Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 9:41

Στο Λουκ. 9, 41. 〈Άπιστη γενεά〉 αποκαλούσε εύλογα εκείνον βεβαίως και τους ομοϊδεάτες του 〈και διεστραμμένη〉, και που με κανέναν τρόπο δεν γνώριζε να βαδίζει ορθά. Για τέτοιους ανθρώπους λέει το ιερό γράμμα: 〈Των οποίων οι δρόμοι είναι σκολιοί και καμπύλες οι τροχιές τους.〉 Αποφεύγει τη νόσο ο μακάριος Δαβίδ λέγοντας: 〈Δεν προσκολλήθηκε σε εμένα καρδιά διεστραμμένη〉, δηλαδή που δεν μπορεί να βαδίσει σε ευθύ δρόμο. Σε αυτούς ο μακάριος Βαπτιστής απευθύνθηκε λέγοντας: 〈Ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάντε ευθείες τις τρίβους του.〉 Επομένως ο άπιστος θα είναι οπωσδήποτε και διεστραμμένος. Με αυτούς που έχουν τέτοια νοοτροπία και έπεσαν σε τέτοια ανοσιότητα δεν καταδέχεται να συνυπάρχει ο Χριστός, αλλά—αν πρέπει να πούμε κάτι με ανθρώπινους όρους—δυσανασχετεί και αποστρέφεται, σαν να βαρύνεται εξαιτίας της κακίας τους τη συναναστροφή μαζί τους. Και αυτό το διδάσκει λέγοντας: Έως πότε θα είμαι 〈μαζί σας και θα σας ανέχομαι;〉 Διότι εκείνος που λέει ότι αδυνάτησαν ως προς την ενέργεια ενάντια στα πονηρά πνεύματα αυτοί που μέσω των δικών του προσταγμάτων έλαβαν την εξουσία να τα εκβάλλουν, μάλλον κατηγορεί τη χάρη και όχι αυτούς που την έλαβαν. Διότι το ότι ο Χριστός ήταν αυτός που ενεργούσε μέσα τους, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το δουν όσοι το επιθυμούν. Και πράγματι, θεραπεύτηκε βέβαια ο χωλός στην 〈Ωραία πύλη〉, αλλά ο Πέτρος απέδιδε το παράδοξο θαύμα στον Χριστό μιλώντας στους Ιουδαίους, όπως έχει γραφτεί στις Πράξεις.

Η μεν φωνή του Θεού και Πατρός είναι καλή και αξιοθαύμαστη· επειδή όμως οι μαθητές είχαν ήδη κυριευθεί από άκρατο φόβο, πέφτουν με το πρόσωπο στη γη, για να μάθουμε πάλι και μέσα από αυτό, ότι η παρουσία και η μεσιτεία του Σωτήρος κατέστη απολύτως αναγκαία για όσους βρίσκονται στη γη, η οποία βεβαίως έγινε με τον τρόπο της ενανθρωπήσεως. Διότι, εάν ο μονογενής Λόγος του Θεού δεν είχε γίνει όμοιος με εμάς, ποιος από εμάς θα μπορούσε να αντέξει τον Θεό να εμφανίζεται από ψηλά; Και ποιος θα υπέμενε την άρρητη δόξα Του, η οποία ίσως για κανένα από τα κτιστά όντα δεν είναι ανεκτή; Διότι ο θεσπέσιος Παύλος λέει ότι Εκείνος κατοικεί σε φως απρόσιτο. <Και ιδού ένας άνδρας από το πλήθος φώναξε δυνατά, κ.λπ. (B f. 95 b, C f. 127 b)> Αυτός δεν έκανε την προσέλευσή του άμεμπτη, διότι κατηγόρησε τον χορό των αγίων μαθητών, ότι δηλαδή δεν μπόρεσαν να επιτιμήσουν το δαιμόνιο. Διότι έπρεπε, τιμώντας μάλλον τον Ιησού, να ζητήσει τη δική Του βοήθεια. Γι' αυτό λέει ο Χριστός: «Ω γενεά άπιστη!». Εξαιτίας της δικής σου απιστίας, λέει, δεν ενήργησε η χάρις. Διότι το ότι πρέπει να προσερχόμαστε με πίστη και στον Χριστό, αλλά και σε εκείνους που έλαβαν από Εκείνον τη χάρη να μπορούν να θαυματουργούν, μας το δίδαξε ο Ίδιος, ζητώντας παντού την πίστη από όσους προσέρχονταν σε Αυτόν.

Διότι δες το θαύμα, ότι ούτε στο μνήμα τους εμφάνισε αυτούς ούτε κοντά στον σταυρό, αλλά όταν αποκάλυπτε σε εμάς ένα μέρος της δόξας του ως αρραβώνα, τότε έφερε μαζί του τους αγίους, εννοώ τον Μωυσή και τον Ηλία, για να τους υποδείξει ως συγκληρονόμους της βασιλείας του. ⟨Σχόλιο⟩ ⟨ιη⟩. «Φωνή από τη νεφέλη: αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός». ⟨Έλεγχος⟩ ⟨ιη⟩. Σε όλους είναι φανερό ότι η νεφέλη δεν βρίσκεται στο ανώτατο σημείο ούτε υπάρχει υπεράνω του ουρανού, αλλά μέσα στη δική μας κτίση, απ' όπου και κατευθύνθηκε η φωνή προς τον Σωτήρα. Εάν λοιπόν ο Πατέρας ομιλεί μέσα από τη νεφέλη, υποδεικνύοντας στους μαθητές τον Υιό του, ο δημιουργός δεν είναι κάποιος άλλος, αλλά ο ίδιος, ο οποίος έδωσε μαρτυρία για τον Υιό του μέσω της νεφέλης και δεν δεσπόζει μόνο σε όσα βρίσκονται υπεράνω του ουρανού, όπως εσύ ισχυρίζεσαι. ⟨Σχόλιο⟩ ⟨ιθ⟩. «Παρακάλεσα τους μαθητές σου». Πλάι δε στο «δεν μπόρεσαν να το εκβάλουν» υπήρχε: «και λέει προς αυτούς: ω γενεά άπιστη, έως πότε θα σας ανέχομαι;» ⟨Έλεγχος⟩ ⟨ιθ⟩. Το «έως πότε» είναι δηλωτικό του χρόνου της ένσαρκης παρουσίας του, και το «ω γενεά άπιστη» (ελέχθη), επειδή οι προφήτες τέλεσαν θεοσημεία στο όνομά του και είχαν πιστέψει, όπως διαπιστώνουμε ότι πράττει ο Ηλίας, ο Ελισσαίος και οι υπόλοιποι. ⟨Σχόλιο⟩ ⟨κ⟩. «Διότι ο Υιός του Ανθρώπου πρόκειται να παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων». ⟨Έλεγχος⟩ ⟨κ⟩.

Και ιδού, ένας άνδρας από το πλήθος φώναξε λέγοντας: Δάσκαλε, σε παρακαλώ, ρίξε το βλέμμα σου στον γιο μου, επειδή είναι ο μονογενής μου, και ιδού, ένα πνεύμα τον καταλαμβάνει, και ξαφνικά βάζει τις φωνές, και τον σπαράσσει βγάζοντας αφρούς, και με δυσκολία αποχωρεί από αυτόν, κατασυντρίβοντάς τον και παρακάλεσα τους μαθητές σου για να το βγάλουν, αλλά δεν μπόρεσαν. Αποκρινόμενος δε ο Ιησούς είπε: Ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρε τον γιο σου εδώ. Ενώ δε αυτός ακόμη πλησίαζε, το δαιμόνιο τον έριξε κάτω και τον σπάραξε. Επιτίμησε δε ο Ιησούς το πνεύμα το ακάθαρτο, και θεράπευσε το παιδί, και το παρέδωσε στον πατέρα του.» Πάρα πολύ άπιστος ήταν αυτός ο άνδρας· διότι για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν έβγαινε το δαιμόνιο από το παιδί του, επειδή η απιστία του νικούσε τη δύναμη των αποστόλων. Αλλά βέβαια και από αυτό αποδεικνύεται η απιστία και η αυθάδειά του, από το ότι, αφού προσήλθε ενώπιον όλων, κατηγορούσε τους μαθητές· ο Κύριος λοιπόν, δείχνοντας ότι εξαιτίας της απιστίας του δεν θεραπεύτηκε το παιδί, τον επιπλήττει ενώπιον όλων, και όχι μόνο αυτόν, αλλά και όλους τους άλλους από κοινού. Διότι λέγοντας «ω γενεά άπιστη», συμπεριλαμβάνει όλους τους Ιουδαίους.

Το δε «διεστραμμένη», φανερώνει ότι η πονηρία δεν υπήρχε από την αρχή ούτε προερχόταν εκ φύσεως. Αλλά εκ φύσεως μεν ήταν ορθοί, διότι το σπέρμα του Αβραάμ και του Ισαάκ ήταν άγιο, διεστράφησαν όμως από την κακία. Το δε, «Έως πότε θα είμαι μαζί σας, έως πότε θα σας ανέχομαι;», αυτό δηλώνει ότι θεωρεί τον θάνατο ευπρόσδεκτο και επιθυμεί να απαλλαγεί από αυτούς το ταχύτερο. Διότι έως πότε, λέει, θα ανέχομαι την απιστία σας; Δείχνοντας λοιπόν ότι έχει δύναμη που νικά την απιστία των Ιουδαίων, λέει: «Φέρε τον γιο σου εδώ». Και αφού τον θεράπευσε, τον απέδωσε στον πατέρα του. Διότι προηγουμένως ο δαιμονιζόμενος δεν ανήκε στον πατέρα του, αλλά στο πονηρό πνεύμα που τον κατείχε. Τότε όμως ο Κύριος τον απέδωσε στον πατέρα που τον είχε χάσει και έπειτα τον βρήκε. «Εκπλήσσονταν δε όλοι για τη μεγαλειότητα του Θεού. Και ενώ όλοι θαύμαζαν για όλα όσα έκανε ο Ιησούς, είπε προς τους μαθητές του: