Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 9:59

Επομένως, όποιος υπεξαιρεί κάτι από αυτά συγκαταλέγεται σε εκείνους που τολμούν να διαπράξουν ιεροσυλία. Έχοντας κατανοήσει, λοιπόν, την αφόρητη βλάβη της προσκόλλησης στους οικείους, ας αποφύγουμε τη μέριμνα γι' αυτούς, διότι αποτελεί διαβολικό όπλο. Διότι και ο ίδιος ο Κύριος απαγόρευσε τέτοιου είδους σχέση και οικειότητα, μην επιτρέποντας σε έναν μεν από τους μαθητές Του ούτε καν αυτό το ελάχιστο, να αποχαιρετήσει δηλαδή τους οικείους του, σε άλλον δε ούτε να ρίξει χώμα στο σώμα του νεκρού πατέρα του.

Κεφάλαιο Δ΄ ΛΟΥΚΑΣ. Είπε δε προς κάποιον άλλον: Ακολούθησέ με. Εκείνος δε είπε: Κύριε, επίτρεψέ μου να πάω πρώτα να θάψω τον πατέρα μου. Είπε δε σε αυτόν ο Κύριος: Άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους δικούς τους νεκρούς· εσύ δε πήγαινε και διάγγελλε τη βασιλεία του Θεού. ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ. Όταν δε ευδόκησε ο Θεός, ο οποίος με ξεχώρισε από την κοιλιά της μητέρας μου και με κάλεσε διά της χάριτός Του, να αποκαλύψει τον Υιό Του σε εμένα, για να Τον ευαγγελίζομαι στα έθνη· αμέσως δεν συμβουλεύτηκα σάρκα και αίμα, ούτε πήγα στα Ιεροσόλυμα προς τους αποστόλους πριν από εμένα· αλλά αναχώρησα για την Αραβία, και επέστρεψα πάλι στη Δαμασκό.

Πρέπει πάλι να μνημονεύσουμε τον Κύριο, ο οποίος απάντησε πρόσωπο με πρόσωπο στον καθένα. Σε εκείνον μεν που Του είπε: «Επίτρεψέ μου πρώτα να πάω να θάψω τον πατέρα μου», απάντησε: «Άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους δικούς τους νεκρούς· εσύ όμως, πήγαινε και διάγγελλε τη βασιλεία του Θεού». Σε εκείνον δε που είπε: «Επίτρεψέ μου πρώτα να πάω και να αποχαιρετήσω τους οικείους μου», απάντησε πιο επιπληκτικά και με σφοδρότερη απειλή. Διότι είπε: «Κανείς που έβαλε το χέρι του στο άροτρο και στρέφει το βλέμμα προς τα πίσω δεν είναι κατάλληλος για τη βασιλεία του Θεού». Έτσι και κάθε ανθρώπινο καθήκον, το οποίο προκαλεί έστω και ολιγόχρονη αναβολή στην απερίσπαστη υπακοή που οφείλεται στον Κύριο, ακόμη και αν φαίνεται εύλογο, είναι ξένο προς εκείνον που θέλει να γίνει μαθητής του Κυρίου, και άξιο φοβερότερης απειλής. Πιο καθολικά όμως νομοθετεί λέγοντας: «Αν κάποιος έρχεται προς εμένα, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί». Εάν δε φέρουμε στη μνήμη μας τα όσα ειπώθηκαν από τον Κύριο προς εκείνον που είπε: «Μακάριος είναι αυτός που θα γευθεί άρτο στη βασιλεία του Θεού», διδασκόμαστε μια πιο φοβερή κρίση οργής και αυστηρότητας, η οποία αποξενώνει τους ανθρώπους αυτούς από κάθε αγαθή ελπίδα. Διότι λέει τα εξής: «Κάποιος άνθρωπος ετοίμασε μεγάλο δείπνο και κάλεσε πολλούς. Και έστειλε τον δούλο του την ώρα του δείπνου να πει στους καλεσμένους: Ελάτε, διότι όλα πλέον είναι έτοιμα. Και άρχισαν όλοι, με μια φωνή, να δικαιολογούνται».

«Έτερος» μαθητής, όμως, δεν έρχεται αυτοβούλως όπως ο προηγούμενος, ούτε είναι θρασύς σε υποσχέσεις για ένα τέτοιο έργο, αλλά μάλλον καλείται από τον Χριστό προς αποστολή, καθώς δεν είναι ακατάλληλος γι' αυτό· διότι έχει τιμηθεί με θεία εκλογή. Όμως, δεν γνώριζε ακόμη με σαφήνεια πώς έπρεπε να ανταποκριθεί σε ένα τέτοιο έργο. Διότι ίσως είχε πατέρα βεβαρημένο από τα γηρατειά και θεωρούσε ότι είναι πολύ ευσεβές να προθυμοποιείται να τηρήσει την οφειλόμενη σε αυτόν φροντίδα και αγάπη. Γνώριζε εξάλλου καλά, έχοντας συναντήσει τα λόγια του νόμου, ότι ο Θεός των πάντων μερίμνησε και γι' αυτό· διότι είπε: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να σου πάνε όλα καλά και να μακροημερεύσεις πάνω στη γη.» Επειδή όμως κλήθηκε στην ιερή και ευαγγελική διακονία —διότι αυτό δήλωνε το «Ακολούθει μοι» που του είπε ο Χριστός—, παρασύρθηκε από ανθρώπινο λογισμό και ζητούσε χρονική αναβολή, η οποία να επαρκεί για τη γηροκόμηση του πατέρα του. Και βέβαια δεν ισχυριζόμαστε ότι ζητούσε να θάψει τον πατέρα του, ο οποίος ήδη κειτόταν νεκρός· διότι ο Χριστός δεν θα τον εμπόδιζε να το πράξει. Αλλά το «να θάψω» το λέει αντί του «να τον γηροκομήσω μέχρι την ταφή του».

Όταν, λοιπόν, τέτοιες αλεπούδες και τα πετεινά έχουν φωλιές και καταφύγια μέσα μας, πώς θα έρθει ο Χριστός; Και πού θα αναπαυθεί; Τι κοινωνία έχει το φως με το σκοτάδι; <Επίτρεψέ μου να πάω πρώτα να θάψω τον πατέρα μου.> (B f. 99 b) Αυτός μεν έδειξε υπόσχεση αξιοζήλευτη και αξιέπαινη· το να ζητά όμως να αποχαιρετήσει τους οικείους του, φανερώνει ότι έχει μοιρασμένο τον νου. Διότι το να επιθυμεί κανείς να ανακοινώνει εκ των προτέρων τις προθέσεις του σε εκείνους που δεν πρόκειται να τις αποδεχθούν, δεν αποτελεί γνώρισμα σταθερού λογισμού. Γι' αυτό και του λέει: «Κανείς που έβαλε το χέρι του», και τα εξής. Διότι, όπως ακριβώς εκείνος που οργώνει, όταν οκνήσει μπροστά σε αυτό που απομένει, δεν θα δει τους καρπούς του να πληθαίνουν, έτσι και αυτός που έχει επιλέξει μεν να ακολουθήσει τον Χριστό, αλλά δεν απαρνείται τα κοσμικά πράγματα και τους κατά σάρκα συγγενείς του, και μάλιστα εκείνους που δεν αποδέχονται τον σκοπό του, με κανέναν τρόπο δεν θα κατορθώσει την αγαθή γενναιότητα, ούτε είναι κατάλληλος για τη βασιλεία των ουρανών.

Αυτός δε, δείχνοντάς τους ότι ο δικός του νόμος είναι ανώτερος από τον τρόπο ζωής του Ηλία, τους επιτιμά και τους αποτρέπει από μια τέτοια σκέψη, διδάσκοντάς τους να υπομένουν με πραότητα εκείνους που τους υβρίζουν. Τι σημαίνει όμως αυτό που λέει, «δεν τον δέχτηκαν, επειδή το πρόσωπό του κατευθυνόταν προς την Ιερουσαλήμ»; Άραγε εννοεί αυτό, ότι δεν τον δέχτηκαν επειδή ο ίδιος είχε αποφασίσει να πάει στην Ιερουσαλήμ; Και λοιπόν, εάν το κατανοήσουμε έτσι, ότι γι' αυτόν τον λόγο δεν τον δέχτηκαν, επειδή ο ίδιος είχε αποφασίσει να πάει στην Ιερουσαλήμ, δεν βρίσκονται μήπως αναίτιοι εκείνοι που δεν τον δέχτηκαν; Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι ο ευαγγελιστής εννοεί αυτό: ότι δεν τον δέχτηκαν, ούτε εισήλθε στη Σαμάρεια. Έπειτα, σαν να ρωτούσε κάποιος: και γιατί δεν τον υποδέχτηκαν έστω και παρά τη θέλησή τους, ούτε εισήλθε; Άραγε επειδή ήταν αδύναμος ή δεν είχε τη δύναμη να εισέλθει ακόμη κι αν εκείνοι δεν το ήθελαν; Λύνοντας αυτή την απορία, λέει: όχι επειδή ήταν αδύναμος, αλλά επειδή δεν ήθελε να εισέλθει εκεί, αλλά να πάει στα Ιεροσόλυμα· διότι αν δεν συνέβαινε αυτό, ακόμη κι αν εκείνοι δεν ήθελαν, θα είχε εισέλθει στο χωριό. «Ενώ λοιπόν πορεύονταν στον δρόμο, κάποιος του είπε: Θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας, Κύριε. Και ο Ιησούς του είπε: Οι αλεπούδες έχουν φωλιές, και τα πουλιά του ουρανού καταλύματα· ο Υιός του ανθρώπου όμως δεν έχει πού να γείρει το κεφάλι του. Είπε δε σε κάποιον άλλον: Ακολούθει με.

Εκείνος δε είπε: «Κύριε, επίτρεψέ μου να πάω πρώτα να θάψω τον πατέρα μου». Ο Ιησούς όμως του είπε: «Άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους δικούς τους νεκρούς, εσύ όμως πήγαινε και κήρυττε τη βασιλεία του Θεού». Είπε επίσης και ένας άλλος: «Θα σε ακολουθήσω, Κύριε, αλλά πρώτα επίτρεψέ μου να αποχαιρετήσω τους δικούς μου στο σπίτι μου». Και ο Ιησούς του είπε: