηκαν για λίγο, καθώς ο Χριστός αφιερωνόταν στην προσευχή. Διότι εκπληρώνονταν τα ανθρώπινα σύμφωνα με τη θεία οικονομία. Έπειτα, αφού ξύπνησαν, γίνονται θεατές αυτής της τόσο σεπτής και παράδοξης μεταβολής. Νομίζοντας ίσως ο θεσπέσιος Πέτρος ότι τάχα έχει ήδη φτάσει ο καιρός της βασιλείας του Θεού, επικροτεί την παραμονή στο όρος· και προτείνει να κατασκευαστούν τρεις σκηνές, μη γνωρίζοντας τι λέει. Διότι δεν ήταν ο καιρός της συντέλειας του αιώνος, ούτε βέβαια ήταν η κατάλληλη στιγμή για να λάβουν οι άγιοι τη συμμετοχή στην ελπίδα που τους είχε υποσχεθεί. Διότι ο Παύλος λέει, «Ο οποίος θα μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεώς μας, ώστε να γίνει σύμμορφο με το σώμα της δόξης αυτού», του Χριστού δηλαδή. Εφόσον λοιπόν η θεία οικονομία βρισκόταν ακόμη στις αρχές της και δεν είχε καθόλου ολοκληρωθεί, πώς ήταν λογικό να εγκαταλείψει το έργο Του ο Χριστός, ο οποίος από αγάπη για τον κόσμο είχε κατέλθει επιθυμώντας να πάθει για χάρη του;

Στο Λουκ. 9, 32-33. Οι μεν μακάριοι μαθητές για λίγο αποκοιμιούνται, καθώς ο Χριστός αφιερωνόταν στην προσευχή· διότι εκπλήρωνε κατ' οικονομίαν τα ανθρώπινα. Έπειτα, αφού ξύπνησαν, έγιναν θεατές της τόσο σεπτής και παράδοξης μεταβολής. Νομίζοντας δε ίσως ο θεσπέσιος Πέτρος ότι είχε πλέον φτάσει ο καιρός της βασιλείας του Θεού, επικροτεί μεν την παραμονή στο όρος, και λέει ότι πρέπει να στηθούν τρεις σκηνές· μία για τον Χριστό, και οι άλλες για τον Μωυσή και τον Ηλία. Αλλά «δεν ήξερε», λέει, «τι έλεγε»· διότι δεν ήταν ο καιρός της συντέλειας του αιώνος, ούτε βέβαια η ώρα που έπρεπε οι άγιοι να γίνουν μέτοχοι της ελπίδας που τους είχε υποσχεθεί. Διότι όπως λέει ο Παύλος, «θα μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεώς μας ώστε να γίνει σύμμορφο με το σώμα της δόξας Του», δηλαδή ο Χριστός. Εφόσον λοιπόν η θεία οικονομία βρισκόταν ακόμη στις αρχές της και δεν είχε ολοκληρωθεί, πώς ήταν λογικό να σταματήσει ο Χριστός την αγάπη Του για τον κόσμο, παραιτούμενος από τη θέλησή Του να πάθει υπέρ αυτού; Διότι έσωσε την υφήλιο υπομένοντας και ο Ίδιος τον κατά σάρκα θάνατο και καταργώντας τον διά της εκ νεκρών αναστάσεως.

Αλλά οι μεν μακάριοι μαθητές αποκοιμιούνται για λίγο, ενώ ο Χριστός αφοσιώνεται στην προσευχή. Έπειτα, αφού ξύπνησαν πλήρως, έγιναν θεατές της τόσο σεπτής και παράδοξης μεταβολής· δηλαδή, αφού συνήλθαν από τον βαθύ ύπνο, γνώρισαν με ακρίβεια την αλήθεια. Και νομίζοντας λοιπόν ίσως ο θεσπέσιος Πέτρος ότι είχε έρθει ο καιρός της βασιλείας του Θεού, επιδοκιμάζει την παραμονή στο όρος, και λέει ότι πρέπει να στηθούν τρεις σκηνές. Αλλά δεν γνώριζε, όπως λέει, τι έλεγε· διότι δεν ήταν ο καιρός της συντέλειας του αιώνος, ούτε η ώρα για να λάβουν οι άγιοι τη συμμετοχή στην υποσχεθείσα ελπίδα. Εφόσον λοιπόν η θεία οικονομία βρισκόταν ακόμη στις αρχές της, πώς ήταν λογικό να εγκαταλείψει ο Χριστός την αγάπη Του για τον κόσμο, αποφεύγοντας να πάθει υπέρ αυτού; Διότι έσωσε την οικουμένη, υπομένοντας και τον ίδιο τον κατά σάρκα θάνατο, και καταργώντας τον διά της εκ νεκρών αναστάσεως. Δεν γνώριζε λοιπόν ο Πέτρος τι έλεγε. <Το είδος του προσώπου Του έγινε διαφορετικό.> (B f. 93 b) Επειδή άκουγαν ότι πρέπει να αναστηθεί η σάρκα μας, αλλά με ποια μορφή θα γινόταν αυτό παρέμενε άδηλο, για να δώσει ένα δείγμα αυτής της μεταβολής, μετέβαλε τη δική Του σάρκα, ώστε να μας επιβεβαιώσει την ελπίδα· μεταμορφώνεται λοιπόν ενώπιόν τους.

