Πατερικές αναφορές στο ΜΑΛΑΧΙΑΣ 2:12

Πρέπει λοιπόν να προσέχουμε και εμείς οι ίδιοι, που έχουμε δικαιωθεί εν Χριστώ και, μέσω της πίστης σε αυτόν, έχουμε λάβει τη μέθεξη του Αγίου Πνεύματος, να μην αναμιγνυόμαστε με κάποιους που έχουν διεστραμμένο νου, βέβηλο φρόνημα, και δεν κατέχουν την ορθή πίστη. Διότι αυτοί είναι αλλογενείς και βαρβαρόφωνοι και «λαλούν διεστραμμένα»· αν κάποιος αναμιχθεί μαζί τους, με κάθε τρόπο και οπωσδήποτε θα μιανθεί. Διότι είναι γραμμένο: «Εκείνος που αγγίζει την πίσσα θα μολυνθεί». Εφόσον λοιπόν μας είναι δυνατό να καρποφορούμε πνευματικά στην Εκκλησία του Χριστού, ποιος λόγος θα υπήρχε να θέλουμε με οποιονδήποτε τρόπο να συνδεόμαστε με άλλες, και να συμμετέχουμε σε βέβηλες συναγωγές, και να παροξύνουμε εναντίον μας τον Θεό των όλων; <Διότι ο Ιούδας βεβήλωσε τα άγια του Κυρίου, τα οποία αγάπησε, και στράφηκε προς ξένους θεούς· ο Κύριος θα εξολοθρεύσει τον άνθρωπο που τα κάνει αυτά, ώστε να ταπεινωθεί και να αποβληθεί από τα σκηνώματα του Ιακώβ και από εκείνους που προσφέρουν θυσία στον Κύριο τον Παντοκράτορα.> Λέει ότι ο Ιούδας έγινε μισητός, όχι από κάποιον αλλογενή, αλλά από τον ίδιο τον Ιούδα, επειδή βεβήλωσε τον νόμο, με το να ρέπει στο να αγαπά ξένες γυναίκες, και να επιλέγει να ακολουθεί με ζήλο τα δικά τους έθιμα, και να αγαπήσει την αποστασία από τον Θεό, προσκολλώμενος στις λατρείες των ειδώλων.

Διότι παρασύρονταν, όπως είπα, προς αυτό κάποιοι, ακολουθώντας εκείνες που είχαν παρανόμως νυμφευθεί, και κάνοντας κάθε προσπάθεια για να ικανοποιήσουν τα θελήματά τους, όπως ακριβώς και στη Σαττείμ ενώνονταν με τις γυναίκες των Μαδιανιτών, ή των Μωαβιτών, αυτοί που είχαν λυτρωθεί από την Αίγυπτο. Κατρακύλησαν δε λίγο λίγο σε τέτοιο σημείο παραφροσύνης και ανόσιου νου, ώστε και μυήθηκαν στον Βεελφεγώρ. Εξαιτίας αυτής της αιτίας οι άθλιοι καταστράφηκαν. Καταριέται λοιπόν ο Θεός των όλων αυτόν που κάνει αυτά, και τον ανόσιο εραστή τέτοιων άτοπων πράξεων· και αν κάποιος συγκαταλέγεται στον λαό, μέχρι να εξολοθρευτεί από τα σκηνώματα του Ιακώβ, δηλαδή, μέχρι να χαθεί ολοκληρωτικά, χάνοντας και την ανάμνηση της ύπαρξής του· αν πάλι κάποιος ανήκει σε αυτούς που έχουν ταχθεί στην ιερατεία, μέχρι να ταπεινωθεί ανάμεσα σε αυτούς που προσφέρουν θυσία στον Κύριο τον παντοκράτορα, δηλαδή, μέχρι να χαθεί και να αποβληθεί από τους ιερατικούς καταλόγους. Διότι μαζί με τους άλλους κατρακύλησαν, όπως είπα, και κάποιοι από τους ιερείς στα εγκλήματα του λαού, και υπέκυψαν σε ξένες γυναίκες, έχοντας εντελώς αψηφήσει τους θείους χρησμούς.

Προσέφεραν λοιπόν σκυθρωποί και δακρυσμένοι, σχεδόν θρηνώντας πάνω στα θύματα και λέγοντας στους ιερουργούς: «Αυτά προέρχονται από κόπους, δηλαδή δεν αποκτήθηκαν χωρίς μόχθο, αλλά βρέθηκαν με δυσκολία, σαν από ιδρώτα και πόνο». Έπειτα, πώς είναι δυνατόν, λέει (ο Θεός), να είναι άξιο να επιβλέψω σε τέτοια θυσία, ή πώς θα μπορούσα πλέον να κάνω δεκτό αυτό που προσφέρεται από μη αγαθή προαίρεση; Διότι είναι αρμόζον να προσφέρει κανείς θυσία με ιλαρότητα, εορτάζοντας και ευφραινόμενος. Και αυτό νομίζω ότι είναι εκείνο που ειπώθηκε ορθά μέσω της φωνής του Παύλου σε αυτούς που συγκεντρώνουν τις εισφορές: «Όχι με λύπη ή από ανάγκη, διότι ο Θεός αγαπά αυτόν που δίνει με ιλαρότητα». Επομένως, εάν προσφέρουμε θυσία με ιλαρότητα, ο Θεός θα επιβλέψει, θα την αποδεχθεί και θα την επαινέσει, και αφού την αποδεχθεί, θα μας τιμήσει και θα μας ευλογήσει. Θεωρώ δε ότι είναι αναγκαίο για την ωφέλειά μας να εφαρμόσουμε και μια άλλη ερμηνεία στα προκείμενα. Διότι ο Θεός των όλων θεωρούσε επικατάρατο, και πολύ δίκαια, αυτόν που βεβήλωνε τη διαθήκη των πατέρων, με το να συνάπτεται με αλλόφυλες γυναίκες, αφού πρώτα εκδιώκονταν εκείνες του ιδίου γένους, οι οποίες πολλές φορές είχαν καταδικαστεί χωρίς καμία αιτία. Κατηγορούσε δε, εκτός από αυτά, και κάποιους από τους ιερείς ότι προσωποληπτούσαν ως προς τον νόμο, και μάλιστα έλεγε: «Θα εξολοθρεύσει ο Κύριος τον άνθρωπο που τα κάνει αυτά, έως ότου ταπεινωθεί από τα σκηνώματα του Ιακώβ και από αυτούς που προσφέρουν θυσία στον Κύριο τον Παντοκράτορα».

Εάν δε από μίσος την αποπέμψεις, λέει ο Κύριος ο Θεός του Ισραήλ· δηλαδή, αν κάνοντας την αποπομπή να φαίνεται εύλογη και δικαιολογημένη, προσγράψεις στο βιβλίο του διαζυγίου «Τη μίσησα και την αποπέμπω»· έπειτα, κάποια ασέβεια καλύψει τις σκέψεις σου, δηλαδή, αν κυριαρχήσει στις σκέψεις σου η ασεβής και βέβηλη ηδονή, και το ότι τη μίσησες είναι απλώς μια μάταιη πρόφαση, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεσαι ηττημένος από την ομορφιά άλλων, και θέλεις να προσκολληθείς σε ξένες γυναίκες, φυλάξου να μην την εγκαταλείψεις, ειδάλλως θα είσαι ολότελα και εξάπαντος καταραμένος. Διότι είπα ότι: «Θα εξολοθρεύσει ο Κύριος τον άνθρωπο που τα κάνει αυτά, έως ότου ταπεινωθεί και εκδιωχθεί από τα σκηνώματα του Ιακώβ και από εκείνους που προσφέρουν θυσία στον Κύριο τον Παντοκράτορα». Και αυτά μεν αφορούν την προφανή και άμεση έννοια του λόγου. Πρέπει όμως να προσέχουν και όσοι έχουν κληθεί μέσω της πίστεως στον αγιασμό, μήπως τυχόν παρασυρθούν στις βέβηλες αιρέσεις, σαν να πρόκειται για γυναίκες μισητές στον Θεό και αλλογενείς. Διότι για την πνευματική τους καρποφορία τούς αρκεί η καθαρή και άμωμη παιδαγωγία των διδασκάλων της Εκκλησίας, η οποία μάλιστα σχεδόν τους αναδεικνύει σε πατέρες ευγενών τέκνων, καθώς γεννούν νοητά από αγαθή καρδιά τα καυχήματα της αγάπης προς τον Θεό· στον Οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.