Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 9:42

4 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἔτι δὲ προσερχομένου αὐτοῦ ἔρρηξεν αὐτὸν τὸ δαιμόνιον καὶ συνεσπάραξεν· ἐπετίμησε δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ, καὶ ἰάσατο τὸν παῖδα καὶ ἀπέδωκεν αὐτὸν τῷ πατρὶ αὐτοῦ.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–4 από 4

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Λουκᾶν
Zu Lk 9, 42 Ἄμεινον δὲ οἶμαι κατὰ τὴν πρώτην ἀπόδοσιν ἄπιστον νοεῖν τὸν τοῦ δαιμονῶντος πατέρα. διὸ καὶ ἔδει λυπούμενον ἀπελθεῖν. ἀλλ᾽ ἵνα μή τις οἴηται καὶ αὐτὸν ἀτονῆσαι Χριστὸν πρὸς τὴν τοῦ παραδόξου κατόρθωσιν, 〈ἐπετίμησε τῷ ἀκαθάρτῳ πνεύματι〉 καὶ παραχρῆμα τοῦ νοσεῖν ὁ νεανίας ἀπηλλάττετο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Σχετικά με το Λουκ. 9, 42: Καλύτερα όμως θεωρώ, κατά την πρώτη ερμηνεία, να θεωρήσουμε ως άπιστο τον πατέρα του δαιμονιζομένου. Γι' αυτό και έπρεπε να αναχωρήσει λυπημένος. Αλλά, για να μη νομίσει κανείς ότι και ο ίδιος ο Χριστός αδυνατούσε να επιτελέσει το παράδοξο αυτό θαύμα, 〈επιτίμησε το ακάθαρτο πνεύμα〉 και αμέσως ο νέος απαλλάχθηκε από την ασθένεια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Λουκᾶν
Zu Lk 9, 42f Καλῶς εἴρηκεν ὅτι 〈Ἀπέδωκεν αὐτὸν τῷ πατρί·〉 οὐ γὰρ ἦν ἔτι τοῦ πατρός, ἀλλὰ τοῦ κρατοῦντος πνεύματος ἐπειδὴ ἀπεσείσατο τὴν πλεονεξίαν, γέγονε πάλιν τοῦ ἰδίου πατρός· Χριστοῦ δὲ τὸ δῶρον, ὃς καὶ τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις δέδωκεν ἐξουσίαν τοῦ δύνασθαι κατορθοῦν τὰς θεοσημείας καὶ τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασιν ἐπιτιμᾶν. 〈ἐκπλήττεσθαι〉 δέ φησιν τοὺς ὄχλους ὁ μακάριος εὐαγγελιστὴς 〈ἐπὶ τῇ μεγαλειότητι τοῦ θεοῦ.〉
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ορθά έχει πει ότι 〈Τον απέδωσε στον πατέρα του·〉 διότι δεν ήταν πλέον του πατέρα του, αλλά του πνεύματος που τον κατείχε. Επειδή αποτίναξε την παράνομη κατοχή, έγινε πάλι του δικού του πατέρα· είναι δε δώρο του Χριστού, ο οποίος έδωσε και στους αγίους αποστόλους την εξουσία να μπορούν να επιτελούν θεοσημείες και να επιτιμούν τα ακάθαρτα πνεύματα. Ο μακάριος ευαγγελιστής αναφέρει ότι τα πλήθη 〈εκπλήσσονταν για τη μεγαλειότητα του Θεού.〉
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Λουκᾶν (ἐν ταῖς σειραῖς)
Ἵνα δὲ μή τις οἴηται καὶ αὐτὸν τὸν Χριστὸν ἀτονῆσαι πρὸς τὴν θαυματουργίαν, ἐπετίμησε τῷ ἀκαθάρτῳ πνεύματι, καὶ παραχρῆμα ἐφυγαδεύετο, «Καὶ ἀπέδωκεν αὐτὸν, φησὶ, τῷ πατρὶ αὐτοῦ·» οὐ γὰρ ἦν ἔτι τοῦ πατρὸς, ἀλλὰ τοῦ κρατοῦντος πνεύματος. Ἐπειδὴ δὲ ἀπεσείσατο τὴν πλεονεξίαν, γέγονε πάλιν τοῦ ἰδίου πατρὸς τῇ Χριστοῦ δυνάμει, ὃς καὶ τοῖς ἰδίοις ἀποστόλοις δέδωκεν ἐξουσίαν τὰς θεοσημείας κατορθοῦν, καὶ τοῖς ἀκαθάρτοις ἐπιτιμᾷν πνεύμασι. <Θέσθε ὑμεῖς εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν τοὺς λόγους τούτους.> (B f. 96) Ποία τις ἡ παρασκευάσασα πρόφασις τὸν Χριστὸν ταῦτα νῦν εἰπεῖν πρὸς τοὺς μαθητάς;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Για να μην νομίσει κανείς ότι και ο ίδιος ο Χριστός αδυνάτησε ως προς τη θαυματουργία, επιτίμησε το ακάθαρτο πνεύμα, και αμέσως αποδιώχθηκε. «Και τον παρέδωσε», λέει, «στον πατέρα του». Διότι δεν ανήκε πλέον στον πατέρα του, αλλά στο πνεύμα που τον κυρίευε. Επειδή όμως αποτίναξε την κυριαρχία του, έγινε πάλι κτήμα του ίδιου του πατέρα του με τη δύναμη του Χριστού, ο οποίος έδωσε και στους δικούς του αποστόλους την εξουσία να επιτελούν θεία σημεία, και να επιτιμούν τα ακάθαρτα πνεύματα. <Βάλτε εσείς μέσα στις καρδιές σας τα λόγια αυτά.> (B f. 96) Ποια ήταν άραγε η αφορμή που προκάλεσε τον Χριστό να πει αυτά τώρα προς τους μαθητές;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Εἰς τὰ εὐαγγέλια ἐξηγήσεις
Καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ἀπὸ τοῦ ὄχλου ἀνεβόησε λέγων· Διδάσκαλε, δέομαί σου, ἐπίβλεψον ἐπὶ τὸν υἱόν μου, ὅτι μονογενής ἐστί μοι, καὶ ἰδοὺ πνεῦμα, λαμβάνει αὐτόν, καὶ ἐξαίφνης κράζει, καὶ σπαράσσει αὐτὸν μετὰ ἀφροῦ, καὶ μόγις ἀποχωρεῖ ἀπ’ αὐτοῦ, συντρίβον αὐτὸν καὶ ἐδεήθην τῶν μαθητῶν σου, ἵνα ἐκβάλλωσιν αὐτό, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε ἔσομαι πρὸς ὑμᾶς. ἕως πότε ἁνέξομαι ὑμῶν; Προσάγαγε τὸν υἱόν σου ὧδε. Ἔτι δὲ προσερχομένου αὐτοῦ, ἔῤῥηξεν αὐτὸν τὸ δαιμόνιον καὶ συνεσπάραξεν. Ἐπετίμησε δὲ ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ, καὶ ἰάσατο τὸν παῖδα, καὶ ἀπέδωκεν αὐτὸν τῷ πατρὶ αὐτοῦ.» Σφόδρα ἄπιστος ἦν ὁ ἀνὴρ οὗτος· διὰ τοῦτο γάρ τοι οὐδὲ τὸ δαιμόνιον ἐξήρχετο ἀπὸ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ, νικώσης τῆς ἀπιστίας τὴν τῶν ἀποστόλων δύναμιν. Ἀλλὰ δὴ κἀντεῦθεν δείκνυται ἡ ἀπιστία αὐτοῦ καὶ αὐθάδεια, ἐκ τοῦ ἐνώπιον πάντων προσελθόντα κατηγορεῖν τῶν μαθητῶν· ὁ γοῦν Κύριος, δεικνύων ὅτι παρὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτοῦ ἐστι τὸ μὴ ἰαθῆναι τὸν παῖδα, ἐνώπιον πάντων ὀνειδίζει αὐτῷ, καὶ οὐ μόνῳ αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσι κοινῶς. Ἐν γὰρ τῷ εἰπεῖν, ὦ γενεὰ ἄπιστος, σύμπαντας περιλαμβάνει τοὺς Ἰουδαίους.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και ιδού, ένας άνδρας από το πλήθος φώναξε λέγοντας: Δάσκαλε, σε παρακαλώ, ρίξε το βλέμμα σου στον γιο μου, επειδή είναι ο μονογενής μου, και ιδού, ένα πνεύμα τον καταλαμβάνει, και ξαφνικά βάζει τις φωνές, και τον σπαράσσει βγάζοντας αφρούς, και με δυσκολία αποχωρεί από αυτόν, κατασυντρίβοντάς τον και παρακάλεσα τους μαθητές σου για να το βγάλουν, αλλά δεν μπόρεσαν. Αποκρινόμενος δε ο Ιησούς είπε: Ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρε τον γιο σου εδώ. Ενώ δε αυτός ακόμη πλησίαζε, το δαιμόνιο τον έριξε κάτω και τον σπάραξε. Επιτίμησε δε ο Ιησούς το πνεύμα το ακάθαρτο, και θεράπευσε το παιδί, και το παρέδωσε στον πατέρα του.» Πάρα πολύ άπιστος ήταν αυτός ο άνδρας· διότι για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν έβγαινε το δαιμόνιο από το παιδί του, επειδή η απιστία του νικούσε τη δύναμη των αποστόλων. Αλλά βέβαια και από αυτό αποδεικνύεται η απιστία και η αυθάδειά του, από το ότι, αφού προσήλθε ενώπιον όλων, κατηγορούσε τους μαθητές· ο Κύριος λοιπόν, δείχνοντας ότι εξαιτίας της απιστίας του δεν θεραπεύτηκε το παιδί, τον επιπλήττει ενώπιον όλων, και όχι μόνο αυτόν, αλλά και όλους τους άλλους από κοινού. Διότι λέγοντας «ω γενεά άπιστη», συμπεριλαμβάνει όλους τους Ιουδαίους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες