Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 9:40

Στο Λουκ. 9, 37-40 Ακούσαμε ότι κάποιος από το πλήθος προσέτρεξε στον Χριστό, εξηγώντας την αφόρητη αρρώστια του παιδιού του· διότι είπε ότι σπαράσσεται άγρια από πονηρό πνεύμα και ότι υπομένει πολύ οδυνηρή συντριβή. Όμως, η προσέλευσή του δεν ήταν άμεμπτη· διότι κατηγόρησε τον χορό των αγίων αποστόλων, λέγοντας ότι δεν μπόρεσαν να επιτιμήσουν τον δαίμονα. Αλλά θα ήταν προτιμότερο, τιμώντας μάλλον τον Ιησού, να ζητήσει τη βοήθεια και να εκζητήσει τη δική Του χάρη. Διότι Εκείνος συγκατανεύει όταν τιμάται και όταν πιστεύεται από εμάς ότι τα πάντα δύναται και σε τίποτα απολύτως δεν αδυνατεί —επειδή ακριβώς Αυτός είναι ο Κύριος των δυνάμεων, και οτιδήποτε είναι απολύτως δεκτικό δυνάμεως, αυτό οπωσδήποτε αντλεί από Αυτόν το να είναι αυτό που είναι—, όταν όμως απιστούμε, προσβάλλουμε τη δόξα Του, και δεν πρόκειται να λάβουμε απολύτως τίποτα από Αυτόν. «Διότι τον έφερα», λέει, «στους μαθητές σου, και δεν μπόρεσαν να το εκβάλουν». Καίτοι ήταν εξαιτίας της δικής σου απιστίας που δεν ενέργησε η χάρη· διότι το ότι πρέπει κανείς να προσέρχεται με πίστη στον Χριστό και σε όσους έχουν πλουτίσει από Αυτόν τη χάρη να μπορούν να θεραπεύουν, ο Ίδιος μας το δίδαξε, ζητώντας παντού την πίστη από όσους Τον πλησίαζαν. Για τον λόγο αυτόν ο Χριστός τον επέπληξε δικαίως. Και αν θέλεις, άκουσε τον ευαγγελιστή να λέει:

Διότι δες το θαύμα, ότι ούτε στο μνήμα τους εμφάνισε αυτούς ούτε κοντά στον σταυρό, αλλά όταν αποκάλυπτε σε εμάς ένα μέρος της δόξας του ως αρραβώνα, τότε έφερε μαζί του τους αγίους, εννοώ τον Μωυσή και τον Ηλία, για να τους υποδείξει ως συγκληρονόμους της βασιλείας του. ⟨Σχόλιο⟩ ⟨ιη⟩. «Φωνή από τη νεφέλη: αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός». ⟨Έλεγχος⟩ ⟨ιη⟩. Σε όλους είναι φανερό ότι η νεφέλη δεν βρίσκεται στο ανώτατο σημείο ούτε υπάρχει υπεράνω του ουρανού, αλλά μέσα στη δική μας κτίση, απ' όπου και κατευθύνθηκε η φωνή προς τον Σωτήρα. Εάν λοιπόν ο Πατέρας ομιλεί μέσα από τη νεφέλη, υποδεικνύοντας στους μαθητές τον Υιό του, ο δημιουργός δεν είναι κάποιος άλλος, αλλά ο ίδιος, ο οποίος έδωσε μαρτυρία για τον Υιό του μέσω της νεφέλης και δεν δεσπόζει μόνο σε όσα βρίσκονται υπεράνω του ουρανού, όπως εσύ ισχυρίζεσαι. ⟨Σχόλιο⟩ ⟨ιθ⟩. «Παρακάλεσα τους μαθητές σου». Πλάι δε στο «δεν μπόρεσαν να το εκβάλουν» υπήρχε: «και λέει προς αυτούς: ω γενεά άπιστη, έως πότε θα σας ανέχομαι;» ⟨Έλεγχος⟩ ⟨ιθ⟩. Το «έως πότε» είναι δηλωτικό του χρόνου της ένσαρκης παρουσίας του, και το «ω γενεά άπιστη» (ελέχθη), επειδή οι προφήτες τέλεσαν θεοσημεία στο όνομά του και είχαν πιστέψει, όπως διαπιστώνουμε ότι πράττει ο Ηλίας, ο Ελισσαίος και οι υπόλοιποι. ⟨Σχόλιο⟩ ⟨κ⟩. «Διότι ο Υιός του Ανθρώπου πρόκειται να παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων». ⟨Έλεγχος⟩ ⟨κ⟩.

Και ιδού, ένας άνδρας από το πλήθος φώναξε λέγοντας: Δάσκαλε, σε παρακαλώ, ρίξε το βλέμμα σου στον γιο μου, επειδή είναι ο μονογενής μου, και ιδού, ένα πνεύμα τον καταλαμβάνει, και ξαφνικά βάζει τις φωνές, και τον σπαράσσει βγάζοντας αφρούς, και με δυσκολία αποχωρεί από αυτόν, κατασυντρίβοντάς τον και παρακάλεσα τους μαθητές σου για να το βγάλουν, αλλά δεν μπόρεσαν. Αποκρινόμενος δε ο Ιησούς είπε: Ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρε τον γιο σου εδώ. Ενώ δε αυτός ακόμη πλησίαζε, το δαιμόνιο τον έριξε κάτω και τον σπάραξε. Επιτίμησε δε ο Ιησούς το πνεύμα το ακάθαρτο, και θεράπευσε το παιδί, και το παρέδωσε στον πατέρα του.» Πάρα πολύ άπιστος ήταν αυτός ο άνδρας· διότι για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν έβγαινε το δαιμόνιο από το παιδί του, επειδή η απιστία του νικούσε τη δύναμη των αποστόλων. Αλλά βέβαια και από αυτό αποδεικνύεται η απιστία και η αυθάδειά του, από το ότι, αφού προσήλθε ενώπιον όλων, κατηγορούσε τους μαθητές· ο Κύριος λοιπόν, δείχνοντας ότι εξαιτίας της απιστίας του δεν θεραπεύτηκε το παιδί, τον επιπλήττει ενώπιον όλων, και όχι μόνο αυτόν, αλλά και όλους τους άλλους από κοινού. Διότι λέγοντας «ω γενεά άπιστη», συμπεριλαμβάνει όλους τους Ιουδαίους.