Γιατί όμως δεν παραλαμβάνει όλους τους μαθητές σε εκείνη την ανέκφραστη θεοπτία στο όρος, αλλά μόνο μερικούς; Επειδή και μεταξύ τους υπήρχε διαφορά ως προς το φρόνημα, την πίστη, τον κόπο και την αγάπη, παρόλο που η χάρη του Πνεύματος ήταν μία. Για τον λόγο αυτόν, έλαβαν διαφορετικά χαρίσματα μετά τον Χριστό, αν και το κήρυγμά τους ήταν ένα. Παραλαμβάνοντας λοιπόν τους πιο εκλεκτούς από τους δώδεκα, ανέρχεται στο όρος Θαβώρ. Και ιδού τι συνέβη: Καθώς τον έβλεπαν, ξαφνικά η όψη του έλαμψε πιο πολύ από τον ήλιο, και τα ενδύματά του έγιναν αστραφτερά και λευκά σαν το φως. Εκείνοι δε, έκπληκτοι στον νου και κυριευμένοι από το θείο φως, έπεσαν στη γη, άλλος ανάσκελα και άλλος μπρούμυτα, βεβαρημένοι από την πηγαία αίγλη του φωτός, και έμειναν καθηλωμένοι σαν να είχαν περικυκλωθεί. Αφού συνήλθε ο Πέτρος και είδε τη δόξα του, συγκλονίστηκε από το φρικτό της απροσδόκητης θέας, και βλέποντας τους δύο άνδρες, τον Μωυσή και τον Ηλία, να στέκονται δίπλα του, είπε με έκπληξη προς τον Ιησού: «Επιστάτα, είναι καλό να είμαστε εμείς εδώ»· και έπειτα προσθέτει: «ας φτιάξουμε τρεις σκηνές για τον καθένα», μη γνωρίζοντας τι λέει εξαιτίας της έκστασης και της μέθης του νου του.

Τι λες, Πέτρε; Δεν τον διαχώρισες πριν από λίγο από τους δούλους; Πάλι μαζί με τους δούλους τον συγκαταλέγεις; Είδες πόσο πολύ ατελείς ήταν πριν από τον σταυρό; Διότι, αν και του το αποκάλυψε ο Πατέρας, εντούτοις δεν συγκρατούσε διαρκώς την αποκάλυψη, αλλά ταράχθηκε από την αγωνία, όχι μόνο από αυτήν που μόλις ανέφερα, αλλά και από μία άλλη, εξαιτίας εκείνου του θεάματος. Οι άλλοι ευαγγελιστές λοιπόν, φανερώνοντας αυτό ακριβώς και δείχνοντας ότι η σύγχυση του νου του, με την οποία ξεστόμισε αυτά τα λόγια, είχε προκληθεί από εκείνη την αγωνία, έγραφαν: ο μεν Μάρκος ότι, «δεν γνώριζε τι να πει· διότι είχαν κυριευθεί από φόβο»· ο δε Λουκάς, αφού παρέθεσε το «ας φτιάξουμε τρεις σκηνές», πρόσθεσε ότι τα έλεγε «χωρίς να ξέρει τι λέει». Έπειτα, δηλώνοντας ότι κατείχονταν από μεγάλο φόβο, και ο ίδιος και οι υπόλοιποι, λέει: «Ήταν βεβαρημένοι από ύπνο· και όταν ξύπνησαν εντελώς, είδαν τη δόξα του»· ονομάζοντας εδώ «ύπνο» τη μεγάλη ζάλη και νάρκη που τους προκλήθηκε από εκείνο το θέαμα. Διότι, όπως ακριβώς τα μάτια σκοτεινιάζουν από την υπερβολική λάμψη, έτσι έπαθαν και αυτοί τότε.

Ο Πέτρος δεν τα έλεγε αυτά από δική του λογική, αλλά με την έμπνευση του Πνεύματος που προαναγγέλλει τα μέλλοντα. Διότι, όπως λέει ο θειότατος Λουκάς, δεν γνώριζε τι έλεγε. Και ο Μάρκος προσθέτει την αιτία: Επειδή, αναφέρει, ήταν περίτρομοι. Ενώ δε ο Σίμων τα έλεγε αυτά, ιδού, φωτεινή νεφέλη τους επισκίασε, και οι μαθητές κυριεύθηκαν από ακόμη μεγαλύτερο φόβο, βλέποντας τον Ιησού τον Σωτήρα, μαζί με τον Μωυσή και τον Ηλία, να βρίσκονται μέσα στη νεφέλη.

Αυτά όμως τα έλεγε από μεγάλο φόβο, όπως λέει ο Λουκάς, μη γνωρίζοντας τι λέει. Διότι το ασυνήθιστο θέαμα τον κατέπληξε, ή πραγματικά δεν ήξερε τι έλεγε, επειδή ήθελε να μείνει ο Ιησούς στο όρος και να μην κατέβει και πάθει για εμάς. Φοβούμενος όμως μήπως φανεί αυθάδης, λέει το: «Αν θέλεις». «Ενώ αυτός ακόμη μιλούσε, ιδού, μια φωτεινή νεφέλη τους επισκίασε, και ιδού, ακούστηκε φωνή από τη νεφέλη που έλεγε: Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα, αυτόν να ακούτε». Εσύ βέβαια, ω Πέτρε, ζητάς να κατασκευαστούν χειροποίητες σκηνές· ο Πατέρας, όμως, περιβάλλοντάς τους με μια άλλη σκηνή, αχειροποίητη, τη νεφέλη, δείχνει ότι, όπως ακριβώς ο Ίδιος εμφανιζόταν μέσα σε νεφέλη στους αρχαίους όντας Θεός, έτσι εμφανίζεται και ο Υιός Του.

Ας το δουν αυτό κατά τον καιρό της Μεταμορφώσεως. «Και συνέβη μετά τους λόγους αυτούς, περίπου οκτώ ημέρες μετά, αφού πήρε μαζί του τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθεί. Και ενώ προσευχόταν, η όψη του προσώπου του έγινε διαφορετική και ο ρουχισμός του λευκός και αστραφτερός. Και ιδού, δύο άνδρες συνομιλούσαν μαζί του, οι οποίοι ήταν ο Μωυσής και ο Ηλίας, που εμφανίστηκαν μέσα σε δόξα και μιλούσαν για την έξοδό του, την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ. Ο Πέτρος όμως και όσοι ήταν μαζί του ήταν βεβαρημένοι από τον ύπνο. Όταν όμως ξύπνησαν, είδαν τη δόξα του και τους δύο άνδρες που στέκονταν μαζί του. Και όταν αυτοί αποχωρίζονταν από αυτόν, ο Πέτρος είπε προς τον Ιησού:»

Επιστάτη, είναι καλό να βρισκόμαστε εδώ, και ας κατασκευάσουμε τρεις σκηνές, μία για εσένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία, χωρίς να γνωρίζει τι λέει. Ενώ δε αυτός τα έλεγε αυτά, σχηματίστηκε νεφέλη και τους επισκίασε. Και φοβήθηκαν όταν εκείνοι εισήλθαν στη νεφέλη, και ακούστηκε φωνή από τη νεφέλη, η οποία έλεγε:

Όταν όμως ξύπνησε, βλέπει τη δόξα και τους δύο άνδρες. Και σαν να επιθυμούσε την παραμονή τους εκεί, τόσο εξαιτίας του φωτός όσο και επειδή έβλεπε τους προφήτες, λέει: Καλό είναι να βρισκόμαστε εδώ. Διότι νόμιζε ότι τότε είχε έρθει η συντέλεια και η βασιλεία του Ιησού, χωρίς να ξέρει τι λέει. Διότι δεν είχε έρθει ακόμη το τέλος, ούτε είχε φτάσει η ημέρα της βασιλείας, ούτε της απόλαυσης των αγαθών, στα οποία θα συμμετάσχουν οι άγιοι.