Πατερικές αναφορές στο ΜΑΛΑΧΙΑΣ 2:5

ότι εγώ έδωσα αυτήν την εντολή, δηλαδή τη διαθήκη την οποία σύναψα με τους Λευίτες. Τι προκύπτει λοιπόν από αυτό; Πρέπει να γνωρίζουν εκείνοι που ιερουργούν τα θεία μυστήρια, ότι οφείλουν να πράττουν ό,τι είναι αρεστό στον Θεό, και να θέτουν σε δεύτερη μοίρα μετά τα δεσποτικά προστάγματα καθετί που θεωρούν ότι τους ωφελεί με διαφορετικό τρόπο. Διότι έτσι θα είναι ιεροί λειτουργοί, και όχι εραστές των πρόσκαιρων πραγμάτων, ούτε υποταγμένοι σε αισχρά κέρδη. «Η διαθήκη μου μαζί του ήταν διαθήκη ζωής και ειρήνης.» Επαναφέρει τον λόγο στους αγίους και σε όσους ιεράτευσαν ευδόκιμα, και αναδεικνύει την ιερουργία ως πράγμα αληθινά αξιοθαύμαστο, σε ό,τι αφορά τον νόμο, καθώς και την ωφέλεια και την ασφάλεια που προέρχεται από τα θεία λογία. Διότι, όπως γράφει ο σοφότατος Παύλος, «Ο νόμος είναι άγιος, και η εντολή αγία και δίκαιη και αγαθή.» Όταν λοιπόν φαίνεται να κάνει λόγο για τον Λευί, πρέπει να ανάγουμε τη δύναμη των νοημάτων πολύ προσεκτικά, όχι βέβαια σε εκείνον που γεννήθηκε από τον Ιακώβ και συγκαταλέχθηκε στους δώδεκα γιους του· διότι αυτός δεν ιεράτευσε καθόλου· αλλά θα κατανοήσουμε την ίδια την ιεροσύνη, και αυτό τούτο που συνιστά την ιερουργία, να προσωποποιείται σχεδόν στο πρόσωπο του Λευί. Ήταν λοιπόν, λέει, μαζί του η διαθήκη μου της ζωής και της ειρήνης.

Φαίνεται δε ότι και ο λόγος μας υπαινίσσεται προς το παρόν κάτι από τα πιο αναγκαία για την πνευματική θεωρία. Διότι ο νόμος έχει δοθεί στους αρχαιότερους, δηλαδή στους εξ αίματος απογόνους του Ισραήλ, εισάγοντας την παιδαγωγία προς τον Χριστό, και αποτελώντας κάποια εικόνα και εμφανή υποτύπωση των πιο αληθινών πραγματικοτήτων. Η δε αλήθεια είναι ο Χριστός, ο οποίος είναι η ζωή και η ειρήνη, και αυτόν μας περιγράφουν οι σκιές του Μωυσή. Γι' αυτό λοιπόν, απευθυνόμενος στους Ιουδαίους έλεγε: «Αν πιστεύατε στον Μωυσή, θα πιστεύατε σε εμένα· διότι για εμένα έγραψε εκείνος». Αυτόν φανέρωνε ο αμνός που σφαζόταν τον πρώτο μήνα, την δέκατη τέταρτη ημέρα, και προοριζόταν να σώσει με το αίμα του όσους ήθελαν να χρίσουν τους παραστάτες των θυρών των οικιών τους. Αυτόν προτύπωνε η κοκκινωπή και άμωμη δαμάλα, της οποίας η στάχτη με νερό αγίαζε τους μολυσμένους «για την καθαρότητα της σάρκας», όπως έχει γραφτεί. Αυτόν προτύπωνε ο άζυμος άρτος, οι τρυγόνες, τα μικρά των περιστεριών, και γενικά ο νόμος ήταν γεμάτος από την θεωρία που αναφέρεται στον Χριστό. Εύλογα, λοιπόν, ονομάζεται Διαθήκη ζωής και ειρήνης. Διότι, αφού ζωοποιηθήκαμε σε αυτόν, δια αυτού και πάλι αποκτήσαμε την πρόσβαση προς τον Θεό και Πατέρα, και ειρηνεύουμε με αυτόν δια της υπακοής και της πίστεως. <Και του έδωσα φόβο, ώστε να με φοβάται και να συστέλλεται από ευλάβεια ενώπιον του ονόματός μου>. Απαριθμούνται επωφελώς τα λαμπρά καυχήματα της ιερωσύνης, τα οποία εξυψώνονται μέσα από την μυσταγωγία του νόμου.

Του ιδίου. Λ΄. «Η διαθήκη της ζωής και της ειρήνης ήταν μαζί του, και του έδωσα φόβο ώστε να με φοβάται, και να νιώθει δέος ενώπιον του ονόματός μου. Νόμος αλήθειας υπήρχε στο στόμα του, και αδικία δεν βρέθηκε στα χείλη του· πορεύθηκε μαζί μου κατευθύνοντας με ειρήνη, και επέστρεψε πολλούς από την αδικία. Διότι τα χείλη του ιερέα θα διαφυλάξουν τη γνώση, και θα αναζητήσουν τον νόμο από το στόμα του, επειδή είναι άγγελος του Κυρίου του Παντοκράτορα». Και θεωρώντας ότι αυτά αρμόζουν στις μαρτυρίες περί του Χριστού, τα έχουμε εκθέσει· διότι και η διαθήκη της ζωής και της ειρήνης ήταν μαζί του, και το πνεύμα του φόβου, μαζί με τα υπόλοιπα, αναπαύθηκε πάνω του, σύμφωνα με το χωρίο του Ησαΐα: «και θα τον γεμίσει πνεύμα φόβου Θεού»· αλλά και ο νόμος της αλήθειας, και όχι ο τυπικός, υπήρχε στο στόμα του, και αδικία δεν βρέθηκε στα χείλη του· διότι σύμφωνα με τον Ησαΐα «αμαρτία δεν έπραξε, ούτε βρέθηκε δόλος στα χείλη του»· και επειδή συνυπήρχε με την πατρική δύναμη, πορευόταν μαζί του κατευθύνοντας με ειρήνη, οδηγώντας σε επιστροφή πολλούς από εκείνους που παλαιότερα δεν γνώριζαν τον Θεό. Και από αυτόν, επειδή είναι αρχιερέας και διαφυλάσσει τη γνώση για τα πάντα, αναζήτησαν και θα αναζητήσουν τον θείο νόμο όσοι μεριμνούν για την επίγνωσή του· διότι αυτός είναι ο άγγελος της μεγάλης βουλής, ο οποίος διακονεί και διαγγέλλει σε κάθε δημιούργημα το θέλημα του Πατρός.

ΞΑ΄. Πώς, εξάλλου, είναι σωστό να παραβλέψουμε τον Μαλαχία; Αυτός, άλλοτε μεν εγκαλεί με πικρία τους ιερείς και τους ονειδίζει ότι ευτελίζουν το όνομα του Κυρίου· προσθέτοντας και σε τι συνίσταται αυτό, δηλαδή στο ότι προσφέρουν στο θυσιαστήριο μολυσμένους άρτους, τροφές που δεν αποτελούν απαρχές, και πράγματα που δεν θα τα προσέφεραν ούτε σε κάποιον από τους άρχοντες —ειδάλλως, αν τα προσέφεραν, θα ατιμάζονταν. Τέτοια πράγματα, ενώ έχουν κάνει τάμα, προσφέρουν στον Βασιλέα των όλων: ζώα χωλά, άρρωστα, διεφθαρμένα, εντελώς βέβηλα και αποτρόπαια. Άλλοτε δε, υπενθυμίζει τη διαθήκη του Θεού προς τους Λευίτες (η οποία ήταν διαθήκη ζωής και ειρήνης), καθώς και την υποχρέωσή τους να τρέφουν ιερό φόβο προς τον Κύριο και να συστέλλονται ενώπιον του ονόματός Του.