Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 9:48

Για το Λουκ. 9, 48: Έπειτα λέει: «Όποιος δεχθεί αυτό το παιδί στο όνομά μου, εμένα δέχεται· και όποιος δεχθεί εμένα, δέχεται εκείνον που με απέστειλε». Εφόσον, λοιπόν, για όσους τιμούν τους αγίους ο μισθός είναι ένας και όμοιος, είτε τυχόν είναι κανείς μικρός είτε βρίσκεται σε υπερέχουσα τιμή και δόξα —διότι υποδέχεται τον Χριστό και μέσω αυτού και σε αυτόν τον Πατέρα—, πώς δεν είναι εντελώς άτοπο το να φιλονικούν μεταξύ τους και να επιζητούν την υπεροχή έναντι των άλλων; Διατρανώνει δε ακόμη περισσότερο τον σκοπό του σε αυτόν τον λόγο και λέει: «Διότι εκείνος που είναι ο μικρότερος ανάμεσα σε όλους σας, αυτός θα είναι μέγας», εννοώντας τον μετριόφρονα και εκείνον που δεν συλλογίζεται τίποτε το υψηλό για τον εαυτό του από ευλάβεια. Διότι έχει γραφτεί ότι «Καθένας που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί και εκείνος που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί».

Πήρε το παιδί, και το έστησε δίπλα του. Και το έκανε αυτό προς ωφέλεια και των ίδιων των αγίων αποστόλων, αλλά και εμάς που ήρθαμε μετά από αυτούς. Διότι μια τέτοια ασθένεια καταβοσκεί συνήθως τους ανθρώπους, ιδιαίτερα όταν βρίσκονται σε θέση υπεροχής έναντι κάποιων άλλων. Τίνος πράγματος λοιπόν αποτελούσε τύπο και εικόνα το παιδί που παρουσιάστηκε; Της απονήρευτης και χωρίς φιλοδοξίες ζωής· διότι έχει άδολη σκέψη, ανόθευτη καρδιά και διακρίνεται από απλότητα λογισμών· δεν αγαπά τη φιλοδοξία, δεν γνωρίζει τον τρόπο της υπεροχής. Έπειτα λέει ότι: «Όποιος δεχθεί αυτό το παιδί στο όνομά μου», και τα εξής· δηλαδή, «Εκείνος που είναι ο μικρότερος ανάμεσα σε όλους σας, αυτός θα είναι μέγας», εννοώντας τον μετριόφρονα και εκείνον που από ευλάβεια δεν συλλογίζεται τίποτα το υψηλό για τον εαυτό του. «Όποιος δεχθεί αυτό το παιδί στο όνομά μου, κ.τ.λ.» Εφόσον λοιπόν, για εκείνους που τιμούν τους αγίους, ο μισθός είναι ένας και όμοιος, είτε κάποιος τυχαίνει να είναι μικρός, είτε ανήκει σε εκείνους που έχουν εξέχον μέτρο και δόξα («Διότι αυτός που δέχεται αυτό το παιδί», λέει, «δέχεται εμένα, και τον Πατέρα μου»), πώς δεν είναι εντελώς μάταιο το να φιλονικούν μεταξύ τους και να επιθυμούν τα πρωτεία; Διατρανώνει δε ακόμη περισσότερο τον σκοπό του μέσω αυτού του λόγου και λέει, ότι εκείνος που είναι ο μικρότερος από όλους εξαιτίας της ταπεινοφροσύνης του, αυτός είναι ο μέγας.

Ο δε Ιησούς, βλέποντας τον διαλογισμό της καρδιάς τους, έπιασε ένα παιδί, το έστησε δίπλα του, και τους είπε: Όποιος δεχθεί αυτό το παιδί στο όνομά μου, δέχεται εμένα· και όποιος δεχθεί εμένα, δέχεται αυτόν που με απέστειλε. Διότι αυτός που είναι ο μικρότερος ανάμεσα σε όλους σας, αυτός θα είναι μεγάλος. Αποκρινόμενος δε ο Ιωάννης είπε:

Διότι ήταν φυσικό να φιλονικήσουν μεταξύ τους για αυτό το ζήτημα, λέγοντας ο καθένας ότι δεν θεραπεύτηκε το παιδί εξαιτίας της δικής του αδυναμίας αλλά εξαιτίας του τάδε, και από εκεί να ανάψει η διαμάχη για το ποιος είναι ανώτερος. Αλλά ο Κύριος, γνωρίζοντας τις καρδιές του καθενός, τους προλαβαίνει, και προτού αυξηθεί αυτό το πάθος, σπεύδει να το αποκόψει σύρριζα. Διότι τα πάθη, όταν βρίσκονται στην αρχή τους, νικώνται εύκολα, ενώ όταν αυξηθούν, είναι δύσκολο να αποβληθούν. Πώς, λοιπόν, αποκόπτει το κακό; Πιάνοντας, λέει, ένα μικρό παιδί, το δείχνει στους μαθητές, φανερώνοντάς τους με αυτόν τον τρόπο ότι πρέπει να διαμορφώνουμε μέσα μας τέτοιο φρόνημα, σαν αυτό που η ηλικία έχει δώσει στα μικρά παιδιά. Διότι αυτά δεν γνωρίζουν την κακία και είναι εντελώς απλά, χωρίς να ενοχλούνται ούτε από λογισμούς φιλοδοξίας ούτε από επιθυμία για πρωτεία. Όποιος, λοιπόν, λέει, δεχθεί ένα τέτοιο παιδί στο όνομά μου, δέχεται εμένα.

Πολύ, λοιπόν. Διότι, επειδή είπε ο Κύριος ότι «εκείνος που είναι ο μικρότερος ανάμεσά σας, αυτός θα είναι μεγάλος», φοβήθηκε έπειτα ο Ιωάννης, μήπως έκαναν κάτι κακό εμποδίζοντας κάποιον άνθρωπο με τρόπο εξουσιαστικό και αλαζονικό. Διότι το να εμποδίζει κάποιος κάποιον από κάτι, δεν φανερώνει αυτόν που εμποδίζει ως κατώτερο, αλλά ότι θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από εκείνον που εμποδίζεται από αυτόν. Ο Ιωάννης, επομένως, φοβήθηκε αυτό, μήπως έπραξε έργο αλαζονικό εμποδίζοντας τον άνθρωπο. Και για ποιον λόγο εμπόδιζαν τον άνθρωπο; Όχι επειδή φθονούσαν, αλλά επειδή τον έκριναν ανάξιο να θαυματουργεί· διότι δεν ήταν μαζί τους όταν έλαβαν τη χάρη της θαυματουργίας, ούτε τον απέστειλε για αυτόν τον σκοπό ο Κύριος, όπως εκείνους· ούτε ακολουθούσε καθόλου τον Ιησού.