Πατερικές αναφορές στο ΜΑΛΑΧΙΑΣ 1:4

Αν όμως κάποιος θα ήθελε να εφαρμόσει και πνευματική θεώρηση στα λεγόμενα, ας κατανοήσει σαφώς ότι ο μεν Ιακώβ ερμηνεύεται «Πτερνιστής»· και θα αποτελούσε τύπο καθενός που υποσκελίζει την αμαρτία. Ο δε Ησαύ, όπως είπα, «Δρυς» και βέβαια «Γήινος» ο Εδώμ· και αυτός θα αποτελούσε τύπο καθενός που φρονεί μόνο τα επίγεια. Αγαπά λοιπόν ο Θεός τον πτερνιστή Ιακώβ, αλλά έχει μισήσει τον άκαμπτο και σκληρό Ησαύ, δηλαδή τον Εδώμ, δηλαδή αυτόν που έχει στραφεί στα γήινα και έχει ανόητα προτιμήσει τα πρόσκαιρα και φθαρτά αντί των πνευματικών αγαθών. Ο φιλάρετος Θεός μας θα αφανίσει τον κλήρο όσων έχουν συνηθίσει να ζουν κατ' αυτόν τον τρόπο. Διότι τα επίγεια δεν είναι σταθερά, ούτε έχουν ακλόνητη την υπόστασή τους. Και το ότι οπωσδήποτε θα καταρρεύσουν, το διασαφηνίζει ως τύπος ο κλήρος των Ιδουμαίων που έχει ερημωθεί ολοκληρωτικά. Εκείνος όμως που είναι αφοσιωμένος στον Θεό, θα έχει ασφαλή και στερεωμένη την ελπίδα του, και θα αναφωνήσει προς τον Θεό που είναι ο χορηγός των αγαθών λέγοντας: «Στα χέρια σου βρίσκονται οι κλήροι μου». <Διότι εάν πει: Η Ιδουμαία καταστράφηκε, αλλά ας επιστρέψουμε και ας ανοικοδομήσουμε τα ερημωμένα της· αυτά λέει ο Κύριος Παντοκράτορας: Αυτοί θα οικοδομήσουν, και εγώ θα καταστρέψω· και θα ονομαστούν όρια ανομίας, και λαός εναντίον του οποίου παρατάχθηκε ο Κύριος εις τον αιώνα.> Είναι βέβαια πολύ δυσχερής η σύνταξη του κειμένου, ωστόσο το νόημα των προκειμένων δεν είναι ακατάληπτο.

Διότι, λέει, εγώ παρέδωκα την κληρονομιά του Ησαύ σε αφανισμό και σε ερήμωση, αφού εσείς που προέρχεστε από τον Ιακώβ την καταπορθήσατε. Θα πει ίσως όμως ο Ιδουμαίος: «Ακόμη και αν έχει καταστραφεί ολοσχερώς και έχει φτάσει στο έσχατο σημείο των συμφορών η χώρα την οποία κατοικήσαμε, εμείς πάντως, αφού επιστρέψουμε, θα ανοικοδομήσουμε τις ερημωμένες πόλεις και τα χωριά, και όσοι έχουμε διασωθεί θα κατοικήσουμε σε αυτά». Τι λέει λοιπόν ως προς αυτά; «Αυτά λέει ο Κύριος: Αυτοί θα οικοδομήσουν, και εγώ θα καταστρέψω. Και οπωσδήποτε η Ιδουμαία θα ονομαστεί Όρια ανομίας, επειδή καταστράφηκε εξαιτίας της υπερβολικής αμαρτίας της, και λαός εναντίον του οποίου έχει παραταχθεί ο Κύριος εις τον αιώνα».

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι, και κατά την εσώτατη έννοια, ακόμη και αν περιπέσουν σε σφάλμα κάποιοι από αυτούς που γνωρίζουν τον Θεό, και αν παιδευτούν εξαιτίας της αμαρτίας, δεν συμβαίνει ωστόσο να χαθούν ολοκληρωτικά. Αντιθέτως, ο Θεός τους σπλαγχνίζεται, αφού τους παιδεύσει επαρκώς, και τους επαναφέρει πάλι σε κατάσταση ευφροσύνης. Όμως, με εκείνους που αγαπούν το γήινο φρόνημα και αποβλέπουν αποκλειστικά στα έργα της σάρκας, μάχεται στο διηνεκές και παρατείνει τον χρόνο της οργής Του εναντίον τους· «Διότι θα ονομαστούν», λέει, «όρια ανόμων και λαός εναντίον του οποίου παρατάχθηκε ο Κύριος εις τον αιώνα». <Ο υιός δοξάζει τον πατέρα και ο δούλος θα φοβηθεί τον κύριό του. Και αν εγώ είμαι πατέρας, πού είναι η δόξα μου; Και αν εγώ είμαι κύριος, πού είναι αυτός που με φοβάται; λέει ο Κύριος Παντοκράτωρ.> Αποδεικνύει παντού ότι βαδίζουν έξω από τα όρια του καθήκοντος και ότι έχουν επιλέξει να περιφρονούν εκείνα για τα οποία ελάχιστα έπρεπε να αδιαφορούν. Διότι, στους ενάρετους υιούς θα ταίριαζε, και μάλιστα πολύ εύλογα, να υπερασπίζονται σφόδρα τη δόξα εκείνου που τους γέννησε, ώστε να ονομάζεται κανείς τέκνο ενός ενδοξότατου πατέρα. Εάν δε κάποιος είναι γνήσιος δούλος, οπωσδήποτε θα εύχεται με κάθε τρόπο να γίνει ο κύριός του περιφανής και περίβλεπτος, και όχι να παραμένει άσημος και καταφρονημένος. Διότι έτσι θα συμμετάσχει και ο ίδιος σε αυτήν την ευημερία, θα θεωρήσει το γεγονός καύχημά του και θα το εκλάβει ως αφορμή της ύψιστης χαράς.

Είπε ο Κύριος προς εμένα: «Μην προσεύχεσαι για τον λαό αυτόν, διότι ακόμη κι αν σταθούν ο Μωυσής και ο Σαμουήλ ενώπιόν μου, η ψυχή μου δεν θα στραφεί προς αυτούς». «Το σκουλήκι τους δεν θα πεθάνει, και η φωτιά δεν θα σβήσει· και θα γίνουν θέαμα σε κάθε σάρκα». «Μήπως θα ξεχάσει η νύφη τα στολίδια της, και η παρθένος τον στηθόδεσμό της; Ο λαός μου όμως με ξέχασε για ημέρες αναρίθμητες». «Αυτά λέγει ο Κύριος: Αυτοί θα οικοδομήσουν, εγώ όμως θα καταστρέψω». «Το ίδιο μισητά είναι και αυτός που ασεβεί και η ασέβεια· αυτό που πράχθηκε θα εξολοθρευθεί μαζί με αυτόν που το έπραξε». «Η ελπίδα των ασεβών είναι σαν το χνούδι που παρασύρεται από τον άνεμο, και σκορπίστηκε σαν τον καπνό από τον άνεμο». «Τα τέλη της άδικης γενεάς είναι οδυνηρά». «Μάταιοι βέβαια είναι όλοι οι άνθρωποι που τους διέκρινε η άγνοια του Θεού, και από τα ορατά αγαθά δεν μπόρεσαν να γνωρίσουν τον Υπάρχοντα, ούτε προσέχοντας τα έργα αναγνώρισαν τον Δημιουργό. Είναι ταλαίπωροι, και οι ελπίδες τους βρίσκονται στους νεκρούς». «Στους ασεβείς επέπεσε αμείλικτος θυμός μέχρι το τέλος». «Σε σύναξη αμαρτωλών θα ανάψει φωτιά». «Η τιμωρία των ασεβών είναι φωτιά και σκουλήκι». «Φωτιά, χαλάζι, πείνα και θάνατος, όλα αυτά δημιουργήθηκαν για την τιμωρία των αμαρτωλών». «Θάνατος, και έριδα, και ρομφαία, και μάστιγα, δημιουργήθηκαν για τους ανόμους». «Ουαί σε εσάς, άνδρες ασεβείς, που εγκαταλείψατε τον νόμο του Κυρίου». «Το πένθος για τον νεκρό διαρκεί επτά ημέρες· για τον μωρό όμως και τον ασεβή, όλες τις ημέρες της ζωής του». «

Βʹ. Η τιμωρία της αμαρτίας στους ανθρώπους. Τιμώρησε την αμαρτία στους ανθρώπους, διότι τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, αμέσως μόλις παράκουσε την εντολή Του, τον εξόρισε από τον Παράδεισο, και καταδίκασε αυτόν και όλους εμάς τους απογόνους του να ζούμε σε αυτήν την καταραμένη γη με φτώχειες, με ασθένειες, πόνους, αναστεναγμούς, δυστυχίες, και τελικά να δοκιμάζουμε έναν παρά φύσιν και οδυνηρό θάνατο. Τιμώρησε την αμαρτία, διότι τους ανθρώπους της εποχής του Νώε, επειδή αμάρτησαν, τους έπνιξε με έναν παγκόσμιο κατακλυσμό από νερό· διότι τα Σόδομα και τα Γόμορρα τα κατέκαψε με έναν άλλον, καινούριο κατακλυσμό από θειάφι και φωτιά· και τελικά, διότι καταδίκασε τους αμετανόητους αμαρτωλούς να κατακαίγονται αιωνίως μέσα στο πυρ της κολάσεως, των οποίων δεν θα κουραστούν ποτέ οι βασανιστές τους δαίμονες, και ο Θεός δεν θα συμπονέσει ποτέ τη συμφορά τους, δεν θα ακούσει ποτέ τα κλάματά τους, αλλά μάλλον θα τους πολεμά και θα τους μισεί αιωνίως· διότι αυτός είναι εκείνος ο δυστυχής λαός που αναφέρει ο Μαλαχίας: «Λαός, εναντίον του οποίου έχει παραταχθεί ο Κύριος εις τον αιώνα».