Πατερικές αναφορές στο ΜΑΛΑΧΙΑΣ 1:9

Βεβαίως, ο νόμος θεωρούσε απαράδεκτα για θυσία τα τυφλά από τα θρέμματα, καθώς και τα χωλά και τα άρρωστα. Το μεν τυφλό υποδηλώνει αλληγορικά εκείνους που δεν έχουν τον θείο οφθαλμό στην καρδιά τους· το δε χωλό εκείνους που δεν γνωρίζουν να ορθοποδούν στις αγαθοεργίες· το δε άρρωστο εκείνους που εκπληρώνουν την υπηρεσία τους προς τον Θεό όχι με ευρωστία, αλλά χαλαρά και με αμέλεια. Ανέφερε άλλωστε κάπου και μέσω της φωνής του προφήτη: «Ουαί σε αυτούς που κάνουν το έργο του Κυρίου με αμέλεια». Πρέπει, επομένως, να έχουμε τον νου μας φωτισμένο, να ορθοποδούμε και να είμαστε ισχυροί. Διότι τότε θα είμαστε δεκτοί στον Κύριο και ιεροί ενώπιον του φιλάνθρωπου Θεού. <Και τώρα εξιλεώστε το πρόσωπο του Θεού σας, λέγει ο Κύριος Παντοκράτωρ, και παρακαλέστε Τον· από τα χέρια σας έγιναν αυτά· μήπως θα αποδεχθώ τα πρόσωπά σας, λέγει ο Κύριος Παντοκράτωρ;> Καλεί σε μετάνοια εκείνους που έχουν ασεβήσει, και επισημαίνει πολύ σωστά ότι πρέπει να αποτινάξουν από πριν την οργή για τις παρεκτροπές τους μέσω της μεταστροφής τους προς το καλύτερο. Διότι είναι αγαθός και ανορθώνει τους καταβεβλημένους, θεραπεύει το συντετριμμένο και επαναφέρει το πλανημένο.

Λέγοντας δε το «Εξιλεώστε το πρόσωπο του Θεού μας», υπονοεί, και πολύ εύλογα, ότι ο Θεός αποστρέφεται εκείνους που δεν αποφεύγουν να προσκρούουν σε αυτόν, και ότι από εκείνους που δεν αναζητούν τη δόξα του απομακρύνει τα ίδια του τα μάτια, μη κρίνοντάς τους άξιους ούτε για ευσπλαχνία, ούτε για αγάπη, ούτε βέβαια για προστασία. Διότι «τα μάτια του Κυρίου είναι στραμμένα στους δικαίους», σύμφωνα με τις γραφές. Είπε δε και προς κάποιους από τους αλιτηρίους μέσω της φωνής του Ησαΐα: «Όταν απλώνετε τα χέρια σας προς εμένα, θα αποστρέψω τα μάτια μου από εσάς· και εάν πληθύνετε τις δεήσεις, δεν θα σας εισακούσω, διότι τα χέρια σας είναι γεμάτα αίμα». Πρέπει λοιπόν να εξιλεώνονται οι αμαρτήσαντες, μήπως τυχόν και στρέψουν πάλι πάνω τους το πρόσωπο του Θεού, και αποτρέψουν τη βλάβη που πρόκειται να προκύψει από την αποστροφή του. Διότι προσδιορίζει το σφάλμα των ιερουργών και αναιρεί την άρνησή τους. Επειδή δεν ψευδολογεί λέγοντας: Από τα δικά σας χέρια έγιναν αυτά. Διότι σχεδόν λέει: Δεν σιωπήσατε ενώ αμάρτησαν άλλοι, αλλά με τα ίδια σας τα χέρια εσείς οι ίδιοι γίνατε αίτιοι των ασεβειών απέναντί μου, και τα εγκλήματα οφείλονται στη δική σας ραθυμία, χωρίς τη μεσολάβηση κανενός. Όμως, ακόμη κι αν κάποιοι τυχόν φοβούνται να σας ελέγξουν για αυτά, εγώ πάντως δεν θα γίνω σαν έναν από εσάς, ούτε πρόκειται να χαριστώ στα πρόσωπα των ασεβών.

Επομένως, αν είναι καταραμένος αυτός που παροργίζει τον Θεό και επιχειρεί να αντιπαραθέσει στα δικά Του προστάγματα τις κοσμικές απολαύσεις, ας αποφύγουμε την κατάρα και ας μη γίνεται καθόλου λόγος για αυτές, αλλά ας σπεύσουμε μάλλον να λαμπρύνουμε τις ψυχές μας με τα καυχήματα της υπακοής. Διότι έτσι θα μείνουν ανενεργά τα επακόλουθα της κατάρας, και ο Δεσπότης των πάντων θα μας χορτάσει με τα αγαθά της δικής Του αγαθότητας. <Και κάνατε αυτά που μισούσα· καλύπτατε με δάκρυα το θυσιαστήριο του Κυρίου, με κλάματα και με στεναγμούς από τους κόπους. Αξίζει πλέον να επιβλέψω σε θυσία ή να δεχθώ κάτι ευπρόσδεκτο από τα χέρια σας;> Πάρα πολλοί βέβαια ήταν οι τρόποι των θυσιών σύμφωνα με τον νόμο. Διότι άλλες προσφέρονταν ως εκούσιο τάμα, άλλες ήταν ευχαριστήριες, και βέβαια άλλες για την αμαρτία. Επίσης, τα δέκατα και οι απαρχές, καθώς και ο φόρος του διδράχμου, σύμφωνα με τις νομικές διατάξεις προσφέρονταν για τις ανάγκες των ιερέων. Προσφέροντας λοιπόν ως θυσία στον Θεό τα εκούσια, έφερναν, όπως είπα, τα κουτσά και τα τυφλά και τα κλεμμένα από την αιχμαλωσία, προφασιζόμενοι διαρκώς δεινά, αναφέροντας συνεχώς τη λεηλασία και την επακόλουθη φτώχεια τους, παρόλο που ο Παντοδύναμος Θεός, μετά την επιστροφή από τη Βαβυλώνα, τους εύφραινε με ασύγκριτη καλοσύνη, και τους χορηγούσε πλουσιοπάροχα εκείνα με τα οποία ήταν φυσικό να απολαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό.

Θεωρώ δε αναγκαίο, προς ακριβή διασάφηση των προκείμενων σε εμάς εννοιών, να πω και τώρα λίγα πράγματα, τα οποία είναι γραμμένα και στα βιβλία του Έσδρα. Διότι, όταν οι Ισραηλίτες επέστρεψαν στην Ιουδαία εγκαταλείποντας τη γη των Βαβυλωνίων, κατοίκησαν μεν στα Ιεροσόλυμα· είχε δε ανεγερθεί και ο θείος ναός, και βρίσκονταν πλέον σε τάξη τα τάγματα των ιερέων, οι ωδοί και οι ιεροψάλτες και εκείνοι που είχαν οριστεί φύλακες στις πύλες. Έπειτα, τι συνέβη μετά από αυτό; Οι λυτρωμένοι έγιναν ράθυμοι ως προς το χρέος τους να μένουν προσκολλημένοι στα θεία προστάγματα. Διότι δεν τήρησαν τον νόμο, και λογιζόταν από αυτούς ως μηδαμινή η παράβαση της θείας εντολής. Και προσέφεραν για θυσία με δυσκολία και απροθυμία τα τυφλά και τα κλεμμένα και τα χωλά και τα άρρωστα. Έπειτα, αφού θέριζαν στους αγρούς στην ώρα τους τα στάχυα και βέβαια και τα άλλα σπαρτά, και αφού τρυγούσαν τα αμπέλια και έκθλιβαν τους καρπούς της ελιάς, δεν προσέφεραν τα δέκατα και τις κατά νόμον απαρχές, ώστε τα τάγματα των ιερέων, έχοντας την αυτάρκεια, να προσηλώνονται απερίσπαστα στη λατρεία προς τον Θεό και να παραμένουν σταθερά στις λειτουργίες που τους είχαν οριστεί από τον νόμο.

ΞΑ΄. Πώς, εξάλλου, είναι σωστό να παραβλέψουμε τον Μαλαχία; Αυτός, άλλοτε μεν εγκαλεί με πικρία τους ιερείς και τους ονειδίζει ότι ευτελίζουν το όνομα του Κυρίου· προσθέτοντας και σε τι συνίσταται αυτό, δηλαδή στο ότι προσφέρουν στο θυσιαστήριο μολυσμένους άρτους, τροφές που δεν αποτελούν απαρχές, και πράγματα που δεν θα τα προσέφεραν ούτε σε κάποιον από τους άρχοντες —ειδάλλως, αν τα προσέφεραν, θα ατιμάζονταν. Τέτοια πράγματα, ενώ έχουν κάνει τάμα, προσφέρουν στον Βασιλέα των όλων: ζώα χωλά, άρρωστα, διεφθαρμένα, εντελώς βέβηλα και αποτρόπαια. Άλλοτε δε, υπενθυμίζει τη διαθήκη του Θεού προς τους Λευίτες (η οποία ήταν διαθήκη ζωής και ειρήνης), καθώς και την υποχρέωσή τους να τρέφουν ιερό φόβο προς τον Κύριο και να συστέλλονται ενώπιον του ονόματός Του